Επίκαιρα

Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά (Ζακχαίου) -Νουθεσίες σε ένα νεαρό επίσκοπο

αναρτήθηκε στις 25 Ιαν 2020, 8:51 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 25 Ιαν 2020, 8:51 π.μ. ]

 


Σχετική εικόνα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Α΄ Τιμ. δ΄ 9-15
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Λουκ. ιθ’ 1-10

1. Ἐλπίδα μας ὁ Χριστὸς
Πλησιάζει πρὸς τὸ τέλος τῆς πολυκύμαντης ζωῆς του ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Βρίσκεται πλέον δέσμιος στὶς φυλακὲς τῆς Ρώμης, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς διωγμούς, κόπους καὶ ὀνειδισμούς, μὲ φρόνημα ὅμως ἀκατάβλητο.
Στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε σήμερα μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος τὸ μυστικὸ τῆς δυνάμεώς του· τὴν πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦσε τὸ θάρρος γιὰ νὰ ξεπερνᾶ κάθε ἐμπόδιο ποὺ συναντοῦσε στὴν ἐπιτέλεση τῆς ἱερῆς ἀποστολῆς του: «Ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι»· δηλαδή, ἔχουμε στηρίξει τὶς ἐλπίδες μας στὸν ζων­τανὸ Θεό. Εἴμαστε ἥσυχοι καὶ ἀσφαλεῖς. Δὲν φοβόμαστε τίποτε, ὁτιδήποτε κι ἂν μᾶς συμβεῖ. Διότι ὁ Θεὸς στὸν Ὁποῖον πιστεύουμε καὶ ἐλπίζουμε εἶναι ὁ Σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους συντηρεῖ μὲ τὴν πρόνοιά Του. Προπαντὸς ὅμως εἶναι ὁ Σωτήρας τῶν πιστῶν μαθητῶν Του, διότι τοὺς σώζει ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο.
Πόσοι ἄνθρωποι στὶς μέρες μας στηρίζουν μὲ ἀλαζονεία τὴν ἐλπίδα τους στὶς φτωχὲς ἀνθρώπινες δυνάμεις τους, στὰ ἐφήμερα πλούτη τους καὶ στὶς πεπερασμένες γνώσεις τους! Βλέπουμε τὸν σοφὸ λόγο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης νὰ ἐπιβεβαιώνεται διαρκῶς: «ἐλπὶς ἀσεβοῦς… ὡς καπνὸς ὑπὸ ἀνέμου διεχύθη» (Σ. Σολ. ε΄ 14). Δηλαδή, αὐτὸ ποὺ ἐλπίζουν καὶ ἐπιδιώκουν οἱ ἀσεβεῖς μοιάζει μὲ τὸν καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο.

Ἀντίθετα, οἱ Χριστιανοὶ δὲν στηρίζουμε τὴν ἐλπίδα μας σὲ ἀνθρώπους, ἢ σὲ εἴδωλα, ἢ σὲ κάποια ἀπρόσωπη δύναμη, ἀλλὰ στὸν ζωντανὸ Θεό. Στὸν παν­τογνώστη Κύριο, ποὺ γνωρίζει σὲ βάθος κάθε δυσκολία ποὺ ἀντιμετωπίζουμε· στὸν στοργικὸ Πατέρα, ποὺ ἄγρυπνα παρακολουθεῖ τὸ κάθε μας βῆμα· στὸν παντοδύναμο Θεό, ὁ Ὁποῖος μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ ἀκόμη καὶ τοὺς φυσικοὺς νόμους γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει. Καὶ ἡ ἐλπίδα μας αὐτὴ εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ἄγκυρα ποὺ μᾶς συγκρατεῖ ἀπὸ τὰ ὁρμητικὰ κύματα καὶ τοὺς ἰσχυροὺς ἀνέμους τῆς παρούσας ζωῆς.
2. Το παράδειγμά μας
Στὴ συνέχεια τοῦ Ἀποστολικοῦ Ἀναγνώσματος ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει τὸν νεαρὸ μαθητή του Τιμόθεο, νὰ διδάσκει τοὺς πιστοὺς ὄχι μόνο μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ παράδειγμά του: «Τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ». Δηλαδή, γίνε παράδειγμα τῶν πιστῶν καὶ στοὺς λόγους σου, καὶ στὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἔχεις στὶς συναναστροφές σου μαζί τους, καὶ στὴν ἀγάπη ποὺ θὰ δείχνεις σὲ ὅλους, καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ποὺ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ ζεῖς, καὶ στὴν πίστη καὶ στὴν ἁγνότητα καὶ καθαρότητα τῆς ζωῆς σου.
Τὸ παράδειγμα πράγματι διδάσκει περισσότερο ἀπὸ τὰ λόγια. Εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐπικυρώνει τὴ γνησιότητα τῶν λόγων καὶ τῆς διδασκαλίας μας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε πρόσφατα, τονίζει σχετικά: «Ἢ μὴ διδάσκειν ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ» (ΕΠΕ 9, 414). Δηλαδή, ἢ νὰ μὴ διδάσκεις, ἢ νὰ διδάσκεις μὲ τὴν ὅλη δια­γωγή σου. Μὴν τραβᾶς μὲ τὸ ἕνα χέρι καὶ ἀπωθεῖς μὲ τὸ ἄλλο.
Ἂς προσέχουμε λοιπὸν τὴ συμπεριφορά μας, ὥστε νὰ μὴ σκανδαλίζουμε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς περιβάλλουν, ἀλλὰ νὰ γινόμαστε παράδειγμα μὲ τὴ ζωή μας καὶ ἀφορμὴ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας.
3. Ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς συμβουλεύει τὸν Τιμόθεο νὰ δείχνει ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια στή μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. «Ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι», τοῦ παραγγέλλει. Σοῦ συνιστῶ νὰ μελετᾶς αὐτὰ ποὺ σοῦ γράφω. Ὁλόκληρη ἡ διάνοια καὶ ἡ ὕπαρξή σου νὰ εἶναι σὲ αὐτά. Δὲν ζητᾶ δηλαδὴ ἀπὸ τὸν μαθητή του νὰ διαβάζει ἁπλῶς τὶς θεῖες Γραφές, ἀλλὰ νὰ βάζει τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο μέσα στὰ ἱερά τους κείμενα.
Πόσο βαρυσήμαντοι καὶ διδακτικοὶ γιὰ ἐμᾶς εἶναι οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ θείου Ἀποστόλου. Δὲν πρέπει ἁπλῶς νὰ ἀκοῦμε, ἴσως καὶ μὲ ἐπιπολαιότητα κάποτε, μὲ βιασύνη ἢ ἀδιαφορία τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ τὴν ὥρα ποὺ ἀναγινώσκεται στὴ θεία Λειτουργία, ἢ στὶς ἱερὲς συνάξεις στὶς ὁποῖες τόν μελετοῦμε. Ὁ Ἀπόστολος μᾶς καλεῖ νὰ ἐμβαθύνουμε στὰ ἱερὰ κείμενα μὲ ἐνδιαφέρον, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι μᾶς μιλάει μέσα ἀπὸ αὐτὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος.
Ἄν μελετοῦμε μὲ αὐτὴ τὴν προσοχὴ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν διατηροῦμε στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιά μας, τότε ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή μας θὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι θὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά Του μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὰ ἔργα μας.

Κυριακή ΙΒ΄Λουκά -Δοξασμένοι μαζί με τον Χριστό!

αναρτήθηκε στις 18 Ιαν 2020, 8:18 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 18 Ιαν 2020, 8:18 π.μ. ]


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Κολασ. γ΄ 4-11
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Λουκ. ιζ΄12-19

1. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ζωή μας
Θαυμάζει κανεὶς καὶ διδάσκεται ἀπὸ τὴ ζωντανὴ σχέση ποὺ διατηροῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ διαρκὴς αὐτὴ ἕνωση μαζί Του ἀποτυπώνεται καὶ στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα. 

«Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ». Δηλαδή, ὅταν ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ αἴτιος καὶ χορηγὸς τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας, φανερωθεῖ στὴ Δευτέρα Του Παρουσία, τότε κι ἐσεῖς οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ θὰ φανερωθεῖτε μαζί Του δοξασμένοι. Τόσο ἔντονα αἰσθάνεται τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ Τὸν ὀνομάζει «ἡ ζωὴ ἡμῶν»!
Πράγματι, Ἐκεῖνος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Πρωτίστως ὁ χορηγὸς τῆς φυσικῆς ζωῆς στὰ δημιουργήματά Του, ἀφοῦ «πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο» (Ἰω. α΄ 3), ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Ἐπιπλέον ὅμως, παρέχει καὶ τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, στὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του. Σὲ ὅσους, δηλαδή, παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του μὲ τὰ ἱερὰ Μυστήρια· σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ἅγιο ὄνομά Του καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του μὲ τὴν προσευχή· σὲ ὅσους ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ δικό Του θέλημα. Ζεῖ τότε μέσα τους ὁ Χριστός. Αὐτὸ ἔνιωθε καὶ ὁμολογοῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαι­ὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός.
Εἴμαστε γεννημένοι γιὰ νὰ ζοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθὺς πόθος κάθε ἀνθρώπου: νὰ μὴν πεθάνει ποτέ· νὰ ζήσει αἰώνια! Καὶ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀτελεύτητη ζωὴ θὰ τὴ βροῦμε μόνο κοντὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν Τοῦ παραδώσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὕπαρξή μας. Ἐκεῖνος ἄλλωστε εἶναι ὁ Δημιουργός μας καὶ ὁ προορισμὸς τῆς ζωῆς μας.
2. Ἡ δόξα τῶν Χριστιανῶν
Στὸν στίχο ποὺ ἀναφέραμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ μία ἀκόμη σπουδαία ἀλήθεια· ὅτι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία, μαζὶ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ θὰ φανερωθοῦμε δοξασμένοι κι ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Δηλαδή, ὅταν ὁ Κύριος θὰ ἔλθει μὲ ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς Θεότητός Του, περιστοιχιζόμενος ἀπὸ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις Του, τότε καὶ κάθε πιστὸς ἀκόλουθός Του, θὰ φανερωθεῖ μαζί Του μὲ ἀπερίγραπτη καὶ ὑπερκόσμια δόξα, τέτοια ποὺ ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μας νὰ συλλάβει. Σὲ τί ὕψος, πράγματι, μᾶς ἀνεβάζει ὁ Κύριος! Μὲ πόση τιμὴ καὶ δόξα περιμένει νὰ στεφανώσει κάθε πιστὸ Χριστιανό!
Ἀκόμη λοιπὸν κι ἂν εἴμαστε ἄσημοι, πτωχοί, περιφρονημένοι ἢ συκοφαντημένοι στὴ ζωὴ αὐτή· ἀκόμη κι ἂν τὸ βάρος κάποιας ἀδικίας ἢ ὁ πόνος κάποιας ἀθεράπευτης ἀσθένειας μᾶς κλονίζει, ἂς σηκώνουμε μὲ ὑπομονὴ τὴν κάθε δοκιμασία. Διότι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου θὰ λάμψουμε μαζί Του ὅπως ὁ ἥλιος. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ [13] 43), μᾶς τονίζει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Κυρίου.
3. Νέκρωση τῶν παθῶν μας
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ὑπογραμμίζει τὴν προϋπόθεση ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ μετέχει στὴ δόξα καὶ μακαριότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ποιὰ εἶναι αὐτή; Ἡ νέκρωση τῶν παθῶν του. «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», γράφει. Δηλαδή, νεκρῶστε τὰ μέλη σας ποὺ ἐπιθυμοῦν τὶς γήινες ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές. Δὲν μᾶς ζητᾶ βέβαια νὰ σκοτώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἢ νὰ ἀχρηστεύσουμε κάποια μέλη τοῦ σώματός μας, ἀλλὰ νὰ νεκρώσουμε κάθε πάθος καὶ κάθε κατώτερη ἐπιθυμία μας· νὰ ἀφήσουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, τὶς ἄσχημες συνήθειες ποὺ εἴχαμε στὸ παρελθόν. «Ἁπόθεσθε τὰ πάντα», συν­εχίζει ὁ Ἀπόστολος. Βγάλτε καὶ πετάξτε ἀπὸ πάνω σας σὰν ἀκάθαρτο ἔνδυμα κάθε ἁμαρτωλή σας πράξη.
Σὲ ριζικὴ καὶ ἀποφασιστικὴ ἀλλαγή, χωρὶς διαπραγματεύσεις μᾶς προτρέπει ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος. Ὅπως ἕνας νεκρός, ἀδυνατεῖ νὰ κινήσει τὰ μέλη τοῦ σώματός του γιὰ κάποιον ἄσχημο σκοπό, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ συμπεριφερόμαστε ὡς νεκροὶ ἀπέναντι σὲ κάθε ἁμαρτωλὴ πρόκληση. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τονίζει ὅτι «μεγαλυτέρα νίκη εἶναι τὸ νὰ νικήσῃς ἕν σου πάθος, καὶ μίαν ἡδονὴν τῶν αἰσθήσεών σου, παρὰ τὸ νὰ νικήσῃς ἑκατὸν ἐχθρούς, καὶ περιφανέστερος λογίζεται θρίαμβος, τὸ νὰ ὑποτάξῃς τὰς αἰσθήσεις καὶ ὅλον τὸ σῶμα σου εἰς τὸν ἡγεμόνα σου νοῦν, παρὰ νὰ ὑποτάξῃς εὐρύχωρα βασίλεια» (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον, κεφ. η΄).
Πρέπει, λοιπόν, νὰ προηγηθεῖ θάνατος· ὁ θάνατος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ νέκρωση τῶν παθῶν μας, προκειμένου νὰ κερδίσουμε τὴν ζωή· τὴν ἀληθινή, ἔνδοξη καὶ αἰώνια ζωὴ ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριός μας.

Κυριακὴ μετὰ τα Φώτα - Να λάμψει ο Ήλιος, να λειώσει ο πάγος

αναρτήθηκε στις 11 Ιαν 2020, 7:31 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Ιαν 2020, 7:32 π.μ. ]

«Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς»(Ματθ. 4,16 = Ἠσ. 9,2)
Ἐκεῖ, ἀγαπητοί μου, ποὺ σβήνει ἕνα ἀστέρι, ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἀνάβει ἕναν ἥλιο. Αὐτὸ δὲν γίνεται κάθε πρωὶ στὸν φυσικὸ οὐρανό; Τελευταῖο λαμπρὸ ἀστέρι ποὺ φαίνεται στὴν ἀνατολὴ εἶνε ὁ αὐγερινός· σὲ λίγο ὅμως, μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου, τὸ φῶς τοῦ αὐγερινοῦ σβήνει, γιατὶ τὸ καλύπτει ὁ ἥλιος μὲ τὸ ἀσυγκρίτως ἰσχυρότερο φῶς του. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ βλέπουμε στὸν φυσικὸ οὐρανὸ εἶνε μιὰ εἰκόνα, γιὰ νὰ ἐννοήσουμε καὶ αἰσθανθοῦμε αὐτὰ ποὺ παρατηροῦμε τώρα στὸν πνευματικὸ οὐρανὸ μὲ τὶς ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀστέρι λαμπρό, αὐγερινὸς ποὺ προμήνυε τὴν ἀνατολή, ἦταν ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος· καὶ ἥλιος ὁ Χριστός. Τὸ ἀστέρι, ὁ Ἰωάννης, ἀφοῦ ὡλοκλήρωσε κανονικὰ τὴν τροχιά του, ἀφοῦ φώτισε τὸν ὁρίζοντα τῆς γενεᾶς του μὲ τὰ ἀφυπνιστικὰ κηρύγματά του κι ἀφοῦ προετοίμασε κάθε καλοπροαίρετη ψυχὴ μὲ τὸ «βάπτισμα μετανοίας» (Μᾶρκ. 1,4. Λουκ. 3,3) στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνου, ἔσβησε. Ἔσβησε μέσα στὴ φυλακή, ποὺ τὸν εἶχε ῥίξει ἡ κακία τοῦ Ἡρῴδου.
Ἀλλὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ Πρόδρομος βασίλευε σὰν ἀστέρι ἐδῶ στὴ γῆ γιὰ ν᾽ ἀνατείλῃ καὶ νὰ πάρῃ τὴ θέσι του στὸν οὐράνιο πλέον κόσμο, τότε ἀκριβῶς στὸν ὁρίζοντα τοῦ κόσμου παρουσιάζεται ὁ Χριστός· ἀνατέλλει σὰν ὁλόλαμπρος Ἥλιος, ποὺ φωτίζει, θερμαίνει καὶ ζωογονεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.
Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ ἀρχίζει ὁ δημόσιος βίος καὶ τὸ κοσμοσωτήριο ἔργο τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ διαρκέσῃ τρισήμισυ χρόνια καὶ θὰ κλείσῃ μὲ τὸν σταυρικὸ θάνατο καὶ τὴν ἔνδοξη ἀνάστασί του. Ἀφήνει λοιπὸν τώρα τὸ χωριό του, τὴ μικρὴ Ναζαρέτ, καὶ τὸν ἰδιωτικὸ βίο τοῦ ἀσήμου ἐργάτου, γιὰ νὰ κατεβῇ στὸ κέντρο, στὴν πρωτεύουσα τῆς περιοχῆς, τὴν Καπερναούμ. Αὐτὸ λέει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο· «Ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη (στὴ φυλακὴ ἐννοεῖται), ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν…» (Ματθ. 4,12-13).
Οἱ πρῶτες - πρῶτες χρυσὲς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου Χριστοῦ ἔπεσαν στὴ Γαλιλαία. Καὶ πρώτη πόλις ποὺ ἄκουσε τὸ κήρυγμά του εἶνε ἡ Καπερναούμ, μιὰ πόλις ποὺ βρίσκεται στὴν παραλία τῆς λίμνης Τιβεριάδος.
* * *
Ὦ Καπερναούμ, σὲ μακαρίζω. Στοὺς δρόμους σου περπάτησε ὁ Διδάσκαλος τοῦ κόσμου. Οἱ κάτοικοί σου ἄκουσαν τὰ θεϊκά του λόγια. Οἱ ἀσθενεῖς σου θεραπεύθηκαν ἀπὸ τὸν Ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Σὲ ζηλεύω, Καπερναούμ· εἶδες καὶ ἄκουσες μεγαλεῖα, ποὺ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ γνωρίσουν οὔτε οἱ μεγαλύτερες καὶ ἐνδοξότερες πόλεις τοῦ κόσμου. Σὲ ζηλεύω καὶ σὲ μακαρίζω.
 Ἀλλὰ τί εἶμαι ἐγώ; πολὺ πρὶν ἀπὸ ἐμένα σὲ μακάρισε ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὁ ὁποῖος ὀκτακόσα χρόνια προτοῦ νὰ γεννηθῇ ὁ Χριστός, εἶδε, προφήτευσε καὶ εἶπε, ὅτι στὴν πόλι αὐτὴ καὶ στὴν εὐρύτερη περιοχή της θ᾽ ἀνέτελλε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰω. 8,12). Καὶ νά τώρα ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐα πραγματοποιεῖται· «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» ἀνέτειλε· ὁ λαὸς ποὺ ζοῦσε μέσα στὸ πνευματικὸ σκοτάδι ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ εἶδε τὸ μέγα φῶς, καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ κάθονταν κάτω ἀπ᾽ τὴ σκιὰ τοῦ αἰωνίου θανάτου ἀνέτειλε γι᾽ αὐτοὺς φῶς αἰωνίου ζωῆς· «Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ματθ. 4,16 = Ἠσ. 9,2).
Φῶς εἶνε ὁ Χριστός. Φῶς ἡ διδασκαλία του. Φῶς ἡ ζωή του. Φῶς τὰ θαύματά του. Φῶς ὁ σταυρός του. Φῶς ἡ ἀνάστασί του. Φῶς ἡ Ἐκκλησία του. Ἥλιος, ποὺ λάμπει στὰ μάτια τῶν πιστῶν. Ἥλιος, ποὺ θὰ λάμψῃ ἀκόμη περισσότερο, χιλιάδες φορὲς πιὸ δυνατά, τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας παρουσίας του. Τέτοιος ἥλιος εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Ἐδῶ ὅμως, ἀγαπητοί μου, παρατηρεῖται κάτι τραγικό. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς ἦρθε, ἐνῷ «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» ἔλαμψε καὶ ἡ θέρμη του ζεσταίνει τὶς καρδιές, στὴ γῆ μας ὑπάρχει ἀκόμα σκοτάδι καὶ παγωνιά. Κι ὅταν λέμε σκοτάδι καὶ παγωνιὰ δὲν ἐννοοῦμε τὸ φυσικὸ σκοτάδι τῆς νύχτας καὶ τοὺς πάγους τοῦ Βορείου Πόλου· ἐννοοῦμε τὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ εἶνε ἡ νύχτα τοῦ διαβόλου, αὐτὴ εἶνε τὸ χειρότερο σκοτάδι, ἡ σκοτεινιὰ τοῦ θανάτου.
Μέσα στὸ σκοτάδι αὐτὸ ὁ ἕνας δὲν διακρίνει τὸν ἄλλο, οὔτε βλέπει τί εἶνε ἐμπρός του. Συνέβη κάποτε μέσα σὲ βαθὺ σκοτάδι ἕνας ἀδελφὸς νὰ σκοτώσῃ τὸν ἀδελφό του, γιατὶ δὲν τὸν διέκρινε· συνέβη ἄλλος νὰ πέσῃ σὲ λάκκο, μέσα σὲ πηγάδι, γιατὶ δὲν ἔβλεπε. Ἔτσι σήμερα ὁ σατανᾶς σκόρπισε τόσο σκοτάδι στὸν κόσμο, ὥστε δὲν ξέρουν τί κάνουν. Πολεμοῦν, χτυποῦν, φονεύουν, ἐξοντώνουν μὲ τὸν ἀγριώτερο τρόπο τοὺς ἄλλους, σὰν οἱ ἄλλοι νὰ μὴν εἶνε ἄνθρωποι, σὰν νὰ μὴν εἶνε Χριστιανοί, ἀδελφοὶ ποὺ πιστεύουν στὸν ἴδιο Κύριο καὶ ἔχουν τὴν ἴδια πίστι. Πέφτουν μέσα σὲ λάκκους, σὲ παγίδες, ποὺ ὁ πονηρὸς ἔχει ἀνοίξει σὲ κάθε βῆμα· λάκκους χειρότερους ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἔρριξαν κάποτε τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰακὼβ τὸν ἀδελφό τους τὸν Ἰωσήφ (βλ. Γέν. 37,20-24).
Λάκκοι χειρότεροι ἀπὸ τὸ λάκκο ἐκεῖνον εἶνε τὰ διάφορα ἁμαρτήματα. Καὶ στοὺς «λάκκους» αὐτοὺς βρίσκονται παγιδευμένοι ὄχι ἕνας καὶ δύο ἀλλὰ ἀμέτρητοι ἄνθρωποι· γιατὶ δὲν ἔχουν φῶς, ἀλλὰ βαδίζουν στὸ σκοτάδι.
Σκοτάδι στὴ γῆ. Ἀλλὰ καὶ παγωνιά. Ὅπως τὰ σημεῖα ἐκεῖνα τῆς γῆς ποὺ δὲν τὰ βλέπει ὁ ἥλιος μένουν παγωμένα, ἔτσι καὶ οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων εἶνε Βόρειος Πόλος. Δὲν νιώθουν μέσα τους ἀγάπη, δὲν συμπαθοῦν, δὲν συμπονοῦν στὰ παθήματα τῶν ἄλλων. Ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ ποὺ ὅταν μάθουν ὅτι ὁ ἀντίπαλος δυστυχεῖ χαίρονται. Ἡ δυστυχία τοῦ ἄλλου γίνεται χαρά, ἡ καταστροφή του εὐτυχία τους· «ὁ θάνατός σου ζωή μου». Ποτέ ἄλλοτε οἱ καρδιὲς δὲν ἦταν τόσο χαιρέκακες ὅσο τὴν περίοδο αὐτή. Τὸ μῖσος σὰν ἄγριος βοριᾶς τοῦ χειμώνα ἔχει μαράνει ὅλα τὰ λουλούδια τῆς ἀγάπης· ἔχει παγώσει τὶς καρδιές.
Ἡ οἰκογένεια, ὁ χῶρος ὅπου ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἀγάπη τοῦ οὐρανοῦ, σήμερα πολὺ συχνὰ γίνεται χῶρος ὅπου ἀναπτύσσεται μῖσος, τὸ ὁποῖο καὶ τὴν ὁδηγεῖ ἐν τέλει σὲ διάλυσι. Ὁ ἄντρας ἔπαψε πιὰ νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του, ἀλλὰ καὶ ἡ γυναίκα ἔπαψε νὰ ἀγαπᾷ τὸν ἄντρα μὲ τὴν ἀγάπη ἐκείνη ποὺ κάποτε τοὺς ἔκανε νὰ θυσιάζωνται ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο καὶ οἱ δυὸ γιὰ τὰ παιδιά. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ παιδιὰ μεγαλώνουν ἔτσι καὶ γίνονται ψυχρὰ καὶ ἀδιάφορα γιὰ τοὺς γονεῖς. Μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ σκυλιὰ παρὰ γιὰ τοὺς γονεῖς. Φωνάζει τὸ σκυλὶ καὶ ἡ οἰκοδέσποινα τοῦ δίνει κάτι νὰ φάῃ· φωνάζει ἡ πεθερά, χτυπάει τὴν πόρτα καὶ ζητάει βοήθεια, καὶ τὴν κλείνει ἔξω, δὲν τῆς λέει οὔτε καλημέρα.
Ὁ Χριστὸς καὶ πάνω ἀπ᾽ τὸ σταυρὸ θυμήθηκε τὴν παναγία Μητέρα του καὶ φρόντισε νὰ τὴν παραδώσῃ στὸν ἀγαπημένο μαθητή του τὸν Ἰωάννη λέγοντάς τους· «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου… Ἰδού ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. 19,26-27). Οἱ σημερινοὶ χριστιανοί; Πάγωσε ἡ καρδιά τους.
 Γιατί τόσο σκοτάδι, τόση κακία, τόση ἀσπλαχνία, τόση παγωνιά; Μία ἡ ἀπάντησις, ἀγαπητοί μου· φύγαμε μακριὰ ἀπὸ τὸ Χριστό. Δὲν εἴπαμε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰω. 8,12), ὁ ἥλιος τῶν ψυχῶν; Ἔ, ὅπου δὲν πέφτει ὁ ἥλιος τί συμβαίνει; Ἁπλώνεται σκοτάδι καὶ παγωνιά, παγώνουν ὅλα· πηγές, ποτάμια, λίμνες καὶ θάλασσες ἀκόμη. Καὶ ὅλα τὰ καίει ἡ παγωνιά, νεκρώνουν τὰ πάντα. Λοιπὸν αὐτὸ ἔγινε. Σβήσαμε μέσα ἀπ᾽ τὶς ψυχές μας τὸ Χριστό, τὸν ἥλιο τῆς ἀληθείας, γι᾽ αὐτὸ ἐπικρατεῖ τόση πλάνη· σβήσαμε τὸ Χριστό, τὸν ἥλιο τῆς ἀγάπης, γι᾽ αὐτὸ κυριαρχεῖ τὸ μῖσος· σβήσαμε τὸ Χριστό, τὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, γι᾽ αὐτὸ βασιλεύει ἡ ἀνομία καὶ ἡ ἀδικία.
* * *
Ἀδελφοί μου! Ἂν θέλουμε νὰ λάμψῃ πάλι ἡ ἀλήθεια, ἂν θέλουμε ἡ ἀγάπη νὰ θερμάνῃ πάλι τὶς καρδιές, ἂν θέλουμε νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ δικαιοσύνη, νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ Χριστό. Αὐτὸς θὰ διαλύσῃ τὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ μας, θὰ λειώσῃ τοὺς πάγους τῆς καρδιᾶς μας, θὰ κάνῃ νὰ φυτρώσουν τὰ ἄνθη τῆς ἀρετῆς.
Μέσα σ᾽ αὐτὲς τὶς πονηρὲς ἡμέρες μας καὶ σ᾽ αὐτὴ τὴ μοιχαλίδα γενεά μας, ἐμεῖς ἂς ζητήσουμε τὸ Χριστό, γιὰ ν᾽ ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος του πάλι καὶ σ᾽ ἐμᾶς. Καὶ τότε θὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς στὴν ψυχή μας αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἠσαΐας στὴν προφητεία του γιὰ τὸ λαὸ ἐκεῖνον·
Ψυχή μου! ἀρκετὰ κάθησες μέσα στὸ σκοτάδι καὶ σὲ πάγωσε τὸ μῖσος. Ξύπνα τώρα καὶ κοίταξε τὸν Ἥλιο. Αὐτὸς θὰ σὲ φωτίσῃ, θὰ σὲ θερμάνῃ, θὰ σὲ ζωογονήσῃ, θὰ κάνῃ κ᾽ ἐσένα ἕναν μικρὸ ἥλιο, ἄξιο νὰ λάμψῃ μετὰ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἀγγέλων στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ν᾽ ἀξιωθοῦμε· ἀμήν.

Κυριακὴ μετὰ τα Φώτα

αναρτήθηκε στις 11 Ιαν 2020, 7:17 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Ιαν 2020, 7:18 π.μ. ]


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἐφεσ. δ΄ 7-13
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. γ΄ 12-17

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἑορτάσαμε τὰ ἅγια Θεοφάνια καὶ λάβαμε ὅλοι οἱ πιστοὶ τὴ σωτήρια θεία Χάρι στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους. Σήμερα, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα, στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ποὺ διαβάσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος πληροφορεῖ τοὺς πιστοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου καὶ ὅλους ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς διανέμει σὲ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του τὰ ποικίλα χαρίσματα, μὲ σοφία καὶ δικαιοσύνη. «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ».

1. Τὰ χαρίσματα τῶν πιστῶν
Τί ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος μὲ τὴ λέξη «χάρις»; Δηλώνει τὴ δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Τὰ χαρίσματα, δηλαδή, ποὺ παρέχει πλούσια στὸν κάθε πιστό. Ἀμέτρητες εἶναι πράγματι οἱ δωρεὲς αὐτὲς τοῦ Κυρίου. Κάποιος ἔχει τὸ χάρισμα νὰ τελεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια ὡς κληρικός· ἄλλος νὰ κηρύττει τὸν λόγο Του· ἄλλος τὸ χάρισμα τῆς φιλανθρωπίας· ἄλλος ἔλαβε σύνεση καὶ διάκριση γιὰ νὰ συμβουλεύει καὶ νὰ παρηγορεῖ τοὺς πονεμένους· ἄλλος ὑπομονετικὴ καρδιά· ἄλλος τὸ χάρισμα νὰ προσεύχεται θερμὰ καὶ νὰ θαυματουργεῖ. Σὲ κάποιους ὁ Θεὸς ἔδωσε πολλά, σὲ ἄλλους λιγότερα. Σὲ ὅλους ὅμως ἀνεξαιρέτως ἔχει δώσει κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα. Δὲν ὑπάρχει πιστὸς στὴν Ἐκκλησία χωρὶς χάρισμα!
Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε τὴ ρητορεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἢ τὴν εὐφυΐα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἢ τὴ σωματικὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Χριστοφόρου. Ἔχουμε ὅμως κι ἐμεῖς κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα, τὸ ὁποῖο ἀκόμη κι ἂν εἶναι μικρὸ ἢ ταπεινό, εἶναι ὡστόσο μία μοναδικὴ δωρεὰ ἀπὸ τὸν δωρεοδότη Χριστό. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχή: «Μὴ δὴ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ περιεργαζώμεθα, ἀλλ᾿ ὅπερ δέδωκε, τοῦτο φυλάττωμεν, κἂν μικρὸν ᾖ, κἂν ἔσχατον, καὶ πάντως εὐδοκιμήσομεν» (ΕΠΕ 24, 282). Δηλαδή, ἂς μὴν περιεργαζόμαστε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἂς τὸ προσ­έχουμε, εἴτε εἶναι μικρό, εἴτε εἶναι τὸ πιὸ ἀσήμαντο, καὶ ὁπωσδήποτε θὰ προκόψουμε.
2. Προσφορὰ στὴν Ἐκκλησία
Γιὰ ποιὸν σκοπὸ ὅμως παρέχει ὁ Κύριος τὰ χαρίσματα στοὺς πιστούς; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴ δίνει στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «πρὸς τὸν καταρτι­σμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, γιὰ νὰ καταρτίζονται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελεῖται τὸ ἔργο τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖο οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία.
Τὰ χαρίσματα, λοιπόν, παρέχονται γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴ δια­κονία τῶν Χριστιανῶν κι ὄχι γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιεῖ ὁ καθένας γιὰ προσωπικό του ὄφελος, γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ ἑαυτοῦ του. Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ποικίλουν ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ συμπληρώνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ λαμπρύνεται ἔτσι ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔχουμε, συνεπῶς, εὐθύνη νὰ καλλιεργοῦμε τὰ χαρίσματα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ νὰ τὰ προσφέρουμε μὲ ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας. «Ἐπάναγ­κες τὸν ὑποδεξάμενον οἱανδήποτε χάριν μεταδιδόναι τῷ χρείαν ἔχοντι» (ΕΠΕ 9, 304), ὑπογραμμίζει ὁ Μέγας Βασίλειος. Δηλαδή, εἶναι ἀπαραίτητο αὐτὸς ποὺ δέχθηκε ὁποιοδήποτε χάρισμα νὰ προσφέρει σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἀνάγκη.
3. Ὅμοιοι μὲ τὸν Χριστὸ
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει καὶ τὸν τελικὸ καὶ ὕψιστο προορισμό μας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὰ χαρίσματα, μᾶς λέει, δίνον­ται γι᾿ αὐτὸν τὸν σκοπό: «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, γιὰ νὰ φθάσουμε νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι τὸ μέτρο τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος καὶ τελειότητος τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ ἄνθρωπος προοδεύει πνευματικά. Τότε γίνεται τέλειος, ὅταν φθάσει νὰ γίνει ὅμοιος μὲ τὸν Χριστό.
Εἶναι πράγματι συγκλονιστικὸ γιὰ τὴν πτωχή, ἀνθρώπινη διάνοιά μας τὸ ὕψος στὸ ὁποῖο μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ἀνέλθουμε. Μᾶς ζητᾶ νὰ ἀποκτήσουμε τὸ δικό Του πνευματικὸ ἀνάστημα, τὸ ὁποῖο ἔχει ἀσύλληπτες διαστάσεις. Μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε μιμητές Του· νὰ γίνουμε κατὰ Χάριν θεοί. Δὲν μᾶς θέλει δούλους καὶ ὑπηρέτες Του. Οὔτε Τοῦ ἀρκεῖ νὰ γίνουμε ἁπλῶς καλοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ θέλει νὰ γίνουμε ἅγιοι! Ὁ Κύριος μᾶς θέλει συγ­κληρονόμους τῆς Βασιλείας Του. Καὶ στὸν ὕψιστο αὐτὸν προορισμὸ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς της. Καὶ στὴν πραγματοποίηση τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ συντελοῦν τὰ χαρίσματα ποὺ παρέχει ὁ Κύριος σὲ κάθε πιστό.
Τὸ ξεκίνημα τῆς νέας χρονιᾶς εἶναι ἰδανικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐπανεξετάσουμε τοὺς στόχους μας καὶ νὰ πάρουμε τὴ μεγάλη ἀπόφαση, νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ὕψιστη αὐτὴ κλήση ποὺ μᾶς κάνει ὁ Κύριος. Νὰ θέσουμε, δηλαδή, σὲ πρώτη προτεραιότητα τὸν πνευματικό μας καταρτισμὸ καὶ νὰ ζοῦμε, κατὰ τὸ δυνατόν, ὅπως ἔζησε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὥστε νὰ γίνουμε ὅμοιοί Του καὶ ἐκλεκτὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του.

Κυριακή προ των Φώτων - «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ…»

αναρτήθηκε στις 4 Ιαν 2020, 9:10 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Ιαν 2020, 9:10 π.μ. ]



Αποτέλεσμα εικόνας για Κυριακή προ των Φώτων
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μάρκου α΄ 1 – 8
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Β΄ Τιμ. δ΄ 5 - 8

Αύριο εορτάζουμε τα Θεοφάνεια. Μεγάλη εορτή της χριστιανοσύνης. Ο Ιησούς Χριστός, προσέρχεται στον Ιορδάνη ποταμό, όπου ο Ιωάννης, ο βαπτιστής, θα τον βαπτίσει. Είναι η κορυφαία στιγμή, όπου για πρώτη φορά, θα φανερωθούν μαζί τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Ο Ιησούς βαπτιζόμενος από τον Ιωάννη, το Άγιο Πνεύμα, σαν ένα περιστέρι και η φωνή από τον ΘεόΠατέρα: «σύ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοί εὐδόκησα».
 Κύριο και σημαντικό πρόσωπο, μετά την θαυματουργική εμφάνιση του Τριαδικού Θεού, είναι ο Ιωάννης ο βαπτιστής, αγαπητοί μου αδελφοί. Προφήτης και βαπτιστής, ο Ιωάννης, σύγχρονος του Ιησού Χριστού, με αποστολή καθορισμένη από τον Θεό, να προετοιμάσει την έλευση του Κυρίου μας.
Έφτασε στην έρημο ο Ιωάννης για να καλέσει τους ανθρώπους να μετανοήσουν. Βρισκόταν εκεί στην έρημο, για να ετοιμάσει «τήν ὁδόν Κυρίου» υπακούοντας στην εντολή του Θεού, όπως αναφερόταν στην προφητεία. «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω τόν ἄγγελόν μου πρό προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τήν ὁδόν σου ἒμπροσθέν σου», λέγει ο επουράνιος Πατήρ, διά του προφήτου.

 Στέλνω πριν από τον Μεσσία, τον απεσταλμένο μου, να προετοιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων, για να δεχτούν τον Σωτήρα. Πιστός στην εντολή, ο Ιωάννης, έσπευσε στον έρημο και αφιλόξενο τόπο, κοντά στον Ιορδάνη ποταμό και άρχισε να κηρύττει. Με το κήρυγμά του καλούσε τους ανθρώπους να συναισθανθούν την αμαρτωλότητα τους, να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να βαπτισθούν στα νερά του Ιορδάνη ποταμού. Κόσμος πολύς συνέρρεε από την Ιουδαία ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του και ακούοντας το κήρυγμα πήγαιναν, εξομολογούντο τις αμαρτίες τους και βαπτίζονταν.
 Από την εποχή που οι πρωτόπλαστοι παραβαίνοντας την εντολή του Θεού, έχασαν τον παράδεισο, ο Θεός δεν έπαυσε να φροντίζει για τα δημιουργήματά Του. Πολλές φορές, ο Θεός έστειλε προφήτες, οι οποίοι προσπάθησαν, κυρίως με το δημόσιο κήρυγμά τους αλλά και με προσωπικές συμβουλές, να επαναφέρουν τους ανθρώπους στον δρόμο του Θεού. Οι άνθρωποι δυστυχώς έμειναν προσκολλημένοι στην αμαρτία. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα μηνύματα που έστελνε με τους πολλούς προφήτες που έστειλε κατά καιρούς στον Ισραήλ. Τελευταίος λοιπόν, από τους προφήτες είναι ο Ιωάννης. Προπομπός, πρόδρομος, που προετοιμάζει τον κόσμο να υποδεχθεί, τον Μεσσία Χριστό, ο Ιωάννης. Είναι όπως αναφέρει άλλη προφητεία: «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τάς τρίβους αὐτοῦ». Ο προφήτης στον οποίο αναφερόμαστε, ο μεγαλοφωνότατος των προφητών Ησαϊας: Φωνή του ανθρώπου που κραυγάζει στην έρημο, λέγει. Ετοιμάσετε τον δρόμο, δηλαδή τις ψυχές των ανθρώπων, να τις επισκεφθεί ο Κύριος, κάμετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από όπου θα περάσει. Αυτό λοιπόν ήταν το έργο, που έπρεπε να ολοκληρώσει ο Πρόδρομος Ιωάννης: Κηρύττει την ανάγκη μετανοίας για την συγχώρηση των αμαρτιών. Εξομολογεί τους προσερχομένους σ’ αυτόν και τους βαπτίζει. Τόνιζε ωστόσο, στο κήρυγμά του. «ἒρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου, ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμί ικανός κύψας λῦσαι τόν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ». Μετά από εμένα έρχεται ο ισχυρότερος, που εγώ δεν είμαι ικανός ούτε να σκύψω και να λύσω τα κορδόνια των υποδημάτων του. Και συμπληρώνει, τονίζοντας την ταπεινοφροσύνη του, αλλά και τη διαφορά του από τον Μεσσία. Λέγει, λοιπόν, «εγώ σας βάπτισα στο νερό, ενώ Εκείνος, ο Χριστός, θα σας βαπτίσει με το Άγιο Πνεύμα και θα καθαρίσει τις ψυχές σας». Η ανταπόκριση του λαού είναι θεαματική. Πράγμα που φανερώνει ότι ο Ιωάννης έχει πετύχει στο έργο του. Είναι πλέον έτοιμος ο Εβραϊκός λαός να υποδεχτεί και το κήρυγμα σωτηρίας του προαναγγελθέντος Μεσσίου. Δυστυχώς όμως μόνο μέρος του περιούσιου λαού, θα αντιληφθεί ότι έφθασε ο Μεσσίας και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός.
 Εμείς όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, είχαμε την θεία ευλογία να γεννηθούμε και βαπτισθούμε Χριστιανοί, να δεχτούμε το «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» βάπτισμα, να ακούσουμε τη διδασκαλία Του στη γλώσσα μας, να γίνουμε ο πραγματικά περιούσιος λαός του Κυρίου. Ωστόσο δεν είναι αρκετό αυτό, και δεν παύει να ισχύει και για εμάς η πρόσκληση του Ιωάννη του Πρόδρομου, για μετάνοια και εξομολόγηση. Είναι το ένα από τα δυο τουλάχιστον μηνύματα που μας τονίζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Ιδιαίτερα τώρα με τον νέο χρόνο. Να αποφασίσουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Να μετανοήσουμε, δηλαδή να αντιληφθούμε τα λάθη μας και να αποφασίσουμε να μην τα επαναλάβουμε, να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας. Υπάρχει κι ένα άλλο μήνυμα για τον σύγχρονο υπερόπτη άνθρωπο, που πιστεύει ότι είναι παντοδύναμος, και ότι δεν έχει καμιά, και από κανένα ανάγκη. Ο Πρόδρομος Ιωάννης, ζούσε στην ερημιά της Ιουδαίας, «ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου και ζώνην δερματίνην περί τήν ὀσφῦν αὐτοῦ, καί ἐσθίων ἀκρίδας καί μέλι ἂγριον». Απλό και απέριττο το ένδυμά του, φτιαγμένο από μαλλί της καμήλας και μια δερμάτινη ζώνη στη μέση του. Η τροφή του; Και αυτή απλή και φτωχική. Λίγα τρυφερά αγριόχορτα και μέλι από άγριες μέλισσες της περιοχής. Αλλά δεν είναι αυτό το κυριότερο δείγμα της μεγάλης του ταπεινοφροσύνης. Τόνιζε πάντοτε με έμφαση στο κήρυγμά του, «ὅτι ἒρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου» και «αὐτός βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Αυτός, δηλαδή ο Ιωάννης ήταν απλώς ο προπομπός. Δε δυσκολεύτηκε να τονίζει ότι αυτός μόνο ετοίμαζε, εξομάλυνε τον δρόμο του Χριστού. Ήταν ταπεινόφρων, πιστός στο θέλημα του Θεού, αλλά είχε και το θάρρος να ελέγχει τα κακώς κείμενα. Να ελέγχει τον αμαρτωλό Ηρώδη, και την Ηρωδιάδα για την παράνομη σχέση και τον αμαρτωλό βίο τους, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες, που δεν άργησαν. Δεν άργησαν όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν είχε ολοκληρώσει πλέον το έργο του οδοποιού για τον Μεσσία Χριστό. Και έμεινε κηρύττων και βαπτίζων μέχρι τη σύλληψή του από τους στρατιώτες του Ηρώδη, τη φυλάκιση και τελικά τον αποκεφαλισμό του, για να ικανοποιηθεί η απαίτηση της Ηρωδιάδας. Να κρατήσουμε και να βιώσουμε και εμείς τα διδάγματα από τη ζωή μας, και το κήρυγμα του Ιωάννη, αρχίζοντας από σήμερα. Γένοιτο!

Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν -«Μέλλει γάρ Ηρώδης ζητείν το Παιδίον ,του απολέσαι αυτό»

αναρτήθηκε στις 28 Δεκ 2019, 6:54 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 28 Δεκ 2019, 6:54 π.μ. ]

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. β΄13-23
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Γαλ. α΄,11-19

Στην Ευαγγελική περικοπή, που διαβάζεται μετά τη μεγάλη Δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο και τον πρόσταξε να πάρει το νεογέννητο βρέφος και τη μητέρα Του και να αναχωρήσει για την Αίγυπτο, διότι ο Ηρώδης σκόπευε να αναζητήσει τον Χριστό για να Τον φονεύσει.

Κατ’ αρχήν, πρέπει να πούμε ότι η «πολεμική» διάθεση κατά του Χριστού και της Εκκλησίας δεν είναι νέο φαινόμενο. Πάντοτε υπήρχε. Ουσιαστικά, το ορθόδοξο ήθος είναι σταυρικό ήθος. Και είναι όντως αδύνατο να εκφράσουμε, δια της λογικής μας και μόνο, τον αποστελλόμενο προς εμάς υπό του Θεού πλούτο της σταυρικής οδού. Το γεγονός αυτό του διωγμού, που επαναλαμβάνεται στην ιστορία του κόσμου, θέτει ενώπιόν μας ένα ερώτημα που πολλές φορές έχει ανάγκη κατηγορηματικής επιλύσεως: Πώς να αντιδρά κάποιος στους διωγμούς του κόσμου τούτου; Την απάντηση τη δίνουν οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της Εκκλησίας.
Οι άνθρωποι του Θεού δεν είναι στωικοί και απαθείς, ούτε κατ’ ανάγκην εθελοντές μαχητές. Είναι συνήθως ταπεινές προσωπικότητες, που όμως αντί να σκληρυνθούν ή να επαναστατήσουν κατά την ώρα της δοκιμασίας, εγκαταλείπονται στον Χριστό με μιαν απεριόριστη εμπιστοσύνη. Ο Χριστός τότε τους ελευθερώνει από τον πόνο και τους γεμίζει από χαρά.
Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη του μαρτυρίου. Ο διωγμός των Αγίων και των Χριστιανών τους τοποθετεί στην πρώτη γραμμή, μεταξύ εκείνων που γίνονται αντικείμενα εκμεταλλεύσεως και καταπιέσεως και τους κάνει να είναι αλληλέγγυοι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το χριστιανικό μαρτύριο προσλαμβάνει μια ιδιαίτερη σπουδαιότητα μέσα στη μεγάλη ιστορία του αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων του ανθρώπου, υπέρ του σεβασμού του προσώπου και της κοινωνίας των προσώπων. Η πιστότητα στον Χριστό άχρι θανάτου διέρχεται απαραίτητα από την πιστότητα στην προσωπική συνείδηση. Ο άνθρωπος είναι κατ’ εικόνα Θεού, έχει ουράνιες ρίζες, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τον κόσμο και την ιστορία, και για τον λόγο αυτό είναι αναλλοίωτος. Όταν τον θανατώνουν, ευλογεί τους δημίους του, απευθύνεται στη συνείδηση τους. Αρνείται τη βία, για να επικαλεστεί τη μόνη επανάσταση: την επανάσταση των συνειδήσεων. Αυτό μας αποκαλύπτει και ο πρωτομάρτυρας Στέφανος.
Η μη υποταγή στο όνομα της συνειδήσεως και της πίστεως, στο όνομα της ύψιστης προσωπικής ελευθερίας, αποδεικνύει ότι η εξουσία βρίσκει τα όριά της στο μυστήριο του προσώπου. Το δίδαγμα του διωγμού είναι ότι ο Θεός είναι η ελευθερία του ανθρώπου. Το πρόσωπο δεν είναι εκ του κόσμου τούτου και για τον λόγο αυτό δύναται να τον μετατρέψει. Η παρουσία της Εκκλησίας και η μαρτυρία της ελευθερώνουν τον κόσμο από τη μοίρα, για να του δώσουν διέξοδο προς τις δυνάμεις και τους καρπούς του Πνεύματος.
Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα εκείνων που διώκονται στο όνομα του Χριστού από τους «Ηρώδες» κάθε εποχής.
Σήμερα, που η λεγόμενη Νέα Τάξη πραγμάτων, μέσα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εκφράζεται και ως μια εξουσιαστική παρουσία, η μαρτυρία της συνειδήσεώς μας προσλαμβάνει τεράστιες διαστάσεις που εγγίζουν το παρόν και μέλλον μας, την ανθρωπιά και τον πολιτισμό μας, το ήθος και τη δημιουργικότητα μας ,τη μαρτυρία και την παρουσία μας, ως ορθόδοξων χριστιανών, μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Οι Χριστιανοί, αρνούμενοι κάθε εξουσία, καλούμαστε να γίνουμε φτωχοί και ειρηνικοί δούλοι του Χριστού, που θεμελιώνει την ελευθερία του προσώπου, φορείς παντός του πληρώματος του Θεού.

Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει

αναρτήθηκε στις 24 Δεκ 2019, 8:35 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 24 Δεκ 2019, 8:35 π.μ. ]




Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός, ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ, μετὰ τῶν Μάγων Ἀνατολῆς τῶν Βασιλέων. Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν, ἀκαταπαύστως ἐκεῖ. Ποιμένες ἀγραυλοῦσιν, ᾠδὴν ἐπάξιον· Δόξα ἐν ὑψίστοις λέγοντες, τῷ σήμερον ἐν Σπηλαίῳ τεχθέντι, ἐκ τῆς Παρθένου, καὶ Θεοτόκου, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας.

Σήμερον 22-12-2019 και βαίνουμε ολοταχώς προς την παμμέγιστη εορτή της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, την κορυφαία εορτή της Ορθοδοξίας μας και του σύμπαντος Χριστιανισμού εις την Οικουμένη, δια τον λόγο αυτό, όντες βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ως ορθοτομούντες την αλήθεια και κοινωνούντες των αχράντων Μυστηρίων, ευαγγελιζόμαστε την αιώνιο ζωή, ακολουθούντες τα  βήματα του Κυρίου μας.
Φρονώ ότι η ελπίς τίκτεται την 25η-12-2019, και άπαντες ομοθυμαδόν δέον όπως αναλογισθούμε την πορεία της ίδιας της ζωής μας και να προσευχηθούμε ουχί μόνον εσχατολογικώς αλλά και δια την παρούσα, ενεστώσα και διαδραμούσα ζωή μας, διότι ο Ιησούς Χριστός και η Θεομήτωρ, η Υπεραγία Θεοτόκο μας,  μας σκέπει, μας φροντίζει και  μας στέργει.
Η Ιησούς εγεννήθη, εν φάτνη, ταπεινός, άνευ τρυφηλότητας και δαψιλών συμπαρομαρτούντων συνθηκών, ακριβώς δια να θεμελιώσει έναν άλλο τρόπο ζωής να προσανατολίσει την νου και την καρδιά μας, προς την πεμπτουσία της υπάρξεώς μας, η οποία κατατείνει προς την Θέωση, καθότι όντες κατ’ εικόνα του Θεού, προσβλέπουμε εις την αιωνιότητα, την υπέρβαση της θνησιγένειας του φθαρτού και νομοτελειακά πεπερασμένου τούτου κόσμου.
Η παρουσία του θεού ευρίσκεται αδιαλείπτως εις την ζωή μας προκειμένου να μας συνδράμει, ήδη  μας συνεπικουρεί ωθώντας μας υπόρρητα και σιωπηρά προς την σωστή κατεύθυνση του βίου μας, αείποτε ευρίσκεται εγγύς περίφροντις, εφόσον τον προσκαλέσουμε και τον ακολουθήσουμε.
Η πνευματική διάσταση της Ορθοδόξου παραδόσεως πέραν από νάμα, θεμέλιο πολιτισμού και αδιάσειστο στοιχείο της ταυτότητας μας και του εν γένει εθνικού αυτοπροσδιορισμού μας ως συλλογικό υποκείμενο, άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ελληνισμό μας, τούτο δε εξάλλου κατοχυρώνεται ρητώς και αναμφιβόλως εις την Συνταγματική έννομη τάξη, δεν παύει να συνιστά και μία αντιπρόταση ολιστικής ερμηνείας της ζωής μας.
Εν άλλοις λόγοις συνιστά έναν ανυπέρβλητο πλούτο, ο οποίος δίδει ερμηνευτικά και ουσιαστικά πάμπολλες λύσεις εις  την απτή και ζώσα  καθημερινότητά μας, τόσο τις προσωπικές, τις ατομικές αλλά και της κοινωνικές.
Η ελευθερία του ήθους, η πνευματικότητα, η εγκράτεια και η πειθαρχία, μας παιδαγωγούν προσηκόντως διαπλάθοντας δεόντως το ακμαίο φρόνημα πραγματικής ανθρωπιάς αλληλεγγύης και αυτοθυσίας δια τον συνάνθρωπο.
Ως εκ τούτου η Ορθόδοξη παράδοσή μας, ως δομική σταθερά της εθνικής μας ταυτότητας και εν γένει της ιδιοπροσωπίας μας, μας εμπλουτίζει και μας ενδυναμώνει ως ανθρώπους με γνώμονα την πολυσχιδή, σύμμετρη και πολύπτυχη ανάπτυξη της προσωπικότητας μας,  δηλονότι συναισθηματικά, ψυχικά, σωματικά, διανοητικά, μην λησμονούμε άλλωστε ότι ο Ιησούς εμφανίσθηκε με αλληλοπεριχωρούμενες δύο διακριτές και αυτοτελείς υποστάσεις, αφενός ως τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός, εξ ού και θεάνθρωπος.
Η ευχή λοιπόν, εις τους χαλεπούς καιρούς, εις τους οποίους βιώνουμε της ραγδαίας επελάσεως της Παγκοσμιοποιήσεως, ήτοι του εθνομηδενιστού αυτού ολετήρα της άνωθεν επιβληθείσα Νέας Τάξης,  Ευλογημένα Χριστούγεννα, συνιστά μία πλήρης αντίσταση, συνιστά δήλωση ταυτότητας, διαφορετικότητας και υπεραξίας.
Αν και εφόσον ο Κύριος μας εγκαταβιώσει εις τις Καρδιές μας θα αντιμετωπίσουμε λυσιτελώς και με ψυχικό σθένος πάσα αντιξοότητα, εις την καθημερινότητα.
Σήμερον, εξαιτίας και συνεπεία της επιδοτούμενης Ισλαμοποιήσεως της Πατρίδας μας και της μεθοδευμένης αποεθνικοποιήσεως αυτής, παντοιοτρόπως και παντοδαπώς, επιχειρείται η κατασυκοφάντηση της Ορθοδόξου παραδόσεως, η υποτίμηση του Ελληνισμού, ο ακρωτηριασμός της ταυτότητας μας, ενώ εκ παραλλήλου, λίαν σκοπίμως εις τον αντίποδα, τα ίδια ανθελληνικά έμμισθα φερέφωνα, τα τελούντα εν διατεταγμένη υπηρεσία μίσθαρνα όργανα της υπερ-εθνικών διευθυντηρίων της Νέας Τάξης πραγμάτων, προπαγανδίζουν αισχρώς και χυδαίως υπέρ της θρησκείας του Ισλάμ, και υπέρ του δήθεν πολυπολιτισμού.
Η διάλυσις της Ελλάδας, συνιστά ένα οργανωμένο σχέδιο, μέρος του οποίου ασφαλώς είναι η εξάλειψη του θρησκευτικού συναισθήματος και η εκρίζωση της πίστεως εκ των Καρδιών των πιστών, μέσω της κατασυκοφάντησης, της φαιδροποιήσεως και της κατάπτυστης λοιδορίας του Χριστιανισμού.
Οι πρακτικές αυτές της  πλύσης εγκεφάλου σκοπούν εις την δημιουργία πνευματικώς ευνουχισμένων μαζών, οι οποίες καθίστανται παραχρήμα και αυτοδικαίως ευεπίφορες και ανερμάτιστες προς χειραγώγηση υπό του εκάστοτε επίδοξου εξωνημένου ταγού, στερούμενες συγκροτημένης σκέψης, κριτικής αντίληψης και συνθετικής ερμηνείας της πραγματικότήτας.
Η αυτή πρακτική, τηρουμένων των αναλογιών, όπως και με την πολιτική, συμβαίνει και με την Εκκλησία, υπό την έννοια, του επιβεβλημένου συνειδησιακού εκμαυλισμού του ποιμνίου, προκειμένου να μην αποδέχεται κατ’ ουσίαν τον Χριστό μας, εν συνεχεία να καθίσταται δήθεν αντιρρησίας και εν τέλει το ίδιο το ποίμνιο να διολισθαίνει βαθμηδόν και ανεπαισθήτως προς την οντολογική κατάθλιψη και  τον μηδενισμό.
Η πολιτεία δια των εγκάθετων της, δεν επιθυμεί την ανάνηψη της κοινωνίας, την πρόοδο των πολιτών, την υγεία των κατοίκων της Ελλάδας καθώς και την οικονομική ευημερία της, το μόνον που την ενδιαφέρει είναι να εκτελεί υποτελώς τις εξω-εθνικές εντολές, έναντι τριάκοντα αργυρίων.
Η πολεμική κατά της Ορθοδόξου παραδόσεώς μας, του πνευματικού αυτού συνέκδημου μας και αναλλοίωτου και διαχρονικού ψυχικού μας επινείου, υπονομεύεται και διασαλεύεται λίαν σκοπίμως, προκείμενου να πλήξουν τα θεμέλια του πολιτισμού μας, τον πυρήνα του είναι μας και την ψυχή του Ελληνισμού.
Ήδη, διαβάλλουν την γέννηση του Ιησού μας, με στολίδια τα οποία απάδουν του πνεύματος των εορτών, αντίκεινται εις την ορθόδοξη διάσταση της εννοίας της εορτής αυτής καθ’ αυτήν, τουναντίον ενδύουν την Χώρα έτσι οι Αρχές προκειμένου υποσυνειδήτως να εξαλείψουν ολοσχερώς την μνήμη της εορτής, να πλήξουν το βίωμα της γεννήσεως του Σωτήρος μας, στοιχεία, συναισθήματα, τα οποία καθίστανται αξεδιαλύτως συνυφασμένα με τον αυτοπροσδιορισμό μας, ως Έλληνες πολίτες.
Η πρόθεσίς τους είναι η ισοπέδωση και η καλλιέργεια ενός κλίματος θλίψεως και αμφισβητήσεως των Οσίων και Ιερών, ο έντεχνος εξοστρακισμός των σπλάχνων μας, διότι τα Χριστούγεννα αδιαμφισβήτητα, αποτελούν σαρξ εκ της σαρκός μας και οστούν εκ των οστέων μας, ως Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δια αυτό τον λόγο επιβάλλεται να διασώσουμε τον πολιτισμό μας και να περιφρουρήσουμε δεόντως τις παραδόσεις μας τις αξίες μας, ως μία παρακαταθήκη των προγόνων μας τιμώντας τοιουτοτρόπως τους προπάτορές μας.
Χριστούγεννα λοιπόν, γεννάται η Ελπίς δια της Ελεύσεως του Βασιλέως και του Σωτήρος μας, ο οποίος ήλθε αποκλειστικώς δια την ιδική μας Σωτηρία και την άρση των αμαρτιών μας, δια να μας δείξει τον ορθό δρόμο  και να ενσπείρει γόνιμα εις τις καρδιές μας, την κατάργηση του θανάτου, δια της Αναστάσεως του, εφόσον προηγουμένως υποστεί ανηλεή βάσανα, με την Σταύρωσή του, χάριν της ανυπερβλήτου και υπερεκχειλιζούσης αγάπης του δια ημάς τους αγνώμονες και θνησιγενείς ανθρώπους.
Εν κατακλείδι, δέον όπως δίδουμε έμφαση τόσο εις την πνευματική διάσταση των ημερών όσο και εις την κοσμική προκειμένου να αντισταθούμε εις την Νέα Τάξη πραγμάτων, διότι η Ορθοδοξία συνιστά το προπύργιο του Ελληνισμού και έναν σταθερό και συμπαγή προμαχώνα αγωνιστικότητας, ένα διαρκές εφαλτήριο, αγώνος, μάχης δια τον ορθόν και τον δίκαιο, εν ονόματι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Συνελόντι ειπείν, Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα προς άπαντες και άπασες, καθώς και Έτη Πολλά, ως προς τους ζώντες και τεθνεώτες.

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως –«Εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν».

αναρτήθηκε στις 21 Δεκ 2019, 1:10 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 21 Δεκ 2019, 1:10 π.μ. ]


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Εβρ. ια΄9-10, 32-40
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. α΄1-25

Πατέρες της Εκκλησίας, μεγάλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, ονομάζουν τον Θεό ανώνυμον και πολυώνυμον. Ανώνυμον διότι κανένα όνομα, καμμιά λέξη του ανθρώπινου λεξιλογίου δεν μπορεί να περιλάβει και να αποδώσει πλήρως την ουσία και τις αναρίθμητες και άπειρες τελειότητες του Θεού. Πολυώνυμον δε, διότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, οι άνθρωποι γενικά αποδίδουν στον Θεό πολλά ονόματα, καθένα από τα οποία εκφράζει και κάποια άπειρη τελειότητα του Θεού. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Θεάνθρωπο Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Πολλά ονόματα, ακριβώς διότι είναι Θεός και άνθρωπος, του έχει αποδώσει η Αγία Γραφή. Ένα όμως επικράτησε περισσότερο από όλα τα άλλα. Με αυτό τον προσφωνούσαν τότε οι άνθρωποι. Με αυτό τον επικαλούνται στις προσευχές τους οι Χριστιανοί διά μέσου των αιώνων. Είναι το όνομα Ιησούς.

Αλλά ο δίκαιος Ιωσήφ δεν του έδωσε από μόνος του το όνομα Ιησούς. Δεν το διάλεξε αυτός ανάμεσα στα πολυάριθμα ονόματα των Εβραίων. Του το έδωσε κατ’ εντολήν Θεού ο άγγελος. Είναι επομένως Θεόσδοτο το ιερώτατο και αγαπημένο αυτό όνομα. Για πρώτη φορά απεσταλμένος του Θεού και κατ’ εντολήν του Θεού ο αρχάγγελος Γαβριήλ γνωστοποίησε στην Παρθένον το όνομα του παιδιού, το οποίο εκ Πνεύματος Αγίου θα γεννιόταν από αυτήν. «Ιδού, τής είπε, συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Λουκ. α΄ 31).
Άγγελος Κυρίου πάλι, όταν βασάνιζαν τον δίκαιο Ιωσήφ άδικες υποψίες εναντίον της Παναγίας Παρθένου, κατ’ εντολήν Θεού απεκάλυψε σ’ αυτόν το μυστήριον της γεννήσεως του παιδιού και του ανακοίνωσε συγχρόνως το όνομα που έπρεπε να δοθεί σ’αυτό. Παρουσιάστηκε στον ύπνο και του είπε; «Ιωσήφ υιός Δαυίδ, μη φοβηθείς παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου∙ το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου». Και αμέσως πρόσθεσε: «Τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. α΄ 20, 21). Και ο Ιωσήφ, με τη σύμφωνη γνώμη φυσικά και της Παναγίας μας, ονόμασε το παιδί Ιησούν.
Με αυτό το γλυκύτατο όνομα το προσφωνούσε με απέραντη στοργή και τρυφερότητα η μητέρα του και ο Ιωσήφ. Με αυτό το ονόμαζαν κατόπιν τα συνομήλικά του παιδιά της Ναζαρέτ και οι Ναζαρηνοί. Με αυτό άνδρα πλέον, άφθαστο διδάσκαλο και θαυματουργό, τον ονόμαζαν οι σύγχρονοι του. Αυτό τέθηκε στην επιγραφή πάνω στον σταυρό του. «Ιησούς ο Ναζωραίος, ο βασιλεύς των Ιουδαίων» είχε γράψει ο Πιλάτος (Ιω, ιθ΄ 19). Όταν λίγα χρόνια αργότερα ο τρομερός διώκτης των πρώτων χριστιανών Σαύλος «εμπνέων απειλής και φόνου» πορευόταν προς την Δαμασκό και είδε εκτυφλωτικό φως να τον σκεπάζει, άκουσε την φωνή του Κυρίου να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις»; Σε ερώτηση του Σαούλ «ποιος είσαι, Κύριε;», ο Κύριος απάντησε: «εγώ ειμί Ιησούς, ον συ διώκεις» (Πράξ. θ΄ 1-5).
Αλλά τι σημαίνει η λέξη Ιησούς; Ποιο είναι το νόημα της; Είναι γνωστό, ότι κατά κανόνα τα ονόματα των Εβραίων – όπως άλλωστε και των αρχαίων Ελλήνων – εξέφραζαν ένα νόημα, είχαν κάποια σημασία. Ποια, λοιπόν, είναι η σημασία του ονόματος Ιησούς;
Το ιερό αυτό όνομα αποτελείται και είναι σύνθετο από δυο λέξεις. Από την λέξη Γιεχωβά, που σημαίνει «ο αιώνιος υπάρχων απειροτέλειος Θεός», και από την λέξη Ιεσούα, που σημαίνει «σωτηρία, σωτήρ». Επομένως ολόκληρο το όνομα σημαίνει «Θεός-Σωτήρ». Ότι δηλαδή αυτός, στον οποίον ο αρχάγγελος έδωσε το όνομα Ιησούς δεν θα ήταν ένας απλός άνθρωπος, ούτε και Θεός μόνον. Θα ήταν Θεός και άνθρωπος. Τέλειος Θεός, όπως ο Πατήρ και το Άγιον Πνεύμα, και τέλειος άνθρωπος, όπως ήταν ο Αδάμ, όταν βγήκε από τα χέρια του Δημιουργού. Για αυτό και ο απόστολος Παύλος ονομάζει τον Κύριο «δεύτερον άνθρωπον», «επουράνιον άνθρωπον», «νέον Αδάμ» (Α΄ Κορ. ιε΄ 47, 48). Είναι, λοιπόν, Θεάνθρωπος ο Ιησούς. Αυτό μαρτυρεί το όνομα του.
Ύψιστος σκοπός της ενανθρωπήσεως του, της θεανδρικής υπόστασης του ήταν η σωτηρία του αμαρτωλού ανθρώπου, του ανθρώπινου γένους από τον Αδάμ μέχρι συντέλειας των αιώνων. Το βαθύτερο, άλλωστε, νόημα του ιερού αυτού ονόματος, τον σκοπό που αυτό φανερώνει, έδωσε ο ίδιος ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Όταν προς τον Ιωσήφ είπε «καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν», αμέσως πρόσθεσε, «αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού». Η δεύτερη φράση ερμηνεύει το όνομα και το αιτιολογεί. Θα του δώσεις, λέει, αυτό το όνομα, διότι αυτό του ταιριάζει απόλυτα, αυτό δηλώνει τον σκοπό της σαρκώσεως. Διότι αυτός, ο Ιησούς, θα σώσει, θα απαλλάξει και θα ελευθερώσει τον λαόν του από το βάρος και την ενοχή της αμαρτίας. Είναι Θεός – Σωτήρ.
Πόσες και πόσες φορές ο Ιησούς δεν κάλεσε στη σωτηρία τους ανθρώπους της εποχής του και δεν καλεί όλους τους ανθρώπους της οικουμένης διά μέσου των αιώνων; Είπε και λέει, «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ υμάς… και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. ια΄ 28, 29). Αμέσως μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κήρυτταν οι Απόστολοι προς τα πλήθη των Εβραίων, και κατόπιν προς όλη την οικουμένη σωτηρία στο όνομα του Ιησού. Μνημειώδης μένει η διακήρυξη του αποστόλου Πέτρου: «Ας γίνει γνωστό σ’ όλους σας, είπε…, ότι δεν είναι δυνατόν με κανένα άλλο πρόσωπο και με κανένα άλλον τρόπο να πετύχουμε την σωτηρία, παρά μόνο δια του Ιησού, διότι δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό και πάνω στην γη, παρά μόνο το όνομα Ιησούς, που έχει δοθεί εκ μέρους του Θεού στους ανθρώπους, δια του οποίου έχει οριστεί να σωθούμε όλοι μας» (Πράξ. δ΄ 10, 12).
Ο Κύριος, που ως βρέφος, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ είναι Θεός – Σωτήρ. Αυτό διαλαλεί το όνομα Ιησούς. Σαρκώθηκε για την σωτηρία όλου του ανθρώπινου γένους, για την σωτηρία του καθενός από μας προσωπικά. Και είναι για τον καθένα μας, ατομικά, Ιησούς δηλαδή Θεός – Σωτήρ.

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά –Τα δύο τραπέζια του Θεού

αναρτήθηκε στις 14 Δεκ 2019, 8:00 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Δεκ 2019, 8:01 π.μ. ]

 


Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε μία παραβολή, μία ἁπλῆ διήγησι ποὺ μέσ᾽ στὴν ἁπλότητά της κρύβει νοήματα βαθειά· εἶνε μιὰ ζωγραφιά.

Ὁ Κύριος ἄλλα λέει καὶ ἄλλα ἐννοεῖ. Προσπαθεῖ ν᾽ ἀνυψώσῃ τοὺς μαθητάς του· νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ ἀπ᾽ τὰ εὔκολα στὰ δύσκολα, ἀπ᾽ τὰ γνωστὰ στὰ ἄγνωστα, ἀπ᾽ τὰ ὁρατὰ στὰ ἀόρατα, ἀπ᾽ τὰ συγκεκριμένα στὰ ἀφῃρημένα. Εἶνε ἄφθαστος δάσκαλος· ἔχει δίκιο ὅταν λέει, Σεῖς «μὴ κληθῆτε ῥαββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος» καὶ «ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός» (Ματθ. 23,8-10).
 Στὶς παραβολὲς παίρνει παραδείγματα ἢ εἰκόνες ἀπ᾽ τὴ φύσι καὶ τὴ ζωή. Κ᾽ ἐδῶ ὡς βάσι ἔχει μιὰ σκηνὴ τῆς οἰκογενείας, τὸ τραπέζι.
Ἕνας ἄνθρωπος, λέει, ἑώρταζε κάποιο εὐχάριστο γεγονὸς –δὲν τ᾽ ἀποδοκιμάζει αὐτὰ ὁ Χριστός– κ᾽ ἔκανε τραπέζι. Σὰν ἁπλοχέρης, φρόντισε τὸ γεῦμα νά ᾽νε πλούσιο. Μάγειροι ἑτοίμασαν τὰ καλύτερα φαγητά, στρώθηκαν σερβίτσια ἀξίας, κέρασαν κρασιὰ σπάνια, ἔγινε διακόσμησι μὲ λουλούδια, ἔπαιζε μουσικὴ εὐχάριστη· κάθε τέρψι τῶν αἰσθήσεων. Ποιός δὲν θά ᾽θελε νὰ παρακαθήσῃ στὸ τραπέζι αὐτό;
Καὶ ὅμως δὲν πῆγε κανείς! Ὥστε λοιπὸν ἀδίκως ἔγινε ὅλος ὁ κόπος καὶ τὰ ἔξοδα; Γιατί αὐτὴ ἀποχή, ἀφοῦ τοὺς κάλεσε μὲ ἐπίσημη πρόσκλησι; Ἀκοῦστε λοιπὸν τὶς ἀπαντήσεις. Ὅταν πῆγε ὁ ἀπεσταλμένος δοῦλος καὶ τοὺς εἶπε «Ἐλᾶτε, εἶνε ὅλα ἕτοιμα κι ὁ κύριός μου σᾶς περιμένει», ὁ ἕνας εἶπε· Ἀγόρασα ἕνα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὸ δῶ. Ὁ ἄλλος εἶπε· Ἔχω ἀγοράσει 5 ζευγάρια βόδια καὶ πάω νὰ τὰ δοκιμάσω. Κι ὁ ἄλλος, τύπος αὐθάδης καὶ σαρκολάτρης, ἀποκρίθηκε ἀδιάντροπα· Εἶμαι νιόπαντρος, στὸ «μῆνα τοῦ μέλιτος», γι᾽ αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ ᾽ρθῶ. Ἀρνήθηκαν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο. Ὅλοι εἶπαν, Σὲ παρακαλῶ, «ἔχε με παρῃτημένον» (βλ. Λουκ. 14,18-20).
Ὅταν ἄκουσε ὁ ἀφέντης τὴν ἄρνησί τους ὠργίστηκε, λέει τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 14,21). Τί θὰ γίνῃ τώρα; Δὲν ἔστρωσε ματαίως τὸ τραπέζι. Προστάζει λοιπὸν τὸ δοῦλο του· –Βγὲς γρήγορα στὶς πλατεῖες καὶ τοὺς δρόμους τῆς πόλεως καὶ ὅποιους βρῇς, φτωχούς, ἀνάπηρους, κουτσούς, τυφλούς, φέρ᾽ τους ἐδῶ μέσα. Δίχως ἀναβολὴ ὁ δοῦλος ἐκτελεῖ τὴ διαταγὴ καὶ ἀναφέρει· –Ἀφέντη, ἔγινε ὅπως διέταξες, καὶ ὑπάρχουν ἀκόμη κενὲς θέσεις. (Τόσο εὐρύχωρη ἦταν ἡ αἴθουσα).Ὁ ἀφέντης τὸν ξαναστέλνει· –Βγὲς πάλι στοὺς δρόμους καὶ τοὺς φράχτες, καὶ ὅποιους βρῇς φέρ᾽ τους καὶ ἀναγκαστικά, ὥστε νὰ γεμίσῃ στὸ σπίτι μου.
Αὐτὴ εἶνε μὲ λίγα λόγια ἡ παραβολή. Καὶ γεννῶνται ἐρωτήματα. Πρῶτον· ποιός εἶνε ὁ ἀφέντης ποὺ κάνει τὸ μέγα δεῖπνο; Δεύτερον· ποιοί εἶνε οἱ προσκεκλημένοι; Τρίτον· ποιά εἶνε ἡ τράπεζα καὶ τὰ ἐκλεκτὰ ἐδέσματα; Ὁ χρόνος δὲν ἐπιτρέπει ν᾽ ἀπαντήσουμε διεξοδικά. Θὰ πῶ μόνο λίγες λέξεις ἐπάνω τὸ κεντρικὸ νόημα τῆς παραβολῆς, ποὺ εἶνε τὸ τραπέζι.
* * *
Αὐτὸς ποὺ παραθέτει τὸ δεῖπνο, ἀγαπητοί μου, εἶνε ὁ Κύριος, ὁ ἐν Τριάδι Θεός. Παραθέτει δύο τραπέζια· ἕνα ὑλικό, ἕνα πνευματικό. Τὸ ὑλικὸ τραπέζι μᾶς τὸ στρώνει κάθε μέρα. Ὅταν κάθεστε νὰ φᾶτε, ῥῖξτε μιὰ ματιὰ καὶ θὰ δῆτε πὼς ὅ,τι εἶνε μπροστά σας τὰ στέλνει ἐκεῖνος. Ἡ γενεὰ αὐτή, τυφλὴ καὶ ὑλόφρων, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὸ μεγαλεῖο τῆς θείας προνοίας. Πατέρα ποὺ φέρνεις τ᾽ ἀγαθά, μητέρα ποὺ μαγειρεύεις, κ᾽ ἐσεῖς παιδιὰ ποὺ εἶστε ἕτοιμα νὰ φᾶτε, ῥῖξτε μιὰ ματιὰ στὸ τραπέζι, καὶ σκεφθῆτε λίγο. Τί ἔχετε; Ἂς πάρουμε τὸ πιὸ φτωχό, μιὰ ἐλιὰ καὶ λίγο ψωμί· ἢ τὸ γάλα καὶ τὸ τυρί, ἢ τὸ ψάρι καὶ τὸ κρέας, ἢ τὰ φροῦτα καὶ γενικὰ τοὺς καρπούς, τὸ νερὸ καὶ τὸ κρασί, ὅ,τι ἄλλο. Πέστε μου, ὑπάρχει κάτι ποὺ τὸ κατασκεύασε ὁ ἄνθρωπος; Ἀφῆστε συνθετικὲς τροφὲς ἢ χάπια, ποὺ πάλι προέρχονται ἀπὸ φυσικὰ προϊόντα. Λοιπὸν τὸ τραπέζι τὸ στρώνει ὁ Θεός. Ἂν δὲν βρέξῃ, δὲν βγῇ ἥλιος, δὲν φυσήξῃ ἄνεμος, ἢ ἂν γίνῃ ἀποκλεισμός, θὰ πέσῃ πεῖνα.
Βρέθηκα τὰ χρόνια τῆς κατοχῆς στὴν Κοζάνη τὸ ᾽43, ὅταν οἱ Γερμανοὶ ἔκαιγαν τὰ χωριὰ στὰ Σέρβια καὶ τὰ Χάσια κ᾽ οἱ ἄνθρωποι ἔρχονταν κοπάδια στὴν πόλι πειναλέοι μέσ᾽ στὸ κρύο. Τότε ἕνα μικρὸ κοριτσάκι μὲ μελανιασμένα τὰ πόδια στὴν πόρτα ἑνὸς πλουσίου σπιτιοῦ, τὴν ὥρα ποὺ ἡ νοικοκυρὰ τίναζε τὸ ἄσπρο τραπεζομάντηλο κ᾽ ἔπεφταν τὰ ψίχουλα πάνω στὸ χιόνι, –τὸ εἶδα κ᾽ ἔκλαψε ἡ ψυχή μου–, σάλιωνε τὸ δάχτυλο, μάζευε ᾽κεῖνα τὰ ψίχουλα κ᾽ ἔκανε τὸ σταυρό της. Ἦταν σὰν τὸ σπουργιτάκι ποὺ χτυπάει μὲ τὴ μυτίτσα του τὸ τζάμι μας. Ἔτσι εἶχαν καταντήσει τότε οἱ ἄνθρωποι. Καὶ τώρα ἐμεῖς, ἀχάριστοι καὶ ἄπιστοι, τὴ μπουκιὰ ἔχουμε στὸ στόμα καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημᾶμε! Μὰ θ᾽ ἀνοίξῃ ἡ γῆ νὰ μᾶς καταπιῇ. Ὅταν τὰ σκέπτωμαι αὐτά, λέω· Ἑλλάδα πατρίδα μας, κάποια συμφορὰ σὲ περιμένει! Γιατὶ δὲν ἐπιτρέπεται, τὴν ὥρα ποὺ ὁ Θεὸς σὲ τρέφει, ἐσὺ σὰν τὸ λυσσασμένο σκυλὶ νὰ δαγκώνῃς τὸ χέρι τοῦ Δημιουργοῦ σου.
Μᾶς στρώνει τραπέζι· «Ἀνοίξαντός σου τὴν χεῖρα τὰ σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος» (Ψαλμ. 103,28). Κάθε φορὰ λοιπὸν ποὺ ἀπολαμβάνεις τ᾽ ἀγαθά του, πὲς κ᾽ ἐσύ· Χριστέ, σ᾽ εὐχαριστῶ!
Ἀλλὰ μᾶς στρώνει καὶ ἄλλο τραπέζι ἀνώτερο ὁ Κύριος, τραπέζι πνευματικό. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Τὴν ὥρα τῆς θείας λειτουργίας ῥῖξτε μιὰ ματιά, ἀγαπητοί μου, μέσα στὸ ἱερὸ βῆμα πάνω στὴν ἁγία τράπεζα· ἐκεῖ εἶνε ὁ μυστικὸς Δεῖπνος, σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ μέσα στὸ ἅγιο ποτήριο. Τὰ λέμε αὐτὰ ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι ὑπάρχει πίστις· ἂν δὲν ὑπάρχῃ, ἀλλάζει τὸ ζήτημα. Φρονῶ ὅτι τὰ πράγματα πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουν. Ἕνας λιποτάκτης δὲν εἶνε πιὰ στρατιώτης, καὶ ἕνας σκασιάρχης μαθητὴς ἀποβάλλεται ἀπὸ τὸ σχολεῖο· λοιπὸν κ᾽ ἐσὺ δὲν μπορεῖ νὰ λέγεσαι Χριστιανός, ὅταν τὶς περισσότερες Κυριακὲς ἀπουσιάζῃς καὶ ἐμφανίζεσαι μόνο τρεῖς - τέσσερις φορὲς τὸ ἔτος· αὐτὸ εἶνε κωμῳδία.
Πρέπει νὰ γίνῃ κάθαρσις. Προτιμότερο νὰ εἶνε μέσα στὴν ἐκκλησία πέντε ποὺ νὰ πιστεύουν παρὰ ἕνα πλῆθος τυπικῶν χριστιανῶν. Μοῦ ᾽λεγε ἕνας γενναῖος ἀξιωματικός· Δῶστε μου πενήντα στρατιῶτες γενναίους, καὶ προχωρῶ· ἂν μοῦ δώσετε καὶ ἕνα σύνταγμα ὁλόκληρο δειλῶν, δὲν προχωρῶ.
Εἶνε ζήτημα λοιπὸν ν᾽ ἀποκτήσῃ ἡ Ἐκκλησία μας μέλη ποὺ νὰ πιστεύουν στὰ δόγματα ποὺ ἀπεκάλυψε καὶ στὰ μυστήρια ποὺ παρέδωσε ὁ Κύριος. Ξέρετε πόσο μακριὰ εἴμαστε; Πρῶτα, ὅταν στὴν ἐκκλησιὰ περνοῦσαν τὰ ἅγια, τὰ μάτια βούρκωναν καὶ τὰ χείλη ἔλεγαν «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ» (Λουκ. 23,42). Δὲν ἔχουμε πλέον ἐμεῖς, κλῆρος καὶ λαός, τέτοια πίστι. Ἕνας ὀρθολογισμὸς ἐπικρατεῖ. Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος «Λάβετε φάγετε… πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες»· ποιός προσέρχεται καὶ κοινωνεῖ καθὼς θέλει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός;
* * *
Τί φταίει, ἀγαπητοί μου; Φταίει ἀφ᾽ ἑνὸς ἡ ἀπιστία ποὺ ἐπικρατεῖ, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ὁ ὑλισμὸς τῆς ζωῆς. Προφασίζονται δικαιολογίες σὰν τοὺς καλεσμένους τοῦ μεγάλου δείπνου.
Λὲς στὸν ἕνα· Νήστεψε. –Δὲν μπορῶ, εἶμαι ἄρρωστος. Ποιός τὸ λέει; αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ σπάσῃ χαλίκι στὸ δημόσιο δρόμο.
Λὲς στὸν ἄλλο· Κάνε προσευχή. –Δὲν εὐκαιρῶ. Καὶ ὅμως τὸν βλέπω στὸ καφενεῖο νὰ παίζῃ τάβλι, ἢ καὶ ἀλλοῦ νὰ διασκεδάζῃ.
Λὲς στὸν ἄλλο· Διάβασε Εὐαγγέλιο. –Δὲν τὸ καταλαβαίνω.
Χθὲς ἦρθε στὴ μητρόπολι ἕνας νέος 25 ἐτῶν, ποὺ παντρεύτηκε πρὶν 5 μῆνες καὶ τώρα ζητοῦσε διαζύγιο. Ποιός ὁ λόγος; Κάθησα μαζί του καὶ συζήτησα. Σιγά - σιγὰ ξετύλιξε τὸ κουβάρι τῆς ζωῆς του. Ἔφευγε ἀπ᾽ τὸ χωράφι στὶς 7 κ᾽ ἔφτανε στὸ σπίτι μεσάνυχτα. Πήγαινε ἐκεῖ ποὺ εἶχαν τηλεόρασι, νὰ βλέπῃ τὰ ἀκατονόμαστα, καὶ ξεχνοῦσε τὴ γυναῖκα του. Ταλαίπωρε, τί πᾷς ἐκεῖ; Γύρνα σπίτι κι ἄνοιξε τὴν ἄλλη τηλεόρασι, τὴν ἁγία Γραφή.
Λὲς στὸν ἄλλο· Ἔλα στὴν ἐκκλησιά. –Δὲν εὐκαιρῶ. Ἀπὸ τὶς 168 ὧρες τῆς ἑβδομάδος οὔτε μιὰ ὥρα δὲν δίνουμε στὸ Θεό.
Λὲς στὸν ἄλλο· Ἔλα νὰ ἐξομολογηθῇς. –Τί νὰ ἐξομολογηθῶ; ἐγὼ εἶμαι ὁ καλύτερος ἄνθρωπος, δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ ἐξομολόγησι… Ποιός τὸ λέει αὐτό; Ὁ ἀκάθαρτος, ποὺ οὔτε ὁ Νιαγάρας δὲν φτάνει νὰ τὸν ξεπλύνῃ. Καὶ ἔτσι μένει στὸ τέλος ἐκτὸς τοῦ Μυστικοῦ δείπνου.
* * *
Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶχα νὰ σᾶς πῶ, καὶ παρακαλῶ ὅλους, νὰ προσέρχεσθε στὸ τραπέζι τοῦ Κυρίου. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ εἶστε τακτικοὶ στὴν ἐξομολόγησι, στὸν ἐκκλησιασμό, στὴ μελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς, στὴν προσευχή, στὴ νηστεία. Τὴν ὥρα τῆς θείας λατρείας μὴν ἀπουσιάζετε, νὰ εἶστε πάντα παρόντες. Οἱ ἄντρες γνωρίζετε, ὅτι ὅταν σημαίνῃ προσκλητήριο ὁ στρατιώτης δίνει τὸ παρών. Καὶ ἐδῶ λοιπὸν προσκλητήριο γίνεται. Μᾶς καλεῖ ὅλους ὁ Χριστός· ὅλοι στὴν θεία κοινωνία, μὲ μετάνοια καὶ κατάλληλη προετοιμασία.
Ὁ δὲ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς νά ᾽νε πάντα μαζί μας εὐλογῶν καὶ ἁγιάζων κάθε πτυχὴν τῆς οἰκογενειακῆς καὶ ἐθνικῆς μας ζωῆς.

Κυριακή Ι΄ Λουκά -«Υποκριτά… ταύτην θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ούκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου;»

αναρτήθηκε στις 7 Δεκ 2019, 6:57 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 7 Δεκ 2019, 6:57 π.μ. ]


Ευαγγέλιον: Λουκ. ιγ΄ 10 - 17
Απόστολος: Εφες. δ΄1-7


Όσο στοργικός και συμπαθής υπήρξε σήμερα ο Χριστός προς τη συγκύπτουσα, άλλο τόσο αυστηρός και επικριτικός υπήρξε προς τον αρχισυνάγωγο. Αναγνωρίζει ότι η γυναίκα πάσχει αναίτια. Η κύρτωσή της δεν ήταν αποτέλεσμα αμαρτιών της, για τούτο και δεν κάνει καμία αναφορά σε ύπαρξη αμαρτιών. Αντίθετα αναγνωρίζει ο Χριστός την ασθένειά της ως σατανική παρέμβαση «ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη» Μέσα από την παρουσία της όμως στη συναγωγή διακρίνει την πραγματική της πίστη καθώς και την ευσέβειά της σαν πράξη ελευθερίας και αγάπης προς το Θεό και όχι σαν εκπλήρωση τυπικά ενός θρησκευτικού καθήκοντος.
 Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο Χριστός επιβραβεύει τη συγκύπτουσα θεραπεύοντάς την, έστω και αν δεν το ζήτησε η ίδια. Δικαιολογημένα όμως επικρίνει με αυστηρότητα τον αρχισυνάγωγο, γιατί αρνήθηκε να διακρίνει στο θαύμα την υπερφυσική παρέμβαση του Χριστού. Αντίθετα θεώρησε τη θεραπεία σαν αποτέλεσμα εργασίας και άρα και τον Χριστό παραβάτη της αργίας του Σαββάτου.
 Είναι στ’ αλήθεια παράδοξο το σκεπτικό του αρχισυνάγωγου που έλεγε: «Υπάρχουν έξι μέρες που επιτρέπεται να εργάζεται κανείς, μέσα σ’ αυτές, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε και όχι το Σάββατο». Είναι πραγματικά εξωφρενικό ένας θρησκευτικός άρχοντας να υπερτιμά τον τύπον και να αγνοεί στην ουσία την αγάπη και τη συγκατάβαση του Θεού. Είναι ακόμα πιο εξωφρενικό να προβάλει τον ισχυρισμό, ότι το θαύμα γίνεται «κατά παραγγελία», φτάνει να μη γίνεται το Σάββατο και να παραβιάζεται η σημαντικότητα της αργίας αυτής της ημέρας! Είναι ακόμα πιο εξωφρενικό το να υποτιμούν τον άνθρωπο σε σχέση με τα ζώα. Αφού, για να ευεργετήσουν το βόδι τους ή το γαϊδούρι τους το λύνουν από το παχνί το Σάββατο και το πάνε για να το ποτίσουν.
 Σχολιάζοντας αυτή την παραδοξότητα απάντησε ο Χριστός στον αρχισυνάγωγο: «Υποκριτή! ο καθένας σας δε λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί το Σάββατο και πάει να το ποτίσει; κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, κι ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ’ αυτά τα δεσμά το Σάββατο;».
 Αν για την αποτροπή της υλικής ζημιάς επιτρέπεται να κάμει κάποιος εξαίρεση της αργίας του Σαββάτου, για να μη κινδυνεύσουν τα ζώα του, πόσο μάλλον όταν πρόκειται να ευεργετηθεί ένας αδελφός σας. Αν το πρώτο είναι ευεργεσία, τότε το δεύτερο γιατί να θεωρείται ασέβεια;
Τόσο ο Χριστός, όσο και συγκύπτουσα στέκουν με σεβασμό μπροστά στην αργία του Σαββάτου. Παρά το ότι ο Χριστός είναι και Θεός, θέλοντας να δώσει και σαν άνθρωπος το τέλειο παράδειγμα της λατρείας του Θεού και της σωστής ερμηνείας της αργίας του Σαββάτου, πηγαίνει στη συναγωγή και προσεύχεται. Συμπροσεύχεται με τους ανθρώπους και χωρίς να σταματά ως εδώ γίνεται κοινωνός των προβλημάτων τους. Έτσι, αναγνωρίζοντας την πίστη τους, εκδηλώνει την ευσπλαχνία του μέσα από τη θεραπεία όπως σήμερα της συγκύπτουσας και σε άλλη περίπτωση ενός παράλυτου. Όπως σήμερα αναγνωρισε την ανωτερότητα του ανθρώπου έναντι των ζώων, έτσι και στην περίπτωση του παράλυτου υπογράμμισε ότι: «Ένας άνθρωπος είναι πολύ ανώτερος από ένα πρόβατο. Ο νόμος, λοιπόν, επιτρέπει να κάνουμε το καλό την ημέρα του Σαββάτου» (Ματθ. ιβ΄12).
 Για τούτο και ο Χριστός καθορίζει με έργα ότι «αργία του Σαββάτου» δε σημαίνει ούτε τυπική λατρεία του Θεού, αλλά ούτε και απραξία. Ο αγιασμός της έβδομης ημέρας επιτυγχάνεται, από τη μια, μέσα από τη λατρεία του Θεού και από την άλλη μέσα από την «ενεργουμένη» αγάπη.
 Η αληθινή ευσέβεια δεν εκφράζεται και δεν εξαντλείται στην τυπική και κατ’ επέκταση υποκριτική εκπλήρωση των εντολών του Θεού. Η αληθινή ευσέβεια είναι πρώτιστα εσωτερική και αθόρυβη κι όταν εξωτερικεύεται, εκδηλώνεται με διπλό τρόπο, με την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. «Σ’αυτές τις δύο εντολές συνοψίζεται όλος ο νόμος και οι Προφήτες», είπε ο ίδιος ο Χριστός στο νομικό (Ματθ. κβ΄40).
Μέσα από αυτή τη διπλή μορφή της αγάπης, οδηγείται ο άνθρωπος στην αληθινή γνώση του Θεού. Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη, «ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν ότι ο Θεός αγάπη εστιν» (Α΄Ιωαν. δ΄8).
 Δυστυχώς ο αρχισυνάγωγος αγνόησε αυτή τη μεγάλη αλήθεια του ελέους και της αγάπης. Προσκολλήθηκε στον τύπο και μετέτρεψε την ευσέβεια από θεοφιλή σε θεομίσητη πράξη,αφού την επένδυσε με εμπάθεια,αγανάκτηση και κατ’επέκταση με υποκρισία.
Αδελφοί μου, όσοι έχουμε την ψευδαίσθηση του αρχισυναγώγου ας προσγειωθούμε. Ας επιβεβαιώσουμε την ευθύτητα και την καθαρότητα των λόγων μας με την αρμονία των έργων μας και ιδιαίτερα των έργων της αγάπης . Γιατί, αν μέσα από τη λατρεία γινόμαστε κοινωνοί των αγαθών και της χάριτος της αγάπης του Θεού, τότε μέσα από τη δική μας αγάπη ας γίνουμε συγκοινωνοί αυτών των αγαθών της αγάπης του Θεού με το συνάνθρωπο. Ας γίνουμε, λοιπόν, πειστικοί στους γύρω μας για το σεβασμό του νόμου του Θεού, μέσα από την πραγματική μας πίστη και αγάπη, που θα καθρεφτίζεται όμως στον τρόπο της καθημερινής ζωής μας. Σε ότι αφορά δε τον αγιασμό της δικής μας Κυριακής ας παραδειγματιστούμε από τη συγκύπτουσα, ιδιαίτερα όμως από τον ίδιο τον Χριστό. Αμήν.

1-10 of 1120