Άρθρα


Εκεί, στα βαθιά μας δάκρυα ανετέλλει μια γλυκιά θαλπωρή

αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε ]

Το να είσαι του Χριστού σημαίνει κυρίως ότι συμπάσχεις, συμπονάς, συσταυρώνεσαι με τον αδελφό σου

Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να συνειδητοποιείς την αλληλεξάρτηση που σε ενώνει με τους άλλους ανθρώπους μέσα στην πορεία προς την εν Χριστώ τελείωση αλλά και στην αποτυχία της αμαρτίας. 

Το να είσαι χριστιανός σημαίνει ότι συμπάσχεις. Συμπάσχεις την ώρα της θεοπτίας, συμπάσχεις την ώρα της θεοεγκατάλειψης, αποδέχεσαι να είσαι μέρος του παραδείσου αλλά και της κόλασης του άλλου, του κόσμου ολάκερου. 

Η μετοχή στο Σώμα του Χριστού δεν σημαίνει ότι μένεις αμέτοχος της αμαρτίας του κόσμου. Αντιθέτως μετέχεις βαθιά σ’αυτήν την πληγή του Σώματος. Δεν έχει σημασία ποιος είναι υπεύθυνος. Θεωρείς υπεύθυνο τον εαυτό σου. Γι’αυτό και μένεις στην μετάνοια αμετακίνητος, μα και αεικίνητος προς την ελπίδα. Είναι αυτό το τεντωμένο σχοινί που αναφέρει ο Άγιος Σιλουανός ότι είναι η χριστιανική ζωή. Ένα δίπολο πάνω στο οποίο καλείται ο χριστιανός να ακροβατεί όλη του την ζωή. « Η χριστιανική οδός είναι ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην συνείδηση της αμαρτίας και στην ελπίδα στον Θεό. Όλη η πνευματική τέχνη στηρίζεται στο να κρατάς την ισορροπία και την ένταση ανάμεσα στους δύο πόλους. Να θυμάσαι τους εξής δύο λογισμούς και να τους φοβάσαι: «δεν θα σωθείς» και «είσαι άγιος». Αυτοί οι δύο λογισμοί προέρχονται από τον αιώνιο εχθρό μας (τον διάβολο) και δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας μέσα τους».

Γι’αυτό ο Κύριος καλεί τον Άγιο Σιλουανό να κρατά τον νου του στον Άδη αλλά να μην απελπιστεί ποτέ. Δηλαδή να συνθλίβεις την ύπαρξή σου, να γκερμίζεις το εγώ σου, να βιώνεις την αμαρτία σου, να κρατάς την καρδιά σου εκεί στην κόλαση της αποτυχίας σου διότι έτσι θα πάψεις να κινδυνεύεις να ζεις με αλαζονεία, φιλαυτία, υπερηφάνεια, εγωισμό. Χρειάζεται να αυτογκρεμιστείς για να μην γκερμιστείς στα βάραθρα της απελπισίας.
---------------------
Εκεί όμως στον γεμάτο σκοτάδι εαυτό σου καταλαβαίνεις την φιλανθρωπία του Κυρίου. Εκεί στον προσωπικό σου Άδη που έφτιαξε η ματαιοδοξία σου γεννιέται ο παράδεισος του Χριστού μας. Εκεί, στα βαθιά μας δάκρυα ανετέλλει μια γλυκιά θαλπωρή που μιλά στην καρδιά μας, «θάρσει, εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
---------------------
Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος δεν είναι εχθρός. Γι’αυτό και πλέον αγαπάς τον κόσμο όπως τον εαυτό σου. Όχι το κοσμικό φρόνημα αλλά τον κόσμο αγαπάς. Δεν φοβάσαι τους ανθρώπους. Δεν χωρίζεις τους ανθρώπους. Δεν βλέπεις πλέον εθνικότητες, θρησκείες, χρώμα. Βλέπεις τον άνθρωπο που ζει πεθαίνοντας να βρει την Ζωή. Αυτό είναι το δράμα που βιώνει η καρδιά του ανθρώπου που ζει εν Χριστώ. Γιατί τελικά το να γίνεις του Χριστού σημαίνει κυρίως ότι συμπάσχεις, συσταυρώνεσαι, πεθαίνεις, γίνεσαι στάχτη και χώμα για τον άλλο χωρίς να υπολογίζεις, χωρίς να σκέφτεσαι πλέον με τις ταμπέλες του κόσμου τούτου. Δίδεσαι. Δίδεσαι τόσο, όσο βαστά η σάρκα σου, οι φλέβες της καρδιάς οου. Γι’αυτό και φτάνεις να μην υπάρχεις, δηλαδή να αγαπάς γνήσια όπως μόνο ο Χριστός μπορεί να σε διδάξει. Κλαις. Και αυτό το κλάμα είναι θαρρείς η πιο αναστάσιμη πράξη. Είναι αυτά τα δάκρυα η ποίηση της ψυχής σου που αδυνατεί να εκφράσει το άγγιγμα του Θεού, το άγγιγμα της αμαρτίας. Παύεις να σκανδαλίζεσαι. Παύεις να ζεις ως άτομο. Χάνεσαι και βρίσκεσαι ως νότα εύηχη μέσα στην αιώνια αρμονία του σύμπαντος κόσμου.
Βιώνεις αυτό το Όλο που σε ξεπερνά, μα και που δίνει νόημα στην ύπαρξή σου, που σε αναγεννά και σε κάνει πεπληρωμένο αν και λιψός, άγιο αν και αμαρτωλός, θεό αν και άνθρωπος.
---------------------
Κι όλα αυτά μπορεί να γίνονται σε μια κάμαρα μικρή. Με ένα ευτελές καντηλάκι. Μπροστά σε μια ιερή εικόνα ξεβαμμένη από τον χρόνο.Χωρίς κανείς να το μάθει. Χωρίς κανείς να υποψιαστεί ότι σε τούτο τον τόπο η φθορά συναντά την αφθαρσία, ο σταυρός την ανάσταση, η αμαρτία την θέωση.
---------------------
Και οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να αναπνεύουν μέσα στην άγνοιά τους. Και ίσως δεν μάθουν ποτέ ότι κάπου εκεί κάποιος ελάχιστος, άσημος, ανύπαρκτος που δεν συνάντησαν ποτέ τους, τους αγάπησε τόσο πολύ που έπαψε να ζει για χάρη τους. Μα και γι’αυτό Ζει πραγματικά. Ζει με μία έννοια, «Εξαφάνισέ με Χριστέ μου, κάνε με να μην υπάρχω. Να γίνω Εσύ χωρίς το εγώ μου, ώστε τα πάντα να γίνουν Εσύ, τα πάντα να γίνουν Χριστός. Γιατί μόνο τότε όλα κατανοούνται, μόνο τότε λογικεύουν τα πάντα, μόνο τότε οι πάντες συγχωρούνται, συνυπάρχουν, αλληλοπεριχωρούνται όπως το «Τριαδικό καθώς». Πάψε με λοιπόν Χριστέ, δεν με νοιάζει. Δεν φοβάμαι. Ούτε τον θάνατο φοβάμα· τον ποθό, όπως ποθεί το έμβρυο να γεννηθεί».
---------------------
Και όλα αυτά σε μια μικρή ασήμαντη κάμαρα...ή κάπου αλλού που ο νους μας ούτε πάει, από ανθρώπους που το μάτι μας δεν πιάνει.

«Και τι θα λέω, όταν προσεύχομαι;»

αναρτήθηκε στις 17 Νοε 2017, 11:13 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 17 Νοε 2017, 11:13 π.μ. ]


Του
Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το , που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το του.


Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση.
Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών.

Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους, όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό.

«Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;», θα με ρωτήσεις.

Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο».
«Ελέησέ με, Κύριε!», θα παρακαλάς κι εσύ. «Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας.

Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. «Ελέησέ με!». Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά.

«…Και επί Γης Ειρήνη…»! (απαντήσεις σε απίστους)

αναρτήθηκε στις 12 Νοε 2017, 11:05 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 12 Νοε 2017, 11:05 π.μ. ]

«…Και επί Γης Ειρήνη…»! Αλλά τι βλέπω, τι ακούω; Θα ήθελα να μη ζω, θα ήθελα να μη έχω αυτιά, διά να μή βλέπω και ακούω αθέους και υλιστάς ανθρώπους των ημερών μας, οι οποίοι και επί τω ακούσματι του αγγελικού αυτού ύμνου ειρωνεύονται, καγχάζουν και βλασφημούν λέγοντες· Άκου εκεί! Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν τέτοια παραμύθια;

Εμεις θ’ αγωνισθούμε να εξαφανισθεί αυτό το παραμύθι, τα λείψανα του παραμυθιού αυτού, από κάθε γωνία της γης. Εμείς, οι άθεοι και υλισταί, κηρύττουμε ρεαλιστικά. Εμείς -και όχι το Ευαγγέλιο, το μήνυμα των αγγέλων- θα φέρουμε τον παράδεισο πάνω στη γη. Και είναι εις βάρος του χριστιανισμού το ότι είκοσι αιώνες τώρα τίποτε δεν κατώρθωσε για την κατάργηση των πολέμων και την εγκαθίδρυση σταθερής και μονίμου ειρήνης πάνω στη γη. Εμείς θα καταργήσουμε τους πολέμους και θα εγκαταστήσουμε την ειρήνη, που θα διαρκέσει χιλιετηρίδες. Εμείς την ειρήνη, εμείς την ειρήνη, και όχι σεις που ονειρεύεστε παραδείσους στην άλλη ζωή, στον ουρανό…

Τι έχομε, αγαπητοί, ν’ απαντήσωμε εις τους απίστους και αθέους, εις τους υλιστάς και τους οπαδούς του μαρξισμού;
Ο Χριστός έφερε τον παράδεισο εις την γη, έφερε την βαθειά ειρήνη. Εις ποιούς; Όχι εις όλους, αλλ’ εις εκείνους, οι οποίοι, όχι διά της βίας, όχι διά του ξίφους, αλλ’ όλως ελευθέρως επίστευσαν εις το αγγελικό μήνυμα, μετενόησαν ειλικρινώς διά το άθλιον παρελθόν των και εξωμολογήθηκαν μετά δακρύων τα αμαρτήματά των εις πνευματικόν πατέρα. Αυτοί άκουσαν εις τα μυστικά αυτιά της ψυχής των εκείνο που είπε ο Κύριος «Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι… πορεύου εις ειρήνην» (Λουκ. 7, 48-50). Αμφιβάλετε; Τότε ακούσατε τον Ρώσο λογοτέχνη και φιλόσοφο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος προηγουμένως ήτο άπιστος, αλλ’ μέσα στη φυλακή εμελέτησε το Ευαγγέλιο και επίστευσε, και όταν εξωμολογήθη ειλικρινώς εις ένα στάρετς είπε· Τώρα που εξωμολογήθηκα, παράδεισος εφύτρωσε στην καρδιά μου. Ναι, παράδεισος, ειρήνη όχι επιφανειακή αλλά βαθειά ειρήνη, που πλημμυρίζει τα βάθη της ανθρωπίνης υπάρξεως.

Αλλ’ οι άνθρωποι αυτοί, που πιστεύουν εις το άγγελμα του ουρανού και ζουν συμφώνως προς το ευαγγέλιο, και απ’ εδώ από την γη προγεύονται των πνευματικών ηδονών και θελγήτρων μιας ωραίας, μιας παραδεισένιας ζωής, είναι ολίγοι. Αυτοί όμως οι ολίγοι, οι οποίοι εφήρμοσαν εις τον εαυτό των το Ευαγγέλιο, αρκούν δια να αποδείξουν ό,τι το πείραμα του χριστιανισμού επέτυχε. Και ό,τι κατώρθωσαν αυτοί, διατί να μη το κατορθώσουν και τα εκατομμύρια, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων;

Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητος, και αυτοί ακόμα οι λεγόμενοι χριστιανοί, δεν θέλησαν να εφαρμόσουν το Ευαγγέλιο και να δοκιμάσουν εις τον εαυτό τους όλην την ενέργεια του δραστικού φαρμάκου που λέγεται χριστιανική πίστης, ευαγγέλιον. Εάν ο ασθενής δεν θέλει να πάρει το φάρμακο που του υποδεικνύει ο ιατρός δια την θεραπεία της ασθένειάς του και αποθάνει, ποιος φταίει; Ο ιατρός η ο ασθενής; Και εν προκειμένω ασθενής, και μάλιστα βαρύτατα ασθενής, που αιμοραγεί από αλλεπαλλήλους πολέμους, είναι η ανθρωπότης. Αλλ’ η ανθρωπότης δεν θέλει. Και όχι μόνον δεν θέλει, αλλά και υβρίζει και βλασφημεί, επί τω ακούσματι του Ευαγγελίου ειρωνεύεται και λέγει· Δεν έχομε ανάγκη του Ευαγγελίου, διότι τούτο επάλιωσε πλέον, και νέα ευαγγέλια, ως τα κατά Μάρξ, Νίτσε, Φρόϋντ κ.λπ., πρέπει να επικρατήσουν.

Θέλετε ένα παράδειγμα εκ των πολλών, ενδεικτικόν αυτής της στάσεως έναντι του Ευαγγελίου;
Μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο υπό χριστιανικών ιδεών και αισθημάτων εμπνεόμενος τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ουϊλσον υπέδειξε εις την αίθουσα των Βερσαλιών εις όλους τους νικητάς ηγέτας τα εξής. Εάν θέλωμε, είπε, να παύσουν οι πόλεμοι, πρέπει να θεμελιώσωμε την ειρήνη επι του Ευαγγελίου. Τότε ο Κλεμανσώ, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, η τίγρις ως απεκαλείτο, εξηγριώθη και είπε· Τοιαύτην ειρήνην ημείς δεν θέλομεν! Ετσι η ειρήνη εθεμελιώθη επί σαθράς βάσεως. Και το αποτέλεσμα; Μία τοιαύτη αντιχριστιανική ειρήνη έσπειρε πολυ σπόρο αδικίας και επροκέλεσε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, απείρως χειρότερο του πρώτου. Αλλά και όταν ο πόλεμος αυτός ετερματίσθη και επρόκειτο να υπογραφεί η σύμβασης της ειρήνης, και πάλι η ειρήνη δεν θεμελιώθη επί του Ευαγγελίου, αλλ’ επί αρχών ξένων και αντιθέτων προς το γνήσιον πνεύμα του Ευαγγελίου. Μεγάλη μερίς, η πλειονοψηφία των εθνών, απέρριψε πρόταση να γραφεί εις το κείμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άρθρο, δια του οποίου να διακηρύσσεται ότι ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού» (Γεν. 1, 26-27). Ωρύοντο και πάλι οι άθεοι και οι άπιστοι, των οποίων ηγείτο η μεγάλη δύναμης, η οποία καταστατικόν της χάρτη έχει την αθεϊα και την απιστία· εξουθενούσα δε αυτή τα μικρά και ανίσχυρα έθνη συχνά προβάλλει το αντιχριστιανικό της Veto εις μεγάλα και κρίσιμα θέματα, τα οποία συζητούνται εις τους διεθνείς οργανισμούς.

Πως είναι δυνατόν επί τοιούτων αντιχριστιανικών βάσεων να θεμελιωθεί η ειρήνη; Δια τούτο, μετά δε παρέλευση 40ετίας από της λήξεως του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο φόβος του πολέμου όχι μόνον δεν εξέλιπε, όπως ήλπιζαν οι πολλοί, αλλά και ενετάθη σφόδρα, λόγω της ανακαλύψεως και νέων όπλων τρομακτικής δυνάμεως και ενεργείας, διά των οποίων απειλείται γενική καταστροφή και αυτή ακόμη η εκτροπή του πλανήτου μας εκ της κανονικής του τροχιάς, επι της οποίας αιώνες κινείται. Φόβος, αγωνία θανάτου κατέχει τας ψυχάς των κατοίκων και των δύο ημισφαιρίων. Προς αποφυγή δε ενός νέου πολέμου συσκέψεις ηγετών μικρών και μεγάλων εθνών πραγματοποιούνται και τα θέματα της υφέσεως, του αφοπλισμού και της ειρήνης διαρκώς συζητούνται. Τριάντα και πλέον συσκέψεις έχουν πραγματοποιηθεί. Και το αποτέλεσμα; Να είπωμε μηδέν; Ας ελπίζωμε, εάν μία τοιαύτη ελπίς δεν είναι, κατά τον Θουκιδίδη, μήτηρ ξυμφορών. Αλλ’ η δαμόκλειος σπάθη, η πυρηνική ενέργεια, κρέμαται εκ μιάς λεπτής τριχός υπεράνω της ανθρωπότητος.

Υπό τας φιλοφρονήσεις ανειλικρίνεια
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ουδέποτε άλλοτε συνεζητήθη τόσο πολύ, και ουδέποτε άλλοτε εφαίνετο να ευρίσκεται τόσον μακράν. Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη… Εκατομμυριάκις ηκούσθη και εγράφη η λέξις αυτή. Αλλά που η ειρήνη;
Οι ηγέται των δύο υπερδυνάμεων υπογράφουν θεαματικήν συμφωνία δια την καταστροφή των πυρηνικών κεφαλών, αλλά το ποσοστό των αχρηστευομένων ατομικών όπλων μόλις υπερβαίνει το 3%. Εις τα όρη της Αμερικής και της Ρωσίας υπάρχουν ακόμη σπήλαια ετοιμα να αποθηκεύσουν χιλιάδες ατομικές βόμβες. Και μετ’ ολίγον ο πόλεμος απειλείται να μεταφερθεί από την γη εις τα άστρα, ώστε, και αν όλες οι πυρηνικές κεφαλές καταστραφούν ο κίνδυνος εξακολουθεί να υπάρχει, διότι ο πόλεμος των άστρων θα είναι η νέα και φοβερωτέρα απειλή.
Πορείες ειρήνης γίνονται εις πολλές πόλεις του φιλελευθέρου και δημοκρατικού κόσμου. Αλλ’ αυταί δεν θεωρούνται ειλικρινείς, διότι τοιαύται πορείαι δεν πραγματοποιούνται και εις τας χώρας των ολοκληρωτικών καθεστώτων, ωσαν οι χώρες αυτές να είναι τελείως άοπλοι και φιλειρηνικαί.

Γεννάται λοιπόν, κατόπιν τούτου, εύλογον το ερώτημα· Μήπως οι πορείες είναι τέχνασμα, πονηρόν σχέδιον των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το οποίο αποβλέπει εις την νάρκωσιν και τον αιφνιδιασμόν των άλλων, οι οποίοι πιστεύουν αφελώς, εις τα συνθήματα της ειρήνης; Λέγεται ότι κάποια μεγάλη αράχνη της Αφρικής πριν καταβροχθίσει τα διάφορα έντομα, τα υπνωτίζει προηγουμένως με δηλητηριώδες υγρό και έτσι υπνωτισμένα τα κατατρώγει…

Δεν υπάρχει δυστυχώς εκατέρωθεν ειλικρίνεια και εντιμότης. Ειρήνη εις τα χείλη των διπλωματών μιας αισχράς, μιας σατανικής πολιτικής, αλλά σχέδια εξοντωτικά επεξεργάζονται αυτοί εις τας διανοίας των. Δι’ αυτό μάλλον αρμόζει ένας λαϊκός μύθος, που δίδει ζωηράν την εικόνα του ψεύδους και της ανειλικρινείας των δήθεν φίλων.
Κατά τον μύθον το φίδι και ο κάβουρας ήσαν κουμπάροι. Ύστερα από αρκετόν χρόνο οι κουμπάροι συναντήθηκαν. Μεγάλες εκδηλώσεις αγάπης. Το φίδι προς εκδήλωσι της αγάπης του άρχισε να περιτυλίγεται γύρω από τον κάβουρα και να περισφίγει αυτόν ολοένα και περισσότερο. -Κουμπάρε, λέγει ο κάβουρας, μη με σφίγγεις τόσο πολύ, διότι θα με πνίξεις. Αλλά το φίδι εξακολουθούσε να τον σφίγγει, διότι είχε τον σκοπό του· να τον καταβροχθίσει, να τον καταφάγει. Ο κάβουρας, αντελήφθει τον κίνδυνο, άνοιξε τας λαβίδας του (τις δαγκάνες) και τον εδάγκασε θανάσιμα. Εις δε τα παράπονα του φιδιού, διατί το εδάγκασε τόσον πολύ, ο κάβουρας απήντησε· -Διότι σε αγαπώ όπως και συ αγαπάς εμένα.

Ο μύθος δηλοί· κάτι τέτοιο δυστυχώς κινδυνεύει να συνβεί και εις τας δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες συχνά μεν ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις, αλλ’ όπισθεν αυτών κρύπτεται άβυσσος κακίας. Οπως δε λέγει ο Πλούταρχος, σοφός ερευνητής των αιτίων των πολέμων και των συρράξεων, «ουδείς φύεται ανθρώποις πόλεμος άνευ κακίας, αλλά τον μεν φιληδονίαν, τον δε πλεονεξία, τον δε φιλοδοξία τις η φιλαρχία συρρήγνυσι» (Πλουτάρχου, Περί στωϊκών εναντιωμάτων 1049, 32Β).

Συνεπώς εάν οι καρδιές των ανθρώπων δεν αφοπλισθούν από την κακίαν, οι εξωτερικοί αφοπλισμοί των εθνών από όλα τα φονικά όπλα δεν σώζουν την κατάσταση. Διότι αυτός που μισεί δια διαφόρους λόγους, εάν δεν έχει όπλον, θα χρησιμοποιήσει και τους οδόντας του ακόμη διά να καταβάλει τον άλλον. Ιδού που πρέπει να στραφεί η προσοχή της ανθρωπότητος.
Κύριε, φέρε την ειρήνη!

ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; Που καταλήγετε ύστερα από αυτά; θα ερωτήσουν οι αγαπητοί αναγνώσται μας. Ποιο το συμπέρασμά σας; Απαισιόδοξος είσθε;
Εάν ατενίσω εις την γην, γίνομαι απαισιόδοξος. Εάν όμως πιστεύσω, ότι η ανθρωπότης δεν είναι παιχνίδι σκοτεινών δυνάμεων, και στρέψω το βλέμμα μου εις τον ουρανό, τότε γίνομαι αισιόδοξος.
Ένα άστρο ρίπτει ζωογόνες ακτίνες ελπίδος εις τις κατεπτοημένες καρδιές μας. Και αυτό είναι η προφητεία του Ησαϊα (κεφ. 2, στιχ. 4 ως και κεφ. 11 στιχ. 5-10).
Τώρα, φίλοι αναγνώσται, περίλυποι ως χριστιανοί δια το σημερινόν κατάντημα της ανθρωπότητος, η οποία ευρίσκεται εγγύς ολέθρου, νοσταλγοί όσον ποτέ άλλοτε της βαθείας ειρήνης, της ειρήνης του Χριστού, κλίνομεν γόνυ και επαναλαμβάνομε και ημείς την θερμήν δέησιν του προφήτου· «Κύριε ο Θεός ημών, ειρήνην δος ημίν, πάντα γαρ απέδωκας ημίν. Κύριε ο Θεός ημών, κτήσαι ημάς. Κύριε, εκτός σου άλλον, ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν» (Ησ. 26,12-13)

ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ (σελ. 346-354)

Επειτα έρχεται ο διάβολος και αίρει τον λόγον…

αναρτήθηκε στις 2 Νοε 2017, 2:34 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 2 Νοε 2017, 2:34 π.μ. ]

Η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως τότε στην Εδέμ. «Εν αρχή υπάρχει ο Θεός».
Ο Θεός «προέδραμε τάχιον» του διαβόλου στον παράδεισο και ασφάλισε τον πρωτόπλαστο με την μία και μοναδική εντολή του. Θεοποιός εντολή. Δόθηκε με την ανάλογη χάρη και την αίσθηση της αναπαύσεως στην καρδιά.

Πάντοτε έτσι γίνεται: ο Άγιος Θεός προλαβαίνει. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν. Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής». «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Και άλλα πολλά προλέγει, που αποδεικνύουν την μεγάλη αγάπη και πρόνοια του Θεού περί τον άνθρωπον. «Ουκ αφήσω υμάς ορφανούς», είπε στους μαθητές του… «Πέμψω υμίν άλλον Παράκλητον…, που θα σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα εδώ στη γη». Προλαβαίνει η χάρις. Τρέχει ο Θεός πιο μπροστά από τον άνθρωπο και την αδυναμία του, αλλά και από τον δαιμονικό πειρασμό και την σατανική ενέργεια! Στηρίζει τον άνθρωπο.

Συχνά όμως συμβαίνει και το αντίθετο: βγάζει ο Θεός από το πικρό γλυκύ. «Τοις αγαπώσι τον Θεόν, πάντα συνεργεί εις αγαθόν», διότι ο Καλός Θεός «πάντα προς το του πλάσματος συμφέρον οικονομεί». Λέγει χαρακτηριστικά ο π. Παϊσιος: «όπου οργώνει ο διάβολος, εκεί σπέρνει ο Θεός». Δεν αποκλείεται όλα αυτά να συμβαίνουν κάποτε και επί κλίνης θανάτου και πάνω στο σταυρό του ευγνώμονος ληστού και περί τας δυσμάς του βίου και «επ΄ εσχάτων των χρόνων» και «εν ημέραις, αίς οίδεν ο Κύριος». «Όταν έλθη το πλήρωμα του χρόνου».

Τελικά δικαιώνεται ο Θεός. «Έστω πας άνθρωπος ψεύστης, ο δε Θεός αληθής». Ναι έτσι θα γίνεται πάντοτε: «θα δικαιώνεται η σοφία από των τέκνων αυτής» και στην ημέρα εκείνη και φοβερά «παν γόνυ κάμψει και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται» τα μεγαλεία του Θεού.

Ασφαλώς πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας, δεν είναι άγνωστο στο Θεό. Πίσω από κάθε αλλαγή και πειρασμό κρύβεται ο Θεός, μάλλον το βλέπει ο Θεός και «ουκ εάσει ημάς πειρασθήναι υπέρ ό δυνάμεθα, ποιήσει δε συν τω πειρασμώ και την έκβασιν».

Πίσω από τον Αβραάμ που ανεβαίνει στο βουνό να θυσιάσει τον Ισαάκ είναι ο Θεός που στέλνει το κριάρι. Πίσω από τον Νώε που τα χάνει όλα, είναι ο Θεός που τα ξαναδίνει. Πίσω από τον Ιωσήφ που πουλάνε τα αδέλφια του στην Αίγυπτο, είναι ο Θεός που τον κάνει αντιβασιλέα. Πίσω από τον Ισραήλ που 430 χρόνια δουλεύει στην Αίγυπτο, είναι ο Θεός που τον περνάει «αβρόχοις ποσί» μέσα από την Ερυθρά θάλασσα. Πίσω από τον Πέτρο που βουλιάζει, είναι ο περιπατών επί της θαλάσσης Κύριος. Πίσω από τον τετραήμερο Λάζαρο που βρωμάει στον τάφο, είναι η ευωδία της αναστάσεως του Χριστού. Πίσω από την χήρα της Ναϊν και τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο, είναι ο Χριστός που λέγει: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή, μη φοβού μόνον πίστευε».

Ο ήλιος κρύβεται, αλλά δε χάνεται. «Ίνα τι υπνοίς, Κύριε;», φωνάζει ο ψαλμωδός. «Θεέ μου, Θεέ μου ινατί με εγκατέλειπες;», ρωτάει ο Εσταυρωμένος και κάθε πονεμένος άνθρωπος. «Που ήσουνα, Κύριε;» ρωτάει ο Μ. Αντώνιος. Και απαντάει ο Θεός: «Εδώ ήμουνα, Αντώνιε, και περίμενα να δω τον αγώνα σου»! Και να ξέρεις: «ου μη σε ανώ, ουδέ μη σε εγκαταλείψω».

Υπάρχει όμως και ο διάβολος.

Ο απόστολος Παύλος μας λέγει ότι «δεν αγνοούμε τα νοήματα αυτού». Ποια είναι τα νοήματα; Οι επινοήσεις και οι εισηγήσεις του, Τα εμπόδια και οι πειρασμοί του. Βέβαια αυτά έρχονται πάντοτε με την άδεια του Θεού, έτσι ώστε να είναι από πριν υποψιασμένος και εφοδιασμένος ο άνθρωπος, να μη πέσει στον ιστό της αράχνης. Είναι δίκαιο αυτό, διότι ο άνθρωπος δεν είναι πνεύμα, έχει και σώμα. Δεν έχει τις δυνατότητες που έχει ένας άγγελος ή ένας δαίμονας. Αν δεν μας βοηθήσει ο Θεός, εμείς δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στον ολομέτωπο αγώνα που μας κάνει ο διάβολος. Και ο δυνατός Θεός μας προετοιμάζει εφοδιάζοντάς μας με την αλήθειά Του, τη χάρη του, τους αγγέλους του, τη συνείδησή μας, τα γεγονότα και τα περιστατικά στη ζωή μας. Μας προειδοποιεί κατάλληλα.

Παραδείγματος χάριν: Οικογένεια Λώτ, μη γυρίσετε να δείτε πίσω, μη στραφήτε εις τα οπίσω, και ίδητε την καταστροφήν των πόλεων. Πέτρε, πρόσεξε, θα με αρνηθείς. Ιούδα, μετάνιωσε, θα με προδώσεις. Μαθητές μου, αγρυπνείτε, μη κοιμάσθε… Πιστοί μου, «αποσυναγώγους υμάς ποιήσουσι». Αλλά, «μακάριοι εστέ όταν ονειδείσωσι υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα ψευδόμενοι ένεκεν εμού, ότι πολύς ο μισθός υμών εν τοις ουρανοίς».

Ας δούμε τις εισηγήσεις, κάποιες από τις εισηγήσεις του πονηρού. Σημειωτέον ότι όλα τα νοήματα και οι επινοήσεις του σατανά, παίρνουν από κάπου αφορμή. «Ο διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη», λέγει ο θείος Πέτρος. Αν βρεί αφύλακτο ή απρόσεκτο ή προκλητικό τον άνθρωπο. Αν τον βρεί σε αδυναμία σώματος ή γήρατος. Κλονισμένο ή απελπισμένο. Περίεργο ή εγωϊστή, εμπαθή ή ράθυμο… τότε εφορμά και κατασπαράσσει τον δυστυχή και αμελή άνθρωπο. Αν βρεί τόπο ή νομίζει ότι βρήκε τόπο και τρόπο.

Στην μοναξιά, απομόνωση και περιέργεια της Εύας εισηγείται την αρπαγή και γεύση του απαγορευμένου καρπού. Στον φθόνο του Κάϊν, παρά την προειδοποίηση του Θεού, εισηγείται τη δολοφονία του αδελφού του Αβελ. Στον φόβο και την ολιγωρία του Ιωνά, εισηγείται τη φυγή από προσώπου Κυρίου. Στην πείνα του Ησαύ, εισηγείται την πώληση των πρωτοτοκίων. Στη λέπρα του Ιώβ και στην εσχάτη θλίψη εισηγείται δια της γυναικός του τη βλασφημία και την αυτοκτονία. Στον απρόσεκτο Δαβίδ εισηγείται την μοιχεία και τον φόνο. Στη γυναίκα του Πετεφρή διδάσκει την παρενόχληση του Ιωσήφ. Στην πείνα του Κυρίου στο σαραντάριο όρος εισηγείται θαύμα με τις πέτρες. Στο πάθος του Κυρίου, ολίγον προ αυτού, ο Πέτρος τον καλοπιάνει να μη θυσιαστεί και ο Χριστός τον αποπέμπει: «ύπαγε οπίσω μου σατανά, ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων».

Και άλλα πολλά. Όλα όμως αυτά έρχονται «Θεού δεύτερον». Προηγείται η σπορά του θείου λόγου. ΄Επειτα έρχεται ο διάβολος και σηκώνει και ματαιώνει και αναιρεί και αποδυναμώνει και αλλοιώνει και συσκοτίζει το θείο λόγο, για να μη σωθεί ο άνθρωπος. «Έρχονται και τα πετεινά του ουρανού –οι δαίμονες – και διαβάλλουν το θείο λόγο: «δεν γίνονται αυτά σήμερα. Ο κόσμος άλλαξε. Τι δηλαδή όλοι οι άλλοι θα χαθούν. Δεν τα είπε αυτά ο Θεός, αλλά οι παπάδες. Τι ξέρει ο πνευματικός και κάθε καλόγερος από τα θέματα της οικογένειας;»…

Αλλά και οι άνθρωποι καταπατούν το θείο λόγο, δηλ. η νοοτροπία του κόσμου, οι ιδέες και οι ιδεολογίες, η παραπληροφόρηση και η συσκότιση, τα βιβλία της ιστορίας και των θρησκευτικών, τα κακά παραδείγματα, η τηλεόραση καί η κυβέρνηση, ο κόσμος και ο υπόκοσμος, χαντακώνουν μέσα στις χωματερές τους ό,τι καλό πει η οικογένεια, η Εκκλησία, το κατηχητικό, ο θεολόγος, ο πνευματικός.

Καταλαβαίνουμε σήμερα ποιος είναι ο διάβολος και τα πατήματα των ανθρώπων; Όλοι και όλα αυτά που διαγράφουν το θείο λόγο από τις ψυχές των παιδιών, αλλά και των μεγάλων. Που αλλάζουν και εξαφανίζουν το Ευαγγέλιο. Να γιατί ο θείος απόστολος Παύλος επιτιμά με ανάθεμα αυτόν που θα κάνει τέτοιο διαβολικό έργο και θα κηρύξει «έτερον Ευαγγέλιον». Να γιατί συνιστά «πάλιν και πολλάκις» να ακούουμε και να διαβάζουμε μέρα και νύχτα το θείο, για να μη σφηνώνει ο διάβολος και τα λόγια των παρανομούντων. «Ο λόγος του Χριστού ενοικείτω εν υμίν πλουσίως», λέγει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος, ώστε να είμαστε δυνατοί και να νικήσουμε τον πονηρόν.

Εδώ έγκειται πλέον και το δικό μας έργο. Να σπέρνουμε τον λόγο. «Ευκαίρως ακαίρως». Να προλάβουμε τα αρνία του Ιησού μη τα κατασπαράξει ο λύκος. Οι «λύκοι οι βαρείς» των αθέων και των αιρετικών. Να μιλάμε υπέρ Χριστού και πίστεως. Να συνεργαζόμαστε με το Θεό τον καιρό της σποράς. Ο καιρός του θερισμού είναι υπόθεση δική Του. Όλα όσα γίνονται και θα γίνονται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού αφορούν την οικοδομήν του Σώματος εν Χριστώ Ιησού.

Ο λόγος του Θεού έχει τεράστια αναγεννητική δύναμη. Συμμαχεί με το βαθύτερο είναι μας που ποθεί τον ουρανό. Επίσης είναι αλήθεια ότι και ο αμαρτωλός και δαιμονικός λόγος έχει διαβρωτική δύναμη. Συμμαχεί με την κατηφόρα και την πονηρία και την αδυναμία και την εμπάθεια, με τη διάνοια του ανθρώπου, η οποία «επιμελώς έγκειται η επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού».

Τελικά ποιος θα νικήσει; Η συνείδηση και η ελευθερία του ανθρώπου. Το αυτεξούσιο. Θα νικήσει η ψυχή που θέλει να σωθεί. Η πίστη και η υπομονή. Η καλή διάθεση και η στέρεα πίστη. Ο Θεός περιμένει μέχρι τέλους. Πάνω στο Σταυρό δίνει το άγιο λόγο και παράδειγμα και στους δύο ληστές. Ο ένας χάνεται και ο άλλος μπαίνει πρώτος στον παράδεισο. Ο ένας μετανοεί και ζητεί την βασιλεία και ο άλλος ζητεί λύση των δεσμών και επιστροφή στον υπόκοσμο. Αυτό το παιγνίδι, το δράμα, θα παίζεται μέχρι το τέλος της ιστορίας. «Ο ένας αφήνεται και ο άλλος παραλαμβάνεται». Όχι άδικα ή μεροληπτικά, αλλά δίκαια και καρδιακά. Αληθινά.

Θα νικήσει τελικά ο υπάκουος και ο ταπεινός που δε στυλώνει πεισματικά τα πόδια του στο θέλημά του και τα πάθη του, στην άποψή του και την καχυποψία του, στην ημιμάθειά του και τη φιληδονία του, αλλά «έχει ώτα να ακούει το θείο λόγο», αγωνίζεται, υπομένει και νικά χάρη του Θεού.

«Έπειτα έρχεται ο Θεός». Στο τέλος έρχεται ο Θεός και δικαιώνει! «Ο υπομείνας εις τέλος σωθήσεται».

Παιδιά της Ελλάδος, Σοφία Βέμπο, 28η Οκτωβρίου 1940

αναρτήθηκε στις 28 Οκτ 2017, 6:49 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 28 Οκτ 2017, 6:49 π.μ. ]



Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά, παιδιά στη γλυκιά Παναγιά προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά...
Η αξέχαστη φωνή της Σοφίας Βέμπο δεν σβήνει ποτέ από την καρδιά μας.
28η Οκτωβρίου 1940, 2ος παγκόσμιος πόλεμος, οι έλληνες στρατιώτες πολεμούν τους Ιταλούς του Μουσολίνι στα Ελληνοαλβανικά σύνορα και νικούν.

Στίχοι :

Μεσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν' αντικρίσουνε,
τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε:

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες αγαπούνε
και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα,
δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου
και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν πικρά πονούμε
υπερήφανα ασκούμε
σαν Σουλιώτισσες

Βίντεο YouTube


Αυτή είναι η δυνατότερη προσευχή που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό

αναρτήθηκε στις 24 Οκτ 2017, 2:42 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 24 Οκτ 2017, 2:42 π.μ. ]

Ύπάρχουν πολλά είδη προσευχής, όπως μέ τήν γλώσσα, μέ τόν νου καί μέ τήν καρδιά… Ή ύψηλότερη προσευχή είναι ή προσευχή τής καρδιάς, πού συνοδεύεται μέ ταπείνωσι, συντριβή καί δάκρυα. Νά μή άποδίδουμε περισσότερο βάρος στήν προσευχή τών Αναγνώσεων, δηλ. στήν προφορική προσευχή. Αύτή είναι ή πλέον άδύνατη προσευχή, διότι δέν ένώνει τόν νου μέ τήν καρδιά. Ή νοερά προσευχή είναι άνώτερη άπό τήν προφορική διότι συμμετέχει σ’ αύτήν καί ή σκέψις, δηλ. ή προσοχή τοΰ νου. Αύτός πού προσεύχεται μέ τήν προσοχή τής διανοίας του, σέ όσα άπαγγέλει, αύτός προσεύχεται νοερά, άλλά αύτό δέν είναι ή τελειότης τής προσευχής. «Άγιοι Πατέρες λέγουν ότι ή νοερά προσευχή είναι προσευχή μέ ένα πόδι, δηλ. μισή προσευχή, διότι παραμένει στό κεφάλι καί δέν συμμετέχει σ’ αύτήν καί ή καρδιά. ‘Αλλά όταν στήν προσευχή ένωθή ό νους μέ τήν καρδιά, δηλ. οί νοερές σκέψεις νά κατέβουν μέ τήν Χάρη του Θεού στήν καρδιά, τότε γίνεται ή κυοφορία τής πνευματικής προσευχής, δηλ. έφθάσαμε στήν ύψηλότερη προσευχή, πού ονομάζεται καρδιακή προσευχή. Τά σημεία ότι έφθάσαμε σ’ αύτό τό ύψηλό είδος τής προσευχής είναι:
Μία δυνατή θέρμη στό μέρος τής καρδιάς, ένας παντοτεινός πόθος καί ζήλος γιά τόν Θεό, μία Ανέκφραστη άγάπη γιά τούς άνθρώπους καί γιά όλη τήν κτίσι, μία άπερίγραπτη πνευματική χαρά, μία πραότης, μία πηγή δακρύων πού προκαλούν ταπείνωση καί φέρνουν τήν άφοβία τοϋ θανάτου.

Ποιός είναι ό καλύτερος διδάσκαλος τής προσευχής;

Είναι αύτή ή ιδια ή προσευχή, όπως λέγη ό άγιος Μακάριος ό Μέγας: «Έγώ ξέρω ότι δέν γνωρίζεις νά προσεύχεσαι, άλλά προ­σευχήσου όπως μπορείς καί συχνότερα καί μόνη της ή προσευχή θά σέ διδάξει νά προσεύχεσαι». Συνεπώς λοιπόν, νά προσευχώμεθα ό­πως μπορούμε καί όσο συχνότερα είναι δυνατόν καί βλέποντας ό Θεός τόν ζήλο μας θά μάς βοηθήση νά άποκτήσουμε τήν άληθινή τής καρδιάς προσευχή καί τό δώρο τών δακρύων.


από: Πνευματικοί Διάλογοι μέ τόν Ρουμάνο ήσυχαστή π. Κλεόπα (Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη)

Πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός;

αναρτήθηκε στις 14 Οκτ 2017, 11:31 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Οκτ 2017, 11:32 π.μ. ]



Κάποτε ένας Άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρω­ποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί, δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται και πώς ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά το λογισμό να κατεβεί στον κόσμο.

Περπατώντας, λοιπόν, ο γέροντας, βρέθηκε σε ένα δρόμο πλατύ, απ’ όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο Αββάς κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου.

Ύστερα από λίγο, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος πλούσιος που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, έβγαλε ένα πουγκί με εκατό φλου­ριά για να τα μετρήσει. Αφού, λοιπόν, τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι στο ρούχο του, αλλά εκεί­να είχαν πέσει στο έδαφος. Στη συνέχεια, σηκώθηκε και καβαλίκεψε το άλογό του χωρίς να γνωρίζει ότι αφήνει πίσω τα φλουριά.

Έπειτα, πέρασε κάποιος άλλος οδοιπόρος για να πιει νερό. Βρήκε τα φλουριά, τα πήρε κι έφυγε γρήγορα.

Κατόπιν, ήρθε άλλος ένας φτωχός οδοιπόρος, φορ­τωμένος και κουρασμένος, για να αναπαυθεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, γύρισε πίσω ο πλού­σιος, έπεσε πάνω στο φτωχό με θυμό και του είπε: «Γρήγορα, δώσε μου τα φλουριά που βρήκες!». Ο φτω­χός, με όρκους μεγάλους, έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε, ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με το λουρί του άλογου και, με ένα χτύπημα στο μήνιγγα, τον σκότωσε. Έψαξε όλα τα ρούχα του νεκρού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο Αββάς, βλέποντας όλα αυτά, έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και, παρακαλώντας τον Κύριο, έλεγε: «Κύριε, ποιά είναι η βου­λή Σου και πώς τα υπομένει αυτά η αγαθότητά Σου;».

Τότε, του παρουσιάστηκε άγγελος και του είπε: «Μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με τη θέληση του Θεού γίνονται. Άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.

Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός όμως ο πλού­σιος, ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικά μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να πάρει εκδίκηση, οικονόμησε έτσι ο Θεός και του τα έδωσε πίσω δι­πλά: αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύθηκε άδικα, εί­χε κάνει ένα φόνο. Επειδή, όμως, είχε χριστιανικά έρ­γα και θεάρεστα, ο Θεός, θέλοντας να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικο­νόμησε να σκοτωθεί άδικα για να σωθεί η ψυχή του.

Αυτός πάλι ο πλεονέκτης που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία του. Γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να, τώρα, τα αφήνει όλα και πάει να γίνει μοναχός. Λοιπόν, πήγαινε τώρα στο κελλί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστες».

Άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς και δόξασε τον Θεό.

Οι άνθρωποι προσπαθούμε με τη λογική μας να δώσουμε απάντηση σε ερωτήματα που είναι πέρα και έξω από τις δυνατότητές μας και δεν προσδιορί­ζονται. Όπου ο Θεός βάζει μια τελεία, δεν μπορούμε εμείς να βάζουμε ερωτηματικό!

Οι Πατέρες και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, σαν άνθρωποι, είχαν κι εκείνοι αγωνιώδη ερωτήματα. Ας δούμε την απάντηση και την πληροφόρηση που είχαν από το Θεό:

«Κύριε, πώς συμβαίνει μερικοί να ζουν λίγο στη γη και άλλοι να φθάνουν σε βαθιά γεράματα; Και γιατί άλλοι να είναι φτωχοί και άλλοι να είναι πλούσιοι;». Και άκουσε φωνή να του λέγει: «Αντώνιε, κοίτα τον εαυτό σου. Αυτά τα κανονίζει ο Θεός κατά την κρίση Του και δε σε συμφέρει να τα μάθεις…».

Ας ακούσουμε και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσό­στομο αντί επιλόγου: «Οι θλίψεις καλλιεργούν την υπομονή. Η αγάπη του Θεού ξέρει και ρυθμίζει το μέγεθος των θλίψεων. Η Θεία Πρόνοια είναι ανεξήγητη και η φροντίδα του Θεού ακατανόητη. Τα κρί­ματα του Θεού είναι άβυσσος πολλή».

(Αγγέλου Γκούνη, Θεολόγου, Πολλές οι ιστορίες μία η Αλήθεια, εκδ. Κέντρου Νεότητος Ι. Μ. Λευκάδος και Ιθάκης, Λευκάδα 2011, σ. 63-66)

Προετοιμασία για τα άχραντα Μυστήρια

αναρτήθηκε στις 7 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 7 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. ]


Πως θα χρησιμοποιήσεις τη γνώση που απέκτησες για τον εαυτό σου;
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταδικάσεις τον εαυτό σου για όλα του τα ελαττώματα, δίχως προφάσεις και δικαιολογίες. Στον εσπερινό, σ’ ένα από τους πρώτους στίχους μετά το «Κύριε εκέκραξα..», αναφέρεται: «Μη εκκλίνης την καρδίαν μου εις λόγους πονηρίας, του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις».

Αυτός ο στίχος υποδεικνύει στους χριστιανούς, να προσεύχονται, ώστε ο Θεός να μην επιτρέψει την εκτροπή της καρδιάς τους σε λόγια πονηρά και, συνακόλουθα, στην επινόηση προφάσεων για αμαρτίες. Μην περιμένεις μετάνοια από έναν άνθρωπο που επινοεί τέτοιες προφάσεις. Και όποιος δεν έχει μετάνοια, δεν μπορεί να διορθωθεί. Το βασικό, συνεπώς, είναι να καταδικάσεις τον εαυτό σου χωρίς επιείκεια, να πεις μέσα σου με ειλικρίνεια: «Είναι πέρα για πέρα ένοχη».

Στη συναίσθηση και παραδοχή της ενοχής πρόσθεσε το φόβο της μελλοντικής Κρίσεως. Αν κρίνεσαι ένοχη από τη συνείδησή σου, τότε θα καταδικαστείς και από τον Κριτή. Και αν καταδικαστείς, θα υποστείς την ανάλογη τιμωρία, την τιμωρία που ήδη κρέμεται πάνω απ’ το κεφάλι σου, αφού η άγνωστη ώρα του θανάτου σου ίσως να βρίσκεται πολύ κοντά.

Πώς τότε πρέπει να είναι κανείς; Αν δεν υπήρχε η θεία χάρη, δεν θα ξέραμε πώς πρέπει να είμαστε. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας δίνει την ελπίδα της συγχωρήσεως, αν μετανοήσουμε με συντριβή και αν πάρουμε σταθερή απόφαση να μην επαναλάβουμε παλιές αμαρτίες, που Τον λυπούν. Αυτή είναι η ουσία της μετάνοιας.

Μην είσαι μόνο μια ψυχρή αναζητήτρια των σφαλμάτων και ελαττωμάτων σου ? να πενθείς γι’ αυτά με ειλικρινή μετάνοια. Το πένθος γεννάει την ταπεινή απόφαση της απαλλαγής από τα ελαττώματα, ενώ η ψυχρή γνώση των ελαττωμάτων , μολονότι συνοδεύεται από την προσοχή, oδηγεί στην υπερηφάνεια, από την οποία είθε να μας λυτρώσει ο Κύριος!

Αφού πάρεις την απόφαση να απαλλαγείς από τα ελαττώματά σου, είναι έπειτα αναγκαίο να σχεδιάσεις το πώς θα πραγματοποιήσεις την απόφασή σου με επιτυχία, έτσι ώστε ν’ αρχίσεις δίχως καθυστέρηση τη θεραπεία της ψυχής σου. Ας υποθέσουμε , π.χ., ότι θυμώνεις με κάτι. Πρώτα-πρώτα προσπάθησε να μην αυξήσεις το θυμό σου. Ύστερα βρες τον καλύτερο τρόπο διορθώσεώς σου, ώστε να μη θυμώνεις καθόλου. Και κάθε φορά που από αδυναμία θα θυμώνεις, να παίρνεις νέα απόφαση και να συνεχίζεις την προσπάθειά σου για την τέλεια απαλλαγή από το θυμό. Το ίδιο να κάνεις με κάθε ελάττωμα, με κάθε πάθος.

Σκέψου, μάλιστα, και αποφάσισε από πριν, πώς θ’ αντιδράς σε κάθε συγκεκριμένη περίσταση, ώστε να μην επαναλαμβάνεις το ίδιο σφάλμα. Ένας καλός πρακτικός τρόπος, για να το πετύχεις, είναι τούτος: Μόλις αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις κάποιο ελάττωμα να το καταγράφεις. Και στη συνέχεια να καταστρώνεις ένα σχέδιο ,για το πώς σκοπεύεις να το διορθώσεις. Σ’ αυτή την καταγραφή, θα βασιστεί η πρώτη γενική Εξομολόγησή σου. Κάνε αυτό τον κόπο για τον Κύριο. Θα δεις τι αυτοέλεγχο θ’ αποκτήσεις, πόσο δυναμικά θ’ αρχίσεις να συγκρατείς και να κυβερνάς τον εαυτό σου.

Στο πένθος για τα σφάλματά μας και στην απόφαση αποφυγής τους στο μέλλον πρέπει να προσθέσουμε και την εκτενή προσευχή στον Κύριο, για να μας στείλει τη βοήθειά Του στον αγώνα μας εναντίον των παθών και της αμαρτίας. Όλοι οι χριστιανοί οφείλουμε να πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι αμαρτίες για τις οποίες πενθούμε και τις οποίες εξομολογούμαστε με ειλικρινή μετάνοια, μας συγχωρούνται με τη χάρη του Κυρίου, που πέθανε πάνω στον Σταυρό ακριβώς για να μας σώσει από την αμαρτία. Οφείλουμε ακόμα να πιστεύουμε ότι μας παρέχεται η θεία ευλογία και ενίσχυση για την αποφυγή της αμαρτίας. Η ευλογία αυτή δίνεται σ’ όποιον , πρώτον, παίρνει ισχυρή απόφαση αποφυγής της αμαρτίας και, δεύτερον, έχει ακλόνητη πίστη στον Χριστό ως Σωτήρα.

Ύστερ’ από όλα αυτά, θα είσαι έτοιμη για την Εξομολόγηση. Και μετά την Εξομολόγηση , έχοντας λάβει την άφεση των αμαρτιών σου, θα είσαι έτοιμη για τη θεία Μετάληψη. Όταν είσαι ειλικρινά μετανοημένη για τα σφάλματά σου και ειλικρινά αποφασισμένη να τα επανορθώσεις, τότε ο Κύριος μπαίνει μέσα σου με τα άχραντα Μυστήριά Του και ενώνεται μαζί σου, κι εσύ μ’ Αυτόν. Ω μεγάλη και ανέκφραστη χάρη του πανάγαθου Θεού!

Σου συνιστώ να διαβάσεις από το Συναξαριστή του Μαρτίου πώς η μακαρία Θεοδώρα πέρασε από τα εναέρια τελώνια μετά την αποβίωσή της. Η σχετική διήγηση περιέχεται στο βίο του οσίου Βασιλείου του Νέου (26 Μαρτίου) , όπου έζησε από τα τέλη του 9ου ως τα μέσα του 10ου αι. Ασκήτεψε σε μιαν ορεινή και απρόσιτη περιοχή της Μικράς Ασίας, όχι μακριά από την Κωνσταντινούπολη , όταν συνελήφθη από βασιλικούς αξιωματούχους σαν κατάσκοπος.

Ύστερ’ από φοβερά βασανιστήρια, οι δήμιοί του τον έριξαν στη θάλασσα. Σώθηκε θαυματουργικά από τον Θεό και ήρθε κρυφά στη Βασιλεύουσα, όπου ένας καλός άνθρωπος , ο Ιωάννης, τον δέχτηκε στο σπίτι του. Μετά το θάνατό του Ιωάννη ο όσιος φιλοξενήθηκε από άλλον Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε μιαν ευλαβέστατη υπηρέτρια, την ηλικιωμένη Θεοδώρα. Όταν η Θεοδώρα πέθανε, ο μαθητής του οσίου Βασιλείου και μετέπειτα βιογράφος του Γρηγόριος ήθελε να μάθει αν σώθηκε. Πολλές φορές ρώτησε γι’ αυτό τον όσιο. Κι εκείνος μια μέρα του υποσχέθηκε ότι θα έβλεπε τη Θεοδώρα. Πραγματικά, την ίσια νύχτα ο Γρηγόριος την είδε στον ύπνο του. Βρισκόταν σ’ έναν τόπο λαμπρό και εξαίσιο, που είχε ετοιμαστεί για το Βασίλειο.

Ο Γρηγόριος τη ρώτησε πώς είχε χωριστεί το σώμα της και πώς είχε φτάσει σ’ εκείνον τον ευλογημένο τόπο. Η Θεοδώρα του διηγήθηκε πώς είχε πεθάνει και περάσει από τα εναέρια τελώνια. Αυτή, λοιπόν, τη διήγηση σου συνιστώ να μελετήσεις με μεγάλη προσοχή. Είναι πολύ διδακτική και ωφέλιμη. Θα σε οδηγήσει στην αυτογνωσία και θα αναζωογονήσει μέσα σου την πίστη στη δύναμη της μετάνοιας και της Εξομολογήσεως. Ώσπου, όμως, να βρεις το βιβλίο, θα σου μεταφέρω εδώ ελεύθερα και συνοπτικά την ιστορία.

Η μακαρία Θεοδώρα πέρασε από είκοσι τελώνια. Πρώτο είναι το τελώνιο των αμαρτημάτων γλώσσας- ματαιολογίας, φλυαρίας, χυδαιολογίας, σκανδαλολογίας, βλασφημίας, κοροϊδίας, άσεμνων τραγουδιών, άκαιρου και υπέρμετρου γέλιου. Και το δεύτερο τελώνιο σχετίζεται με τη γλώσσα. Είναι το τελώνιο του ψεύδους σε κάθε μορφή του- ψευδομαρτυρίας, ψευδορκίας, αθετήσεως υποσχέσεων, ανειλικρινούς εξομολογήσεως, μάταιης ή καταχρηστικής χρήσεως του ονόματος του Θεού και άλλων παρόμοιων. Το τρίτο είναι το τελώνιο της κατακρίσεως και της καταλαλιάς, της συκοφαντίας και του διασυρμού, του κουτσομπολιού και του στιγματισμού των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του πλησίον.

Το τέταρτο είναι της ακρασίας και ασωτίας, της γαστριμαργίας, της φιληδονίας , των ξεφαντωμάτων, της μέθης, της αθετήσεως των νηστειών. Το πέμπτο είναι της οκνηρίας και της ραθυμίας. Απ’ αυτό αρπάζονται οι τεμπέληδες και οι αργόμισθοι, όσοι δεν εκκλησιάζονται τις Κυριακές και τις εορτές, όσοι δεν προσεύχονται και όσοι, γενικά, αδιαφορούν για τη σωτηρία τους. Το έκτο τελώνιο είναι της κλοπής και της αρπαγής. Το έβδομο είναι της φιλαργυρίας και της τσιγκουνιάς. Το όγδοο είναι της τοκογλυφίας και κάθε λογής εκμεταλλεύσεως του πλησίον. Το ένατο είναι της αδικίας.

Απ’ αυτό αρπάζονται οι δικαστές που δεν κρίνουν δίκαια, οι εργοδότες που δεν πληρώνουν όσο πρέπει τους εργάτες τους και οι έμποροι που δεν είναι τίμιοι στις συναλλαγές τους. Το δέκατο τελώνιο είναι του φθόνου και του μίσους. Το ενδέκατο είναι της υπερηφάνειας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της υπεροψίας, του κομπασμού, της ανυπακοής στις αρχές , της ασέβειας προς τους γονείς. Το δωδέκατο είναι του θυμού και της οργής.

Το δέκατο τρίτο είναι της μνησικακίας και της εκδικητικότητας. Το δέκατο τέταρτο είναι του φόνου, του τραυματισμού και της χειροδικίας. Το δέκατο πέμπτο είναι της μαγείας, της γοητείας ,της φαρμακείας, της μαγγανείας και της επικλήσεως των δαιμόνων. Το δέκατο έκτο, το δέκατο έβδομο και το δέκατο όγδοο είναι των διαφόρων σαρκικών αμαρτημάτων. Το δέκατο ένατο είναι τη αιρέσεως , της πλάνης, της απιστίας, της βεβηλώσεως των ιερών και των οσίων. Το εικοστό είναι της ασπλαχνίας, της αναισθησίας και της σκληροκαρδίας.

Η Θεοδώρα συνάντησε και αντιμετώπισε ό,τι κάθε ψυχή αντιμετωπίζει μετά την έξοδό της από το σώμα. Ο απόστολος Παύλος αποκάλεσε τους δαίμονες «εξουσία του αέρα» (εφ. 2:2 ), γιατί βρίσκονται ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Θα άφηναν, λοιπόν, μοχθηροί και μισάνθρωποι καθώς είναι, να περάσει ανεμπόδιστα μια ψυχή, που ανεβαίνει προς το Θρόνο του Θεού; Δεν θα έκαναν, όπως και κάνουν, τα πάντα για να την αρπάξουν ή τουλάχιστο να την τρομοκρατήσουν; Πώς θα γλυτώσει, αλήθεια, πώς θα γλυτώσουμε όλοι απ’ αυτούς; Υπάρχει τρόπος; Ναι! Τα δάκρυα της μετάνοιας και τα έργα της μετάνοιας, ιδιαίτερα η ελεημοσύνη, ξεπλένουν όλες τις αμαρτίες . Η μακαρία Θεοδώρα είδε πολλές φορές τους δαίμονες να φέρνουν ειλητάρια , όπου ήταν γραμμένες οι αμαρτίες της όταν όμως, ξετύλιγαν τα ειλητάρια, για να τις φανερώσουν, δεν έβρισκαν τίποτα γραμμένο. Γεμάτη απορία, ρώτησε τους αγγέλους που τη συνόδευαν, τί σήμαινε αυτό. Κι εκείνοι της εξήγησαν, πως οι αμαρτίες εξαλείφονται, όταν κάποιος ειλικρινά μετανοεί, προσεύχεται, νηστεύει και κάνει αγαθοεργίες.

Μην επιθυμείς την κοσμική σοφία. Κλείσε στην καρδιά σου τούτη τη διήγηση και καταπιάσου με τη διόρθωσή σου σύμφωνα μ’ όσα διδάσκει.

Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ γράμματα σε μια ψυχή»

Γέροντας Παρθένιος, ηγούμενος Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου: «Στην Ελλάδα σήμερα διδάσκουν θρησκειολογία, δηλαδή μύθους, παραμύθους»

αναρτήθηκε στις 4 Σεπ 2017, 2:22 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Σεπ 2017, 2:23 π.μ. ]


Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξη σὲ Ρώσους δημοσιογράφους τοῦ Γέροντος Παρθενίου
      Δὲ μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματα βέβαια, ἀλλὰ θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα, πνευματικὸ παράδειγμα. Ἦρθε στὸ μοναστήρι, στὸν Ἅγιο Παῦλο, ἕνας νέος, ἦταν 28 ἐτῶν, ὁ ὁποῖος ἦταν τελειόφοιτος θεολογίας καὶ μοῦ λέει: «Γέροντα, μπορῶ νὰ ἐξομολογηθῶ;»
Λέω, εὐλογημένο, νὰ ἐξομολογηθεῖς.
Μοῦ εἶπε τοὺς λογισμοὺς του, μοῦ εἶπε ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε ὁ ἄνθρωπος.
Τὰ εἴπαμε τέλος πάντων εἰρηνικά, ὄμορφα. Ἀλλὰ νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ ἀρχίσουν νὰ προσεύχονται, νὰ κάνουν προσευχή.
Διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ καταλάβουν κάτι τὰ παιδιά, ὅτι ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουν, ἀπὸ τὴν προσευχή.
Ἄκουσε, τοῦ λέω, πολὺ ὡραῖα, καὶ ξέρεις καὶ γράμματα, ἀλλὰ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνεις λίγο προσευχή.
-Νὰ κάνω, μοῦ λέει, Γέροντα.
Βγάζω τὸ κομποσχοινάκι νὰ τοῦ δείξω πῶς νὰ κάνει προσευχή.
Τοῦ λέω λοιπὸν, ἔτσι θὰ κάνεις προσευχή, ἀγόρι μου.
Αὐτὸ εἶναι κατοστάρι κομποσχοινάκι.
Μ΄ αὐτὸ προσευχόμαστε.
Κρατᾶμε ἕναν κόμπο καὶ λέμε τὴν εὐχὴ
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με…».
Μοῦ λέει, Γέροντα σ΄ εὐχαριστῶ, θὰ κάνω προσευχή.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν δοκιμάσω, τοῦ λέω, πάρε τὸ κομποσχοινάκι καὶ κάνε αὐτὸ ποὺ ἔκανα ἐγώ.
Παίρνει λοιπὸν τὸ κομποσχοινάκι, ἀλλὰ δὲν ἤξερε πῶς νὰ κάνει τὸν σταυρό του.
Κάνει μία ἔτσι, δὲν ἤξερε ποὺ νὰ βάλει τὸ χέρι του.
Τοῦ λέω, παιδί μου, πρῶτα κάνουμε τὸν σταυρό μας, τὸν τύπο αὐτόν, τὰ τρία δάκτυλα ποὺ τυπώνουμε στὸ χέρι μας εἶναι τὸ σύμβολο τῆς Ἁγίας Τριάδος, Πατὴρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιος καὶ ἀχώριστος.
Καὶ τὰ δύο δάκτυλα ποὺ κλείνουμε εἶναι οἱ δύο φύσεις τοῦ Θεοῦ, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος.
Καὶ φέρνουμε τὸ χέρι μας στὸν σταυρὸ ἐδῶ, στὸ μέτωπο, στὸν ἀφαλό, δεξιὰ καὶ ἀριστερά.
Καὶ μία σύντομη ἐξήγηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, σύντομη γιατί εἶναι πολλὲς οἱ ἐξηγήσεις.
Ἦτο ὁ Κύριος στοὺς οὐρανοὺς (τὰ δάκτυλα στὸ μέτωπο) , ἐκατέβηκε στὴ γῆ (τὰ δάκτυλα στὸν ἀφαλό), καὶ ἀνέβηκε πάνω στὸν σταυρὸ (τὰ δάκτυλα δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ) καὶ σήκωσε ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου.
Πολεμάει νὰ κάνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μποροῦσε.
Τοῦ ἔπιασα τὸ χέρι. Πρῶτα στὸ μέτωπο, τοῦ λέω, παιδί μου, μετὰ στὸν ἀφαλό, μετὰ δεξιά, μετὰ ἀριστερά, δὲν μποροῦσε.
Τοῦ λέω, μὲ συνέχει μία ἀπορία μεγάλη.
Ἔχω μαρτυρία ἀπὸ θεολόγους καὶ ἀνθρώπους μορφωμένους, ὅπου ἔρχονται καὶ μοῦ λένε στὸ μοναστήρι: «Ἐφύγαμε ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, ὅπου ἤμασταν καλὰ παιδιὰ καὶ σωστὰ, καὶ ὅταν βγάλαμε τὸ πανεπιστήμιο ἤμασταν τέλειοι ἄθεοι, δὲν πιστεύαμε σὲ τίποτα».
Οἱ γονεῖς σου, παιδί μου, δὲ σοῦ ἔμαθαν νὰ κάνεις τὸν σταυρό σου;
Ἐπέρασες τὸ δημοτικὸ σχολεῖο, ἐπῆγες στὸ Γυμνάσιο, τότε δὲν ὑπῆρχε Λύκειο, ἔβγαλες τὸ Πανεπιστήμιο, ἔγινες θεολόγος, δὲν ξέρεις νὰ κάνεις τὸν σταυρό σου, τί θὰ διδάξεις σ΄ αὐτὰ τὰ παιδιὰ, τί θὰ τὰ διδάξεις;
Ἡ ἀπάντηση ποιὰ ἦταν πού μοῦ ΄δωσε; Μοῦ λέει, Γέροντα, ντρέπομαι ποὺ σὲ βλέπω μπροστά μου, διότι, ἀπὸ ὅταν γεννήθηκα μέχρι ποὺ ἔβγαλα τὸ σχολεῖο, ἡ μάνα μου καὶ ὁ πατέρας μου δὲ μοῦ εἶπαν ποτὲ νὰ κάνω ἕναν σταυρὸ.
Γὶ΄ αὐτὸ λένε πὼς πίσω ἀπὸ κάτι καλὰ παιδιὰ κρύβονται κάποιοι καλοὶ γονεῖς.
Ἐὰν λοιπὸν ἔχουμε καλοὺς γονεῖς, ἐὰν ἔχουμε καλοὺς πνευματικοὺς καὶ ἐὰν ἔχουμε καὶ καλοὺς δασκάλους, τότε θὰ βγεῖ μία γενιὰ ἀγγελική.
Μπορεῖ νὰ ἔχουμε πολλὰ πανεπιστήμια καὶ πολλὰ σχολεῖα.
Ἀλλὰ ὅλα τὰ σχολεῖα αὐτὰ διδάσκουν τὴν ἔξω σοφία, ὄχι τὴν ἔσω, τὴ θεϊκὴ σοφία.
Ρωτάω ἐσᾶς νὰ μοῦ πεῖτε, ἐσᾶς ποὺ εἶστε δημοσιογράφοι, ποιὸ σχολεῖο διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους νὰ προσεύχονται;
Ἐνῷ ὑπάρχουν πολὺ καλοὶ πνευματικοὶ ποὺ μποροῦν νὰ διδάξουν, καὶ διδάσκουν, ἀλλὰ γι’ αὐτοὺς τὰ σχολεῖα εἶναι κλειστά.
Μὴν τὸ παρεξηγήσετε αὐτὸ, ὅτι ἐγὼ κατηγορῶ ὅλα τὰ σχολεῖα τοῦ κόσμου, μιλάω γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
Διότι στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἀπὸ τὰ σχολεῖα ἔβγαλαν τοὺς πνευματικοὺς καὶ ἀντὶ νὰ διδάσκουν θρησκεία, διδάσκουν θρησκειολογία, δηλαδὴ μύθους, παραμύθους.

Ψάχνω τον Θεό να μου πει…

αναρτήθηκε στις 4 Σεπ 2017, 1:11 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Σεπ 2017, 1:11 π.μ. ]





Μία ανέκδοτη ιστορία που μου είπε κάποτε ο π. Μελέτιος. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε.
“Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη.

Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό.   Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα.

Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή. «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Πάω να βρω τον Θεό να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια , για την ελεημοσύνη που έκανα». «Όταν Τον συναντήσεις», είπε ο ασκητής, «ρώτησέ Τον και για μένα. Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών;». «Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω» αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του.

Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενιάδα. «Ποιόν ψάχνεις;» ρώτησε ο γέροντας. «Άκουσα στην εκκλησία ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό να μου πει πότε θα με ανταμείψει για την ελεημοσύνη μου». «Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου». «Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών».

«Να πεις σε αυτόν τον ασκητή ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Τον ασκητή αυτόν του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα , ξέροντας ότι θα έρθεις του έδωσα δύο παξιμάδια , ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως αντί να σου δώσει το ένα , τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του , χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου πιστεύοντας σε αυτό που άκουσες στην εκκλησία»

1-10 of 49