Επίκαιρα

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά [Ο δαιμονιζόμενος των Γαδαρηνών]

αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε ]


Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΠΟΤΕ βρέθηκε στη χώρα των Γαδαρηνών. Η περιοχή αυτή βρισκόταν απέναντι από τη Γαλιλαία και έφτανε μέχρι την Τιβεριάδα. Εκεί συνάντησε έναν δαιμονισμένο. Ο δυστυχής εκείνος άνθρωπος είχε καταστεί άντρο ακαθάρτων πνευμάτων. Η όψη του ήταν φοβερή. Περιφερόταν γυμνόα. Πλανιόταν στις ερημιές. Κατοικούσε στα μνήματα. Είχε γίνει το φόβητρο της περιοχής.
Μεταξύ του Κυρίου και των δαιμονίων ανοίγεται ένας διάλογος συνταρακτικός. Τα ακάθαρτα πνεύματα διαισθάνονται ότι ήρθε η ώρα για να εγκαταλείψουν την δυστυχισμένη εκείνη ανθρώπινη ύπαρξη. Παρακαλούν να τους επιτρέψει ο Χριστός να εισάλθουν στο κοπάδι των χοίρων που έβοσκαν στην πλαγιά του βουνού. Ο Κύριος το επιτρέπει. Οπωσδήποτε και για να τιμωρήσει τους κατοίκους των Γαδάρων που έτρεφαν χοίρους παρά την απαγόρευση του Μωσαϊκού νόμου. Οι χοίροι τότε, ασυγκράτητοι κα΄τω από την επήρεια των δαιμονίων, όρμησαν στο γκεμό και πνίγηκαν μέσα στη λίμνη.
Οι βοσκοί, βλέποντας το φοβερό τούτο γεγονός, τρέχουν στην πόλη για να πληροφορήσουν τους κατοίκους της. Και οι Γαδαρηνοί έρχονται για να βεβαιωθούν με τα ίδια τους τα μάτια. Βλέπουν τον Χριστό. Βλέπουν τον πρώην διαμονισμένο να κάθεται «ιματισμένος και σωφρονών» στα πόδια του Χριστού. Φοβήθηκαν, δεν μετανόησαν όμως. Γι’ αυτό και ζητούν από τον Χριστό να φύγει από την περιφέρεια τους. Ο Κύριος επιβιβάζεται στο ποιάριο για να φύγει. Ο τέως δαιμονισμένος παρακαλεί να τον πάρει μαζί του. Αλλά ο Κύριος αρνείται και του παραγγέλλει: «Υπόστρεφε εις τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησε σοι ο Θεός». Γύρνα στο σπίτι σου, στο περιβάλλον σου, κι εκεί να διηγείσαι την ευεργεσία του Θεού, που σε ελευθέρωσε από τα ακάθαρτα πνεύματα.
Η χριστιανική μαρτυρία, κορυφαίο χρέος του πιστού
«ΥΠΟΣΤΡΕΦΕ ΕΙΣ τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησε σοι ο Θεός». Αυτό είναι το χρέος μας. Αυτός είναι ο τρόπος για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον Κύριο Ιησού για τα όσα μας έχει προσφέρει, την απολύτρωση και τη σωτηρία. Να διηγούμαστε δηλαδή στους άλλους τιε ευεργεσίες Του. Να διακηρύσσουμε τον πλούτο της θείας αγάπης Του. Να απολογούμαστε «παντί τω αιτούντι ημάς λόγον περί της εν ημίν ελπίδος» (Α’ Πετρ. 3, 15). Να καταθέσουμε ενώπιον των ανθρώπων τη μαρτυρία Ιησού Χριστού (Αποκ. 1, 2), μαρτυρία πίστεως και αφοσιώσεως στο θείο πρόσωπο Του. Σήμερα, στην εποχή μας, μια εποχή που μοιάζει με μια απέραντη χώρα Γαδαρηνών, όπου πολλοί από τους ανθρώπους αξιώνουν από τον Χριστό «απελθείν απ’ εαυτών»,να φύγει από τα όρια τους: τη ζωή, την οικογένεια, το κοινωνικό τους περιβάλλον.
Η θέση και η παρουσία του χριστιανού σήμερα στον κόσμο θα πρέπει να είναι μια συνεχής αναχώρηση κα επιστροφή. Αναχώρηση από τον κόσμο. Αναχώρηση όχι τοπική, αλλά τροπική. Αναχώρηση για να συναντήσει τον Ιησού. Στη σύναξη των πστών. Γύρω από την τράπεζα της Ευχαριστίας. Στην κοινωνία του εκκλησιαστικού σώματος. Και εκεί να τον λατρέψει. Να κοινωνήσει του ποτηρίου της ζωής. Να γευθεί την άκτιστη χάρη. Να δεχτεί την καλή αλλοίωση. Να ζήσει το μυστήριο της θείας Παρουσίας. Να απολαύσει την ενότητα και τη χαρά της αδελφικής εν Χριστώ κοινωνίας. Και ύστερα να επιστρέψει. Στον κόσμο. Στο καθημερινό του περιβάλλον. Κι εκεί να διηγείται, να κηρύσσει «όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς». Να δίνει την μαρτυρία της πίστεως, μαρτυρία ελπίδας κι αγάπης. Να απευθύνεται σ’ όσους αγνοούν το Χριστό, σ’ όσους αδιαφορούν, σ’ όσους αμφιβάλλουν, σ’ όσους τον εχθρεύονται. Και να ομολογεί με δύναμη, τη δύναμη που δίνει η προσωπική εμπειρία: «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» (Ψαλμ.33,9).
Που οφείλουμε να δίνουμε τη μαρτυρία της πίστεως
ΜΕΣΑ στην οικογένεια πρώτ’ απ’ όλα. Ο πιστός άνθρωπος – όποιος κι αν είναι, ο πατέρας, η μητέρα, ο γιος, η κόρη, ο παππούς, η γιαγιά – οφείλει μέσα στην οικογένεια του να δίνει την μαρτυρία της πίστεως. Να κάνει λόγο για τον Θεό. Να θυμίζει την ανέκφραστη αγάπη Του για τους ανθρώπους. Να υπενθυμίζει με διάκριση ξεχασμένα καθήκοντα, ευλαβικές παραδόσεις, άγιες οικογενειακές συνήθειες, τους ανοιχτούς ουρανούς που, κάποια μέλη ίσως αρνούνται ή ξεχνούν να τους κοιτάξουν. Στ’ αλήθεια! Πόσα και πόσα δεν κατόρθωσε μια πιστή σύζυγος, μια χριστιανή μάνα, ένας φλογερός νέος, μια σεμνή κόρη μέσα στην οικογένεια τους! Αληθινά θαύματα.
Μέσα στο χώρο της εργασίας. Το Ευαγγέλιο δεν είναι για το εικονοστάσι. Μας δόθηκε για να εμπνέει τη ζωή μας,για να το καταστήσουμε πράξη. Πρέπει, λοιπόν, να το κατεβάσουμε μέσα στο στίβο της καθημερινής ζωής. Για ν’ αγκαλιάσει και να φωτίσει όλες τις πλευρές της ζωής μας. Επομένως και την εργασία και τις ασχολίες μας. Να μπει στο γραφείο μας, στο κατάστημα μας, στα δικαστήρια, στους στρατώνες, στα εργοστάσια, παντού. Ο χριστιανός οφείλει να σταθεί ορθός. Να ομολογήσει τον Χριστό. Να ακτινοβολήσει το φως της πίστεως. Να ασκήσει το επάγγελμα του καθοδηγούμενος από τον νόμο του Ευαγγελίου. Ας μη ξεχνούμε ότι σε πολλά μέρη, όπως στη Ρώμη λόγου χάριν, τον χριστιανισμό πρώτοι δεν τον μετέφεραν απόστολοι, αλλά απλοί φλογεροί χριστιανοί, ταξιδιώτες, έμποροι, τεχνίτες.
Μέσα στο σχολείο. Όχι μλόνο οι μεγάλοι, αλλά και οι μικροί, τα χριστιανικά νιάτα, έχουν χρέος να «διηγούνται όσα εποίησεν αυτοίς ο Ιησούς». Να δίνουν την μαρτυρία της πίστεως μέσα στο σχολείο, το φροντιστήριο, το πανεπιστήμιο. Να ομολογήσουν ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια. Ότι μόνο κοντά στον Ιησού ο άνθρωπος καταξιώνει τη ζωή του. Παράλληλα θα πρέπει να αντιμετωπίζουν θαρραλέα την αθεΐα. Με υπομονή την ειρωνία. Άφοβα την πρόκληση. Ανυποχώρητα τον πειρασμό. Και με την βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνοι, αλλ’ ότι και πολλοί άλλοι νέοι άνθρωποι αγωνίζονται στα χαρακώματα της πίστεως, καάτω από το βλέμμα και την παντοδύναμη παρουσία του Κυρίου μας.
* * *
Αδελφοί μου,
Αυτό που παρήγγειλε στον θεραπευμένο Γαδαρηνό ο Κύριος Ιησούς ήταν να γυρίσει πίσω στο σπίτι του και να εξαγγέλλει όσα του έκανε ο Θεός. Το ίδιο παραγγέλλει να κάνουμε και μεις στο δικό μας οικογενειακό, εργασιακό, κοινωνικό περιβάλλον. Ως χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε οι «μάρτυρες» του Χριστού. Οι ομολογητές του ονόματος Του. Οι ευγνώμονες κήρυκες της φιλανθρωπίας και των απείρων ευεργεσιών Του.
Ο πρώην δαιμονισμένος ανταποκρίθηκε πρόθυμα στην εντολή του Κυρίου: «Και απήλθε, καθ’ όλην την πόλιν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς». Αποτελεί χρέος μας ν’ ακολουθήσουμε κι εμείς το παράδειγμα του. Να γιμόμαστε καθημερινά, παντού και πάντοτε μάρτυρες του Χριστού.

Ο Σπορέας και οι σπορείς . (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

αναρτήθηκε στις 16 Οκτ 2021, 8:05 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 16 Οκτ 2021, 8:05 π.μ. ]



Ερχόμεθα και πάλι, αγαπητοί μου, στη θαυμασία παραβολή του Σπορέως, όπως την ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή του Λουκά. Εδώ ο Κύριος, με τέσσερις εικόνες, δείχνει τέσσερις κατηγορίες ακροατών. Όλοι οι άνθρωποι δεν ακούν εξίσου τα ευαγγελικά μηνύματα. Ο καθένας διαθέτει τη δική του προαίρεση ή τη δική του καλλιέργεια ψυχής. Άλλος είναι προσεκτικός ακροατής, άλλος επιπόλαιος, άλλος πορωμένος, άλλος βρίσκει ανεπαρκή αυτά που ακούει και επιδιώκει αναζήτηση έξω του ευαγγελικού χώρου, άλλος κάτι άλλο κ.ο.κ. Πάντως, βασικά στοιχεία της παραβολής είναι:

      Πρώτον, ότι «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Ἐξῆλθεν ο Θεός. Ἐξῆλθεν. Πώς εξήλθε; Από πού εξήλθε; Και πού πήγε; Είναι ο Θεός Λόγος, ο Οποίος εξέρχεται εις τον κόσμον με την Ενανθρώπησή Του. Δεύτερον. Ο σκοπός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου που εξέρχεται, είναι να σπείρει τον σπόρον της αληθείας. Και η αλήθεια είναι ότι ο Θεός είναι Τριαδικός. Η πρώτη αλήθεια. Εκ της οποίας εξαρτώνται όλες οι άλλες αλήθειες. Και ο δεύτερος λόγος, ότι ο Θεός Λόγος ενηνθρώπησε. Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος ενηνθρώπησε. Αυτές οι δύο μεγάλες αλήθειες, που καθορίζουν αυτό που λέμε: «Χριστιανισμός».

    Τρίτον. Ότι ο Θεός, τόσο αγάπησε τον κόσμον, που έδωσε τον Υιόν Του, για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου της πίστεως. Και ένα τέταρτο. Ότι με τις παραβολές αποσκοπούσε ο Κύριος τη γνώση σε εκείνους που είχαν ενδιαφέρον να γνωρίσουν τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Είναι χαρακτηριστική αυτή η φράση που ακούσαμε σήμερα· «Ὑμῖν» -είπε στους μαθητάς Του…· γιατί κι εκείνοι δεν κατάλαβαν την παραβολή, τι εννοούσε ο Κύριος:- «Ὑμῖν δέδοται –είπε- γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». «Σε σας δόθηκε να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού». Σε σας δόθηκε.

    Αλλά αν ο Θεός Λόγος εξέρχεται ως σπορέας του σπόρου των αληθειών Του στις ανθρώπινες καρδιές, γιατί αυτή είναι η γη που έρχεται να σπείρει, είναι οι ανθρώπινες καρδιές, ταυτόχρονα εξέρχεται και ο διάβολος να σπείρει τον δικό του σπόρο στις ανθρώπινες ψυχές. Ταυτόχρονα. Εξάλλου γίνεται υπαινιγμός εις την τρίτη περίπτωση ακροατών, στην παραβολή του σπορέως πάντοτε, που λέγει εδώ ότι ακούν κάποιοι τον λόγο του Θεού, αλλά έρχεται ο διάβολος και παίρνει από την καρδιά τους τον λόγο του Θεού. Εδώ παίρνει ο διάβολος. Κατά παθητικόν τρόπον. Κατά ενεργητικόν τρόπον, σπείρει ο διάβολος το δικό του δαιμονικό σπέρμα. Να πώς το λέγει ο Κύριος στην παραβολή πάντα του σπορέως: «Εἶτα –έπειτα- ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν-τον παίρνει-, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν». «Με σκοπό να μην φθάσουν να πιστέψουν και να σωθούν».

   Αναφορά λοιπόν στον διάβολο, που και αυτός κάνει μια διπλή δουλειά. Εμποδίζει τον λόγο του Θεού, σπέρνει το δικό του το σπέρμα. Αυτή είναι η διπλή δουλειά που κάνει ο διάβολος. Δηλαδή αφαιρεί, εξουδετερώνει τον σπόρο του Χριστού από τις ανθρώπινες καρδιές, για να σπείρει τον δαιμονικό του σπόρο. Ο Κύριος, γι’ αυτόν τον δαιμονικό σπόρο, προσέξατε, γιατί ίσως δεν το έχομε κατανοήσει, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα ζιζάνια που σπέρνει μέσα στους ανθρώπους, μίλησε σε ειδική παραβολή, τη λεγόμενη «παραβολή των ζιζανίων».

   Έτσι, θα κάναμε μία παρέκβαση από την παραβολή, μια έτσι, μία μικρή έξοδο από την παραβολή του σπορέως στην παραβολή των ζιζανίων· γιατί είδατε ότι έχει πάρα πολλή σχέση. Όταν έρχεται και παίρνει τον σπόρο, τον λόγο του Θεού από τις ανθρώπινες καρδιές. Μία δηλαδή αντίπραξη, θα λέγαμε, στο έργο του Μεγάλου Σπορέως. Αξίζει λοιπόν να δούμε, είναι εξάλλου συντομοτάτη, αυτήν την παραβολή, επειδή έχει σχέση, είδαμε, με την παρούσα παραβολή. Την παραβολή των ζιζανίων αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος εις το 13ο κεφάλαιο. Με δύο λόγια: «Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Πώς μοιάζει η Βασιλεία του Θεού; Με έναν άνθρωπο που σπέρνει το καλόν σπέρμα στο χωράφι το δικό του. «Ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Βλέπετε, αυτή η φράση είναι εννοιολογικά, για να μην πω και σε κάποιες λέξεις μοιάζει, που λέει «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Στην παραβολή του σπορέως. Είδατε σχέση που έχει; «Ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν». Πήγαν οι άνθρωποι να κοιμηθούν. Οι αγρότες, οι εργάτες αυτού του ανθρώπου, πήγαν σπίτι τους να κοιμηθούν. Ο εχθρός ήρθε και έριξε μέσα στο χωράφι ζιζάνια· ανάμεσα στον σίτον που εσπάρη από την ημέρα. «Ὃτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε –όταν βγήκε το σιτάρι, σαν χορτάρι και μετά έκανε καρπό- «τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια -τότε φάνηκαν τα ζιζάνια-».

    Και ερμηνεύει ο Κύριος την παραβολή αυτή στους μαθητάς Του πάλι, όπως ερμήνευσε και την παραβολή του σπορέως. «Ὁ σπείρων», λέει,  «τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Καλόν σπέρμα. Ακόμη: «Ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος». Ποιος είναι ο «ἀγρός»; Είναι ο κόσμος, οι άνθρωποι, οι προαιρέσεις των καρδιών των. «Τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας».Το καλό σπέρμα ποιο είναι; Είναι οι άνθρωποι που αποδέχονται. Είναι της τετάρτης κατηγορίας· που λέει εκεί ότι εκείνος που ακούει, αποδέχεται τον λόγο του Θεού, κατέχει- ακούστε αυτό το κατέχει- τον κρατά τον λόγον του Θεού και καρποφορεί, ακούσαμε την παραβολή του σπορέως- εκατό φορές παραπάνω. «Τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ». Αλλά τα ζιζάνια είναι τα παιδιά του διαβόλου. «Ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος». Ο εχθρός που τα έσπειρε είναι ο διάβολος. Και εννοείται, με βοηθούς τους ανθρώπους του διαβόλου να γίνει αυτή η σπορά.

   Θα λέγαμε ότι η παραβολή των ζιζανίων συμπληρώνει την παραβολή του σπορέως. Σαφώς. Το είδατε. Και μάλιστα τη διασαφίζει την παραβολήν του  σπορέως ως προς τα αποτελέσματα συμπεριφοράς των τεσσάρων κατηγοριών ακροατών.

    Έχομε λοιπόν τον Σπορέα και τους σπορείς. Τον Σπορέα, τον Χριστόν και τους σπορείς, τους ανθρώπους του διαβόλου. Και ο σπόρος του αγαθού σπορέα, θα επαναλάβω, είναι ο Υιός του Θεού. Βέβαια δεν αμφισβητείται ότι ό,τι σπείρει ο Υιός του Θεού, είναι σπέρμα καλόν. Δεν υπάρχει αμφισβήτησις γι΄αυτό. Αμφισβητείται όμως το σπέρμα, τα σπόρια να το πω απλά, των διαφόρων σπορέων· που είναι «οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ», όπως λέει ο Κύριος· που πίσω τους βέβαια κρύβεται ο διάβολος. Και ποια είναι αυτή η ποιότητα την οποία αυτοί σαν σπόρο σπέρνουν στον αγρό του Χριστού; Ποιος είναι ο αγρός του Χριστού; Είναι η Εκκλησία. Προσέξατέ το. Είναι η Εκκλησία. Πρώτιστα, εκείνοι που σπέρνουν, οι υιοί του διαβόλου, τα παιδιά του πονηρού, του διαβόλου, είναι οι αιρετικοί. Κι αυτά που σπέρνουν είναι οι ποικίλες αιρέσεις.

     Το ακούσαμε αυτό στη σημερινή αποστολική περικοπή. Με την ευκαιρία που γιορτάζομε τους Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι δούλεψαν και πολύ κοπίασαν όλοι οι Πατέρες όλων των Οικουμενικών Συνόδων, δια να καθορίσουν και στερεώσουν την Αλήθειαν, με Α κεφαλαίο, την Αλήθειαν, και να βγάλουν καθετί που θα ήταν αιρετικό· διότι την αφορμή κάθε φορά που συνεκροτείτο μία Οικουμενική Σύνοδος, ήταν η αίρεσις. Ανεφύετο μία αίρεσις, συγκαλούντο οι Πατέρες να την μελετήσουν, να την αποβάλουν και να διατηρήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Μάλιστα η 7η Οικουμενική Σύνοδος εκλήθη να αντιμετωπίσει όσους αιρετικούς ηρνούντο δια της απαλείψεως των εικόνων την ανθρωπίνη φύση του Χριστού. Όπως η 1η Οικουμενική Σύνοδος εκλήθη να αντιμετωπίσει όσους αιρετικούς ηρνούντο την θείαν φύσιν του Χριστού.

     Επτά Οικουμενικές Σύνοδοι. Έχομε και τας τοπικάς. Στην 1η λοιπόν οι αιρετικοί αρνούνται την θεότητα του Χριστού, στην 7η  αρνούνται την ανθρωπίνη φύση του Χριστού· διότι όταν ηρνούντο την παρουσία των εικόνων-… πρώτιστα η εικόνα του Χριστού· οι όλες οι άλλες δεν θα μας ενδιέφεραν, γιατί… ή της Παναγίας ή ενός αγίου, γιατί υπήρξαν ως άνθρωποι. Το θέμα είναι, μπορεί ο Υιός του Θεού να εικονισθεί; Μα, εάν έγινε άνθρωπος, βεβαίως μπορεί να εικονισθεί. Αν λοιπόν εσύ αρνείσαι την εικόνα του Χριστού, αρνείσαι στην πραγματικότητα την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Και λέγαν κάποιοι άλλοι αιρετικοί που προσήγγιζαν αυτούς τους αιρετικούς, τους λεγομένους Μονοφυσίτας, και πρέπει να σας πω ότι ο Μονοφυσιτισμός μέσα σε όλο το μήκος της ιστορίας της Εκκλησίας, διαρκώς έρπει, κι όταν βρίσκει την κατάλληλη στιγμή, ξεπετιέται. Ήσαν οι Δοκήται. Ότι το σώμα του Χριστού ήταν κατά δόκησιν, κατά φαντασίαν… Ότι «ο Χριστός σταυρώθηκε στον Σταυρό κατά φαντασία… Γιατί το σώμα Του ήταν φανταστικό, κατά φαντασία… Αντιλαμβάνεστε; Άρα, δεν πήρε την ανθρωπίνη φύση. Και αφού δεν πήρε την ανθρωπίνη φύση, δεν μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί». Και όπως λένε οι Πατέρες, εκείνο που δεν προσλαμβάνεται, το απρόσληπτον, είναι και αθεράπευτον. Δηλαδή δεν θεραπεύεται. Δηλαδή δεν έχομε σωτηρία. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν. Έτσι έρχονται οι αιρετικοί να προσφέρουν, να προσβάλουν την αλήθεια του Ευαγγελίου με την αίρεσή τους.Τι λέει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική περικοπή, που είναι προς τον Τίτον; «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον –λέει στον Τίτο- μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ -άστονε, άστονε-, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος». Αυτό το «ἐξέστραπται», του ἐκ + στρέφω. Να το πω μ’ ένα παράδειγμα: Το τραίνο που εκτροχιάζεται, βγαίνει από τις γραμμές του. Δεν είναι πάνω στις γραμμές του. Αυτό θα πει: ἐκστρέφω. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί, οι αιρετικοί, βγήκαν από τις ράγες, τις γραμμές της αλήθειας, του Ευαγγελίου. Και αυτοί, λέγει, αμαρτάνουν «αὐτοκατάκριτοι ὂντες». Άστους. Φύγε. Μάλιστα, παραλείπω, «μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν». Τους είπες μία φορά; Τους είπες δύο φορές; Δεν καταλαβαίνει; Άστονε. Θα τον αποβάλλεις από την Εκκλησία. Δεν έχει καμία σχέση με την Εκκλησία. Ξέρετε πώς λέει την αίρεση ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος; «Βοτάνην διαβόλου». Όπως είναι η διαβολή του σίτου, εδώ είναι η βοτάνη του διαβόλου. Δηλαδή «ὃ ἐστίν ἡ αἳρεσις».

Μία προσφιλής μέθοδος του διαβόλου, αγαπητοί μου, είναι η νοθεία. Είναι η διαστροφή της αληθείας, αλλά και ό,τι είναι πραγματικόν. Το διαστρέφει. Όπως σας είπα, το ξεστράτισμα από τη χριστιανική πίστη και το ευαγγελικόν ήθος. Δύο πράγματα είναι. Η πίστις και το ήθος. Αυτά, λέγει, αυτά κατά κάποιον τρόπον, ξεστρατίζονται, διαστρέφονται, βγαίνουν από τη ράγα τους. Γνωρίζει πολύ καλά ο διάβολος ότι με την αίρεση δεν υπάρχει η σωτηρία. Διότι η αίρεσις, θα πείτε, «Να, κάτι καλό δεν λένε;». Όχι. Μπορεί να είναι όπως ένα καλό φαΐ και να έχει μέσα δηλητήριο. Στο τέλος θα ζήσεις; Ή θα πεθάνεις; Γιατί απλούστατα δεν υπάρχει η σωτηρία στην αίρεση· διότι η αίρεσις είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Γι΄αυτό λέγει ο Κύριος ο ίδιος και οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης ότι ο αιρετικός βλασφημά κατά του Αγίου Πνεύματος. Δεν μπορεί να σωθεί, δεν έχει σωτηρία. Ούτε εις τον παρόντα, λέει, ούτε στον μέλλοντα αιώνα, είπε ο Χριστός. Η αίρεση λοιπόν είναι το πρώτο ζιζάνιο ποιοτικώς και ποσοτικώς, που σπέρνει ο διάβολος στον αγρό του Κυρίου, στην Εκκλησία.

Ακούστε τι γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του στο 12ο κεφάλαιο: «Οὐαὶ τὴν γῆν –αλίμονο στη γη- καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς –προς εσάς- ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς -γνωρίζοντας- ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει». «Ότι φθάνει πια στο τέλος». Και τι κάνει; Ανακατώνει την γη. Ανακατώνει, ανακατώνει, ανακατώνει. Πρόσωπα, καταστάσεις, οικογένειες, τις Εκκλησίες… Δεν είμεθα στα πρόθυρα του Οικουμενισμού; Για να μην πω προχωρημένες καταστάσεις; Και τους πάντες και τα πάντα ανακατώνει. Οπότε η διαβολική σπορά του στην ανθρωπότητα θα έχει, όσο προχωράει ο καιρός, θα έχει πυκνώσει. Μπορούμε να πούμε ότι όπως το δισάκι του γεωργού περιέχει τον σπόρον που σπέρνει, πάρτε την παλιά αυτή εικόνα, που έπαιρνε σπόρο ο σποριάς και έριχνε. Όχι σήμερα με τα τρακτέρ. Έτσι, δισάκι θαυμαστό του διαβόλου που σπέρνει εύκολα και γρήγορα στη Γη, τι είναι, λέτε; Η τηλεόρασις. «Το κουτί του διαβόλου», όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, προφητεύοντας για την τηλεόραση. Και όσοι χαζεύουν μπροστά στην τηλεόραση τα δαιμονικά σπόρια τρώγουν. Σπόρια καταστροφής και απωλείας.

    Αγαπητοί, τι πρέπει να κάνομε; Πρέπει να μετέλθομε τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η ταπείνωση. Ο ταπεινός ποτέ δεν θέλει να φύγει από τον δρόμο του Θεού. Ποτέ. Ο υπερήφανος φεύγει. Όταν του πεις ότι ο Θεός, για παράδειγμα, δεν θέλει να βλέπεις τηλεόραση, θα ακούσει. Γιατί είναι ταπεινός.

    Δεύτερον. Είναι η πυκνή μελέτη της Αγίας Γραφής και του λόγου του Θεού· αλλά και η ακρόασις. Να ακούσομε, πού γίνεται λόγος Θεού, να διαβάσομε τον λόγο του Θεού. Με την μελέτη αποκτάται η λυδία λίθος, που μπορεί να δοκιμάζει το γνήσιο από το νόθο, το σκάρτο. Φθάνει μάλιστα ο Ιερός Χρυσόστομος να λέγει: «Ἀδύνατον γάρ, ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφῶν ἀναγνώσεως». Δεν μπορείς, δεν μπορείς να σωθείς, αν δεν μελετάς τον λόγο του Θεού. Αλλά και οι συνάξεις. Μάλιστα συνάξεις και αγιογραφικές και λειτουργικές. Λέει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολή του: «Μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν -να μην εγκαταλείπουμε-τώρα εδώ μετοχή-την επισυναγωγή μας, τις συγκεντρώσεις μας. Σας είπα· μελέτης λόγου Θεού και λειτουργικές συνάξεις-, καθὼς ἔθος τισίν- όπως σε μερικούς, λέει, είναι συνήθεια να το κάνουν αυτό-, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν» . Πολύ δε περισσότερο, όταν βλέπετε να προσεγγίζει η Δευτέρα του Χριστού παρουσία. Εβραίους, 10ο κεφάλαιο.

     Έτσι, ο μεν θείος σπόρος του Μεγάλου Σπορέως Χριστού θα μας τρέφει πνευματικά. Οι δε δαιμονικοί σπόροι, που τόσο άφθονα στην εποχή μας κυκλοφορούν, θα αποβάλλονται, σαν δηλητηριώδης τροφή. Και όπως σημειώνει η παραβολή του σπορέως, ο θείος σπόρος του Χριστού θα πίπτει στη γη την αγαθή, στη γη της καρδίας και θα αποφέρει καρπόν εκατονταπλασίονα.

    Και τελειώνει η παραβολή, και εγώ τον λόγο τον δικό μου: «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω». Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, αυτιά ψυχής, ας ακούει.


Κυριακή Γ’ Λουκά

αναρτήθηκε στις 9 Οκτ 2021, 7:52 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 9 Οκτ 2021, 7:53 π.μ. ]



Ο Χριστός: Η ζωή και η Ανάσταση
Τρίτη Κυριακή του Λουκά σήμερα, αγαπητοί, κι ο Χριστός μας στο ιερό Ευαγγέλιο είχε κάμει νεκρανάσταση. Ανέστησε το παιδί το μονάκριβο, μιας χήρας, στην πόλη Ναίν. Καθώς επήγαινε σ’ αυτή την πόλη ο Ιησούς, με πολλούς Μαθητές και λαό αμέτρητο, συναντήθηκε στην πύλη της πόλεως μ’ ένα ξόδι, με μία κηδεία. Και ο θάνατος αντικρούστηκε με τη Ζωή, ο θάνατος αντικρούστηκε με την Ανάσταση. Ο Κύριος είδε αυτό το κατάντημα του ανθρώπου, τον θάνατο, και μάλιστα στο πρόσωπο ενός νέου ανθρώπου, και τον πόνεσε πολύ. Εδώ φαίνεται η τρυφερότητα και η συμπόνια του Χριστού μας αλλά και η δύναμή Του.
Πλησίασε τη σορό, και κείνοι, που σήκωναν αυτήν, σταμάτησαν. Άγγιξε τον πεθαμένο και του έδωσε ζωοποιό δύναμη. Και του φώναξε να σηκωθεί, τον έφερε από την άλλη ζωή. Αυτό τί σημαίνει; Ότι η ψυχή, καθώς βγαίνει από το σώμα και εκείνο μένει λείψανο – το υπόλοιπο μιας ενότητος – υπάρχει κάπου αλλού. Και ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, για Τον οποίον όλοι ζουν, την έφερε ξανά στο κουφάρι.
Και τότε σηκώθηκε ο πεθαμένος και κάθισε στο φέρετρο, και τον παρέδωσε στη μητέρα του. Εκείνη είχε πονέσει περισσότερο από όλους, εκείνη θρηνούσε, κι από αυτήν έλειπε πιο πολύ. Και δεν τον κράτησε ο Κύριος κοντά Του, ούτε για μαθητή Του, ούτε για υπηρέτη Του, ούτε για τίποτα, τον έδωσε στη μητέρα του. Αυτός είναι ο Χριστός μας.
Και το Ευαγγέλιο, στη συνέχεια, δε θριαμβολογεί, ούτε δείχνει τη χαρά και της μάνας και των άλλων ανθρώπων που είδαν την ανάσταση. Αλλά τι λέει το Ευαγγέλιο; Αισθάνθηκαν δέος οι άνθρωποι, θεϊκό φόβο, ένοιωσαν τη Θεία παρουσία, και εδόξαζαν τον Θεό. Έτσι είναι. Άμα κανείς αισθανθεί τη Θεία παρουσία, δοξολογεί, ευχαριστεί, πανηγυρίζει και χαίρεται.
Και στη συνέχεια έκαμαν τη διαπίστωση πως Μέγας Προφήτης ευρίσκεται ανάμεσά τους. Χρόνια είχαν οι Ιουδαίοι να ιδούν Προφήτη, και μάλιστα μεγάλο. Τώρα, λοιπόν, ήλθε «το πλήρωμα του Νόμου και των Προφητών», ο Χριστός μας. Κι ακόμα διαπίστωναν πως «επεσκέφθη ο Θεός τον λαόν Αυτού». Το ρήμα «επισκέπτομαι» είναι με την ιατρική εδώ έννοια, αφού κι ο Λουκάς ήτο ιατρός. Μας επισκέφθη ο Κύριος εμάς τους αρρώστους και μας επισκέπτεται. Δε μας εγκαταλείπει ποτέ, είναι πάντοτε κοντά μας, αρκεί και εμείς να είμαστε κοντά Του, και να μην Τον αφήνομε. Τα πλήθη της Ιουδαίας δεν Τον άφηναν να πιεί νερό, ούτε να κοιμηθεί τόσο τους έλκυε η θεανδρική προσωπικότης Του, η αγάπη Του, η τρυφερότητά Του, η συμπόνια Του και η καλοσύνη Του.
Συμφέρει κι εμάς να ‘μαστε κοντά Του, νοερά, ψυχικά, καρδιακά, με τη σκέψη, «με λογισμό και μ’ όνειρο», γιατί καθώς περνούν τα χρόνια αυτό καταλαβαίνομε: Ότι ο Ιησούς είναι η μεγάλη μας αγάπη, η πρώτη και η στερνή μας αγάπη, το Α και το Ω της ζωής μας. Και σε κάποια στιγμή που όλα θα τ’ αφήσωμε κι όλοι θα μας αφήσουν, Αυτός θα ‘ναι μπροστά μας, Αυτός θα έλθει να μας πάρει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και μεγαλύτερη ελπίδα απ’ αυτό. Γι’ αυτό, μην Τον αφήνομε. Ας Τον ακολουθούμε. Το κέρδος θα είναι μέγα. Και τότε θα έχομε ειρήνη, και στην άλλη πλάση θα κερδίσομε την αιώνια ζωή.

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021 – Β΄ ΛΟΥΚΑ

αναρτήθηκε στις 2 Οκτ 2021, 7:23 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 2 Οκτ 2021, 7:24 π.μ. ]



(Λουκ. στ΄ 31-36) (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)
Το μεγαλείο της αγάπης
«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»
Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή που είναι παρμένη από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου, η Εκκλησία μάς παρακινεί σε ενατενίσεις μιας μεγάλης αλήθειας, η οποία μπορεί να διαποτίζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται ως πραγματικότητα και δυνατότητα αληθινής ζωής, είναι ότι κριτήριο της αγάπης μας στον Θεό είναι το πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας, του πλησίον μας.
Για το σημερινό κήρυγμά ἕνας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶπε μιά διδακτική ἱστορία:
Ἕνας πατέρας εἶχε τρία παιδιά. Ὅταν μεγάλωσαν, τούς μοίρασε τήν περιουσία του. Καί τούς εἶπε:
–Παιδιά μου. Σᾶς τά ἔδωσα ὅλα. Κρατῶ ἀκόμη ἕνα πολύτιμο πράγμα, τό δαχτυλίδι μου. Ἔχει ἕνα μεγάλο διαμάντι. Εἶναι πολύτιμο. Θά τό δώσω σ’ ἐκεῖνον πού θά κάνει τήν πιό καλή πράξη.
Μετά ἀπό λίγο καιρό, ἔρχεται ὁ μεγάλος γιός καί τοῦ λέγει:
–Πατέρα, ἕνας ἄνθρωπός μου ἐμπιστεύτηκε ὁλόκληρη τήν περιουσία του, ἕνα τεράστιο χρηματικό ποσό. Χωρίς χαρτιά καί συμβόλαια. Μοῦ τά ἔδωσε ὅλα στά χέρια μου. Καί μοῦ εἶπε: «Πάρ’ τα, νά μοῦ τά φυλάξεις. Ὅταν τά χρειαστῶ θά στά ζητήσω». Ὅταν ἦρθε καί μοῦ τά ζήτησε, τοῦ τά ἔδωσα ὅλα, μέχρι δεκάρας. Ἄν καί μποροῦσα νά τοῦ πῶ, μιά καί δέν εἶχε κανένα χαρτί: «Φύγε. Δέν σοῦ δίνω, ἀπολύτως τίποτα».
Ὁ γυιός περίμενε νά ἀκούσει ἀπό τόν πατέρα τοῦ ἕνα μεγάλο «μπράβο!» Ἀλλά ὁ πατέρας κούνησε τό κεφάλι του καί τοῦ εἶπε:
– Παιδί μου, ἀλλοίμονο, ἄν δέν τοῦ τά ἔδινες ὅλα. Τότε θά ἤσουν ἕνας παλιάνθρωπος. Ἄν θέλεις νά σέ ἐπαινέσω γιατί δέν ἔγινες παλιάνθρωπος, κάνεις μεγάλο λάθος. Δέν ἔχει ἀξία ἡ πράξη σου αὐτή.
Ἔρχεται ὁ δεύτερος γιός καί τοῦ λέγει:
–Εγώ, πατέρα, συνάντησα ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐμπιστεύτηκε μεγάλα πράγματα. Μοῦ ἔδωσε, ὁλόκληρο τόν ἑαυτό του. Καί ἐγώ δέν τόν ἐκμεταλλεύτηκα. Τόν προστάτευσα καί τοῦ φάνηκα χρήσιμος. Ἀπάντησε ὁ πατέρας:
–Παιδί μου, ἔτσι εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Ἐδῶ ἦρθε ὁ ἄνθρωπος μέ ὅλη του τήν εἰλικρίνεια καί ἔπεσε στά χέρια σου, ὅπως πηγαίνει τό μωρό στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του, καί καμαρώνεις γιατί αὐτό τόν ἄνθρωπο τόν προστάτευσες; Δέν εἶναι μεγάλη ἡ πράξη σου παιδί μου. Εὐγενική εἶναι, καλή εἶναι, ἀνθρώπινη εἶναι, ἀλλά δέν εἶναι μεγάλη.
Ἦρθε καί ὁ τρίτος γιός καί εἶπε:
–Ἐνώ, περπατοῦσα στόν δρόμο, εἶδα ἕνα ἄνθρωπο πού μέ εἶχε βλάψει, ἕναν ἐχθρό μου. Καθόταν σ’ ἕνα ψηλό βράχο καί ἀποκοιμήθηκε στήν ἄκρη. Ἦταν ἕτοιμος νά πέσει κάτω καί νά σκοτωθεῖ. Ὅταν εἶδα ὅτι κινδυνεύει νά πέσει, ἔτρεξα, τόν ἐπίασα ἀπό τό χέρι, τόν ξύπνησα καί τοῦ εἶπα: «τράβα παραπάνω, θά πέσεις».
Λέει ὁ πατέρας:
–Παιδί μοῦ, αὐτή εἶναι καλή πράξη. Σέ σένα θά δώσω τό δαχτυλίδι.
Αὐτή εἶναι ἡ ἱστορία ἀδελφοί μου. Ἄραγε ὑπάρχει κάποιος ποῦ δέν βλέπει ἀποτυπωμένη σέ αὐτή, τό σημερινό εὐαγγέλιο; Ὁ πρῶτος γιός φέρθηκε κατά τό λόγο τοῦ Κυρίου. Φέρθηκε στό συνάνθρωπό του, ὅπως θά ἤθελε νά φερθεῖ αὐτός σε ἐκεῖνον. Ὁ δεύτερος ἀγάπησε τό συνάνθρωπό του, ὅπως κάνουν, ἄν ὄχι ὅλοι, πάντως οἱ περισσότεροι, τῶν ἀνθρώπων. Καί οἱ δυό φέρθηκαν σύμφωνα μέ τόν ἀνθρώπινο νόμο τῆς τιμιότητας καί τοῦ σεβασμοῦ. Ὅμως “ποία χάρις”, ποιά ἀμοιβή γί αὐτό; Καμία. Ἡ ἴδια ἡ πράξη τούς εἶναι καί ἡ ἀνταμοιβή τους.
Δέν ἰσχύει ὅμως τό ἴδιο γιά τόν τρίτο υἱό. Αὐτός σώζοντας ἀπό βέβαιο θάνατο τόν ἐχθρό του, ἐνήργησε κατά τό θεῖο νόμο. Ἐφάρμοσε αὐτό πού ὁ Κύριός μας λέγει στό σημερινό καί πάλι εὐαγγέλιο: πλήν ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν καί ἀγαθοποιεῖτε. Ὄχι μόνο στά λόγια ἡ ἀγάπη, ἀλλά καί στά ἔργα. Νά ἀγαθοποιοῦμε. Νά κάνουμε ἔργα καλά, ἀρεστά στό Θεό μας.
Καί τότε μήν ἀμφιβάλλουμε ἀγαπητοί μου. Ὁ Θεός Πατέρας, γιατί αὐτός εἶναι ὁ πατέρας τῆς παραπάνω ἱστορίας, θά μᾶς δώσει τό δαχτυλίδι, τό ἴδιο δαχτυλίδι πού ἔδωσε καί στόν ἄσωτο Υἱό, ὅταν αὐτός ἐπέστρεψε κοντά Του. Τό δαχτυλίδι αὐτό εἶναι ἡ ὑπόσχεση ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού τό λαμβάνει θά βρίσκεται στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς τέκνο γνήσιο, “υἱός τοῦ ὑψίστου” καί θά ἀπολαμβάνει εἰς τόν αἰώνα τά ἀγαθά πού ὁ Θεός ἔχει ἑτοιμάσει γιά ὅσους Τόν ἀγαποῦν.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Εἴμαστε τέκνα τοῦ ἐπουράνιου Θεοῦ. Ἅς φερόμαστε ἑπομένως ὡς τέκνα γνήσια, ὑπακούοντας καί ἐργαζόμενοι τίς ἐντολές Του. Καί ἅς θέσουμε ὡς σκοπό τῆς ζωῆς μας αὐτό πού ὁ Κύριός μας λέγει στό τέλος τῆς σημερινῆς εὐαγγγελικῆς περικοπῆς: Γίνεσθε οὔν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστι.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2021 ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

αναρτήθηκε στις 25 Σεπ 2021, 7:23 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 25 Σεπ 2021, 7:24 π.μ. ]



Η πρόθυμη ανταπόκριση στο κάλεσμα του Χριστού
Σήμερα είναι η μνήμη του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, τον οποίο τα άγια Ευαγγέλια, αναφέρουν ότι ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού. Βέβαια δεν ήταν ποτέ δυνατόν ο Χριστός να αγαπήσει ένα άνθρωπο έτσι, από λόξα, όπως κάνουμε εμείς καμιά φορά, αλλά από εντελώς αντικειμενικά κριτήρια, φανταζόμαστε τι στολίδια ψυχικά πρέπει να είχε επάνω του!
Θα κάνουμε μια μικρή προσπάθεια να δούμε ποία ήταν τα «καλά» του. Γιατί και εμείς επιθυμούμε, όσο και αν αισθανόμαστε τον εαυτό μας ανάξιο, να μας αγαπάει ο Χριστός ή τουλάχιστον να έχει την διάθεση, αν όχι να μας αφήσει να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας επάνω στο στήθος Του, όπως έκανε ο Άγιος Ιωάννης στον Μυστικό Δείπνο, να μας κοιτάζει με στοργή και με τρυφερότητα.
Ο Άγιος Ιωάννης ήταν γιός του Ζεβεδαίου. Και μαζί με τον αδελφό του, τον Ιάκωβο, συνεργαζόντουσταν με τον πατέρα τους, που για την εποχή του ήταν πλούσιος άνθρωπος, είχε δικό του καράβι, και ψάρευε και πουλούσε ψάρια. Μια μέρα βρέθηκε ο Χριστός στην παραλία και είδε τον Ζεβεδαίο με τα δυο του παιδιά να πλένουν τα δίχτυα τους. Πλησίασε και είπε στους δυο νεαρούς, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο: «Δεῦτε ὀπίσω μου». Ελάτε κοντά Μου. Και Εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων. Από εδώ και πέρα δεν θα ψάχνετε για ψάρια, θα ψάχνετε για ανθρώπους. Και θα μαζεύετε στα δίχτυα σας ανθρώπους. Με την λογική την ανθρώπινη θα έπρεπε να πουν: «Ψαρεύονται οι άνθρωποι; Και αν τους μαζέψω τι θα μου προσφέρουν;» μπελάδες και φασαρίες.
Αλλά έχοντας ακούσει, οι δυο αδελφοί τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, να λέει για τον Χριστό: «Ούτος εστιν ο αμνὸς του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», μόλις άκουσαν τα λόγια του Χριστού, άφησαν αυτοστιγμεί τον πατέρα τους και το καράβι τους και Τον ακολούθησαν.
Ήξεραν και τότε, όπως το ξέρουμε και εμείς σήμερα, ότι να πάει κανείς κοντά σε ένα αντιπρόσωπο του Θεού, προφήτη, σημαίνει ότι παίρνει μια ψαλίδα και κόβει κάτι από την επίγεια ζωή του. Ξεχνάει μερικά από την επίγεια ζωή του. Οι Άγιοι Ιωάννης και Ιάκωβος, όταν έκαναν το βήμα αυτό είπαν: «ζωή κοσμική, μπορεί να είναι καλή, αλλά δεν οδηγεί στη βασιλεία του Θεού. Και για την βασιλεία του Θεού πρέπει να είμαστε πρόθυμοι κάτι να κόψουμε από επάνω μας, μικρό ή μεγάλο. Άμα κανείς δεν έχει το θάρρος κάτι να κόψει από επάνω του, για χάρη του Θεού και για την βασιλεία Του, πώς θα αξιωθεί να πάει κοντά στον Θεό;
Ο αγώνας και η αμοιβή
Έτσι λοιπόν, οι δυο νεαροί πήγαν κοντά στον Χριστό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είχε μεγάλες αρετές, θυσία, αυταπάρνηση, απόφαση δυναμική, και κάτι ακόμα. Μέσα του, σιγά-σιγά, καλλιέργησε βαθειά αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και όταν αργότερα, σαν Απόστολος, έγραψε το Ευαγγέλιο, τρεις επιστολές και την Αποκάλυψη, μέσα σε όλα μιλάει για την απέραντη αγάπη του Θεού στον κόσμο. Και μιλάει για την αγάπη που πρέπει να έχουμε μεταξύ μας, και λέει: «Όποιος δεν αγαπάει τον αδελφό του που τον βλέπει, και αφού τον βλέπει θα πρέπει να τον αγαπάει και να λαχταράει να τον βλέπει χαρούμενο και να τον ξαναβλέπει, όποιος αυτό δεν το κάνει, πώς να με καταφέρει εμένα να πειστώ ότι αγαπάει, έστω ένα κουκουτσάκι, τον Θεό που δεν τον έχει δει ποτέ του; Όποιος δεν κάνει μια προσπάθεια να αγαπάει εκείνον που βλέπει, πώς θα αγαπήσει τον Θεό που δεν τον βλέπει; Και όταν μάλιστα μερικές φορές το θέλημα του Θεού τού φαίνεται πιο σκληρό, από ό,τι φαίνεται η παρουσία τού πιο ιδιότροπου ανθρώπου; Πώς θα το καταφέρει ο άνθρωπος να το κάνει αυτό;»
Πόσο τετραγωνικά πρέπει να είχε αρχίσει να σκέπτεται ο νεαρός Ιωάννης, για να γράφει τέτοια πράγματα και να τα βιώνει, ώστε να τον αγαπάει ο Χριστός περισσότερο και από τον Πέτρο;
Ο Απόστολος Ιωάννης κατάλαβε ότι ο Θεός θέλει να κατοικεί μέσα μας, στην καρδιά, στην ψυχή και στο σώμα μας. Και έκανε την σκέψη:
«Πώς είναι δυνατόν εγώ να προσφέρω τόπο για να κατοικήσει ο Θεός, καρέκλα να κάτσει, τραπέζι να φάει, κρεβάτι να κοιμηθεί, όταν αυτά που Του προσφέρω είναι μολυσμένα; Πώς είναι δυνατόν να αφήνω την καρδιά μου να είναι μολυσμένη με κακία, τον νου μου με πονηρές σκέψεις, και το σώμα μου με άσχημες πράξεις, και να θέλω να κατοικήσει ο Χριστός στην ψυχή μου;». Και αγωνιζόταν να έχει, όσο ήταν δυνατόν, σώμα καθαρό, στόμα καθαρό, καρδιά καθαρή και σκέψη καθαρή. Και αγωνιζόμενος τα κατάφερε. Και γι’ αυτό ονομάζεται όχι μόνο Απόστολος και Ευαγγελιστής, αλλά και παρθένος. Και λένε οι πατέρες ότι η καθαρότητά του η σωματική, ήταν ανάλογη με την καθαρότητα της Υπεραγίας, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπάρθενου Μαρίας. Τόσο καθαρός είχε μείνει. Και αυτά τα χαρίσματα δεν τα επεδίωκε για γούστο, αλλά για μια πολύ ρεαλιστική ανάγκη που είναι: Ο Θεός δεν μπορεί να κάθεται στις πέτρινες εκκλησίες, αλλά θέλει να κάνει εκκλησία, ναό Του, σπίτι Του, τις καρδιές μας και τα σώματά μας. Να κατοικεί και να περιπατεί μέσα μας.
Και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος έκανε ό,τι περισσότερο μπορούσε για να μαζέψει τον εαυτό του και να αφήσει τον Χριστό να βρει κάτι και να μπει μέσα του. Πόσο μεγάλο είναι το παράδειγμα του!
Κάποια φορά ο Απόστολος Πέτρος ρώτησε τον Κύριο και Σωτήρα μας: «Κύριε, βλέπεις ότι εμείς τα αφήσαμε όλα και Σε ακολουθήσαμε. Όταν θα έρθει η μεγάλη ημέρα της βασιλείς Σου, θα απολαύσουμε τίποτε;». Και τότε ο Χριστός του είπε: Τότε, στην ανάσταση των νεκρών, όταν θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου, εν τη δόξη Του, εσείς που Με ακολουθήσατε θα καθίσετε επάνω σε δώδεκα θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Οι δώδεκα φυλές ήταν ο παλαιός Ισραήλ. Εμείς οι χριστιανοί, είμαστε και εμείς δώδεκα φυλές και ανήκουμε στους δώδεκα Αποστόλους. Οι Απόστολοι την ημέρα της Κρίσεως, σαν πατέρες μας πνευματικοί, που σημαίνει ότι μας αντιμετωπίζουν με την αγάπη που έχει ένας πατέρας, που ποτέ δεν θέλει ούτε του χειρότερου παιδιού του την απώλεια, θα καθίσουν να μας κρίνουν. Σαν να λέει ο Χριστός: εσείς εκείνη την ημέρα θα πάρετε το θάρρος να αποφασίσετε, ποιός είναι δυνατόν από αυτή την ταλαίπωρη ζωή να έρθει κοντά Μου. Θα το κάνετε με όλη την άνεση, όπως ένας πατέρας διαλέγει τα παιδιά του. Αυτή την εξουσία έδωσε ο Χριστός στους δώδεκα Αποστόλους. Να κρίνουν τους χριστιανούς που είναι, κατά το θέλημα του Θεού, τα παιδιά τους. Ή καλύτερα ο Χριστός όρισε τους Αποστόλους, όχι για να μας κρίνουν, αλλά για να μας σώσουν.
Πάρε την απόφασή σου
Οι άγιοι Απόστολοι άφησαν τα πάντα και πήγαν κοντά στον Χριστό. Εμείς ακούμε κάθε ημέρα κάτι από τον λόγο του Χριστού. Και αναρρωτιόμαστε: Εσύ Γιάννη τι κάνεις; Εσύ Νίκο τι κάνεις; Όταν θα βρεθείς απέναντι στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, που έκανε τόσα για τον Χριστό, θα σου πει: Έλα, βρε παιδάκι μου, πες μου, εσύ τι έκανες για τον Χριστό; Για να παρακαλέσω για σένα και να πω: Πάρ’ τον, Χριστέ μου, και αυτόν στη Βασιλεία σου. Πες μου λοιπόν, τι έκανες;». Τι θα απαντήσουμε; Τι θα του πούμε; Τι κάναμε για τον Χριστό;
Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, αν καθόταν με τον Ζεβεδαίο στο καραβάκι του, τι θα έκανε; Θα έπιανε ψάρια, θα πουλούσε ψάρια, θα έτρωγε ψάρια, και θα ζούσε με τα χρηματάκια του. Μπορούσε να πήγαινε και στον παράδεισο. Αλλά βρέθηκε ο Χριστός κοντά του και του είπε: Κάνε κάτι πιο σπουδαίο από εκείνα που έκανες μέχρι τώρα, και μη φοβάσαι. Μέχρι τώρα πιάνατε ψάρια. Από εδώ και πέρα θα πιάνεις ανθρώπους. Πόσα ψάρια βάζεις για ένα άνθρωπο; Όλα τα ψάρια του Ειρηνικού, δεν αξίζουν όσο ένας άνθρωπος!
Έχουμε ελευθερία και δυνατότητα, αν θέλουμε να επιλέξουμε το καλό και αν θέλουμε να αδιαφορήσουμε για το καλό. Οπότε μένουμε, -είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι- στο κακό. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει στα αδιάφορα, αλλά πρέπει να κάνει βήματα θετικά και δυναμικά για το καλό τού εαυτού του και των γύρω του. Εκεί είναι η αξία τού ανθρώπου. Γιατί ο Θεός μας έφτιαξε εικόνα και ομοίωσή Του. Και σαν εικόνα και ομοίωσή Του, θέλει να πορευόμαστε και να δουλεύουμε μέσα στον κόσμο.
Ας πάρουμε και εμείς την απόφαση, όχι εκείνη που πήρε ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, την τόσο μεγάλη, αλλά μια άλλη απόφαση και να πούμε: «Βοήθησε με, Χριστέ μου, έστω με βηματάκια σημειωτόν να έρχομαι κοντά Σου περισσότερο. Βοήθησέ με, έστω λίγο-λίγο, να καθαρίζω τον δρόμο του σώματος μου, της ψυχής μου, της καρδιάς μου, και της σκέψης μου, ώστε να μπορείς να τον περπατήσεις και να έρθεις να κατοικήσεις μέσα μου». Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

αναρτήθηκε στις 18 Σεπ 2021, 8:50 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 18 Σεπ 2021, 8:50 π.μ. ]



Απόστολος: Γαλ. β΄16-20
Ευαγγέλιο: Μάρκ. η΄ 34-η΄1
19 Σεπτεμβρίου 2021
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».
Αντίθετα με ότι κάνουν οι άρχοντες του κόσμου τούτου, που προκειμένου να προσελκύσουν οπαδούς υπόσχονται τιμές και απολαύσεις, ο Κύριος μας εκθέτει με ευθύτητα τις τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις τις οποίες πρέπει να έχει εκείνος που θέλει να τον ακολουθήσει. Για να γίνει κανείς γνήσιος μαθητής του θα πρέπει πρώτα να απαρνηθεί τον εαυτό του, ύστερα να σηκώσει τον προσωπικό του σταυρό και τέλος πιστά και υπάκουα να τηρήσει τις εντολές του. Δεν αναγκάζει και δεν προστάζει κανέναν. Θέλει όμως από εκείνον, που ελεύθερα θα τον ακολουθήσει, συνέπεια, αποφασιστικότητα και ηρωϊσμό.
Το «απαρνησάσθω εαυτόν» ισοδυναμεί με νέκρωση πριν τον θάνατο. Είναι ανάγκη να νεκρωθεί το σώμα της αμαρτίας. Να καταργηθεί «ο παλαιός άνθρωπος» και να αναστηθεί ο νέας «ο κατά Θεόν κτισθείς». Δεν είναι δυνατόν να ακολουθεί κανείς τον Χριστό και συγχρόνως να τρέχει πίσω από τις ηδονές του κόσμου. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να δουλεύει σε δυο κυρίους. Οπωσδήποτε κάποιον περιπαίζει.
Οι δίψυχοι δεν έχουν θέση στον στρατό του Χριστού. Προκαλούν την αηδία του Θεού και θα τους εμέσει ο Κύριος.
Απαρνούμαι τον εαυτό μου σημαίνει ταπεινώνομαι προς χάριν της αγάπης των άλλων. Χάνω για να κερδίσει ο άλλος. Στερούμαι για να πλουτίσει ο συνάνθρωπός μου. Αρνούμαι, ότι χωρίζει από τον Θεό μου. Αγωνίζομαι κατά των επιθυμιών της σαρκός. Αποστρέφομαι τις πονηρές πράξεις. Χωρίς να εξουθενώνω την προσωπικότητα μου και χωρίς να υποτιμώ την αξία του προσώπου μου, νεκρώνω ότι με κρατά δέσμιο με τη γη, εξέρχομαι από τη φυλακή του εγώ και συντάσσομαι με τα μέλη της Εκκλησίας στην ιερή ενότητα του Σώματος του Χριστού. Είναι επίπονο έργο η εκούσια νέκρωση. Για να λέγει κανείς «όχι» στον εαυτό του προϋποθέτει δύναμη και αποφασιστικότητα. Πάνω όμως από τη δική μας δύναμη υπάρχει η Χάρη του Θεού, που μας ενδυναμώνει και μας αναδεικνύει αήττητους Νέστορες στην πάλη κατά του νοητού Λυαίου.
Σταυρός είναι ο κατά των παθών αγώνας. Γι’ αυτή τη σταύρωση γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Οι δε του Χριστού, την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίας» (Γαλάτ. ε΄24). Από την προσωπική του πείρα σε άλλο σημείο των επιστολών του ομιλεί για τη δόξα και τη χαρά που φέρει στον πιστό η σταύρωση της σαρκός. Είναι βαρύς ο Σταυρός που επωμίζεται κάθε πιστό τέκνο του Θεού.
Είναι σαν τον Σταυρό του Χριστού. Μετά όμως από τον πόνο της Σταυρώσεως υπάρχει η δόξα της αναστάσεως. Όπως ο Χριστός υπέφερε επάνω στον Σταυρό έτσι υποφέρει κάθε πιστός καθώς σταυρώνεται κάθε μέρα για τη σωτηρία της ψυχής του.
Για τη δική μας ζωή δεν θα έχει καμιά αξία ο Σταυρός του Κυρίου αν κι εμείς μαζί μ’ Εκείνον δεν σηκώνουμε τον προσωπικό μας Σταυρό κι αν δεν πάθουμε όπως έπαθε Εκείνος. Ο Χριστιανός πρέπει να ζει εκείνο που διεκήρυττε με χαρά ο Απόστολος των Εθνών: «Χριστώ συνεσταύρωμαι. Ζω δε ουκέτι εγώ. Ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. β΄20).
Τις λεπτομέρειες της σταυρώσεως μας μπορούμε να τις παρατηρήσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Όπως προδόθηκε από τον μαθητή του Ο χριστός, έτσι κι εμείς πολλές φορές προδωνόμαστε από αγαπημένους και έμπιστους ανθρώπους. Όπως παράνομα δικάστηκε και κατακρίθηκε, έτσι κι εμείς χωρίς καμιά αιτία καταδικαζόμαστε από τους ανθρώπους. Όπως εκείνος περιφρονήθηκε, περιγελάστηκε, χλευάστηκε, περιπαίχθηκε, έτσι κι εμείς γινόμαστε στόχος των ειρωνειών και των χλευασμών και των ύβρεων των ανθρώπων της αμαρτίας. Αυτή είναι η τύχη των οπαδών του Χριστού. Να πάθουν ότι έπαθε Εκείνος.
Εκτός από τα πάθη που μας προκαλεί ο κόσμος έχουμε και τα πάθη που μας προκαλεί ο ίδιος ο εαυτός μας. Οι πονηροί λογισμοί και οι άτακτες επιθυμίες είναι αγκάθια και καρφιά που προκαλούν αφόρητη θλίψη στον αγωνιστή χριστιανό.
Οι βίαιοι πειρασμοί είναι ισχυροί ραβδισμοί που ξεσχίζουν την ψυχή. Ακόμα οι ασθένειες του σώματος είναι ασήκωτοι σταυροί που για να τους σηκώσει ο άνθρωπος χρειάζεται θεϊκή αντοχή. Αν είχε κανείς πνευματικά μάτια να βλέπει «τα μη βλεπόμενα» θα διαπίστωνε, ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στη γη που να μη σηκώνει τον δικό του σταυρό. Ο σταυρός είναι δώρο του Θεού, είναι απόδειξη της αγάπης του, είναι σκάλα που μας ανεβάζει στον ουρανό. Αρκεί να τον σηκώσουμε με πίστη, με καρτερία και υπομονή όπως τον σήκωσε Εκείνος.
Η απάρνηση του εαυτού μας και η καθημερινή σταύρωση, μάς ενώνει με τον Σωτήρα Χριστό. Εκείνος που κατόρθωσε να νεκρώσει τα πάθη του και να σταυρώσει τις επιθυμίες του χαριτώνεται από τον Θεό με τα δώρα του παραδείσου. Η αγάπη, η χαρά η ειρήνη και όλα τα δώρα του Αγίου Πνεύματος γεμίζουν την ψυχή του και έτσι καθίσταται σκεύος αγιασμένο του Θεού, έμψυχος ναός του βασιλέως της δόξης.
Υπάρχει όμως και την τελευταία στιγμή κάποιος κίνδυνος. Είναι δυνατόν να φτάσει κανείς στη νέκρωση των παθών και στην υποταγή της σαρκός και να χάσει την θέωση από κενοδοξία και υπερηφάνεια. Γι’ αυτό ο Κύριος υπογραμμίζει, ότι απαραίτητο πράγμα είναι η μίμηση της ζωής και των έργων του. «Ακολουθείτω μοι» σημαίνει ότι πρέπει να υποτάξει την επιθυμία της υπερβολής σ’ εκείνο που υποδεικνύει ο Κύριος. Κάθε άσκηση και κάθε γυμνασία να εναρμονίζεται με ότι διδάσκει η Εκκλησία. Να ακολουθεί κάθε πιστός τα ίχνη της ζωής του Χριστού και να συγκρίνει κάθε του πρόθεση και πράξη με τις εντολές Εκείνου.
Ο άρχων του κόσμου τούτου με απατηλές υποσχέσεις έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών ανθρώπων, που τυφλά παραδόθηκαν στην εξουσία του κι έγιναν χωρίς να το καταλάβουν τραγικά θύματα μιας ζωής χωρίς ελπίδα και χαρά, νούμερα μιας μηχανής που κατεργάζεται την μαζοποίηση των προσώπων και την αιώνια συμφορά των ψυχών.
Σήμερα ο Χριστός μας υποδεικνύει δρόμο σωτηρίας. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στον προσωπικό μας Γολγοθά, σκληρός και ανηφορικός δρόμος, μα σωτήριος. Στην πορεία του δρόμου αυτού θα κουραστούμε και θα υποφέρουμε, ώσπου να φτάσουμε στο τέρμα όπου μας περιμένει ο αγωνοθέτης Χριστός. Ο Σταυρός του είναι ζωή και ανάσταση. Ο πόνος του φέρνει χαρά. Η νέκρωση φέρνει αιώνια ζωή.

Κυριακή προ της Υψώσεως - Ο Θεός σε αγαπά

αναρτήθηκε στις 11 Σεπ 2021, 8:48 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Σεπ 2021, 8:50 π.μ. ]



«Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόλλυται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3,16)
Η Ύψωσις τοῦ τιμίου Σταυροῦ εἶνε τὸ κέντρο τοῦ Σεπτεμβρίου. Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ λέγεται «πρὸ τῆς Ὑψώσεως» καὶ ἡ ἑπομένη «μετὰ τὴν Ὕψωσιν». Οἱ καταβασίες εἶνε «Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς…», ἀπόστολος καὶ εὐαγγέλιο εἶνε ἐπίσης σχετικὰ μὲ τὸ σταυρό.
Τί μᾶς λέει τὸ εὐαγγέλιο· «Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς» (Ἰωάν. 3,13). Μπᾶ, θὰ μᾶς ποῦν οἱ ἄπιστοι, σήμερα ἡ ἐπιστήμη προώδευσε, ὅλων τὰ βλέμματα εἶνε στραμμένα στὸ διάστημα· πῶς τὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό; Ἐδῶ ἡ ἐπιστήμη διαψεύδει τὴ θρησκεία… Τί ἔχουμε ν᾽ ἀπαντήσουμε;
Ἀγνοεῖτε τὰς Γραφάς. Ὅταν λέῃ τὸ Εὐαγγέ λιο «οὐρανός», δὲν ἐννοεῖ αὐτὸν τὸν φυσικὸ οὐρανό, στὸν ὁποῖο ἀνέβηκε ὁ προφήτης Ἠλίας. Πέρα ἀπὸ αὐτὸ τὸν οὐρανό, πέρα ἀπὸ τὸν ἥλιο τὸ φεγγάρι τὰ ἄστρα καὶ τοὺς γαλαξίες, ὑπάρχει ἕνας ἄλλος οὐρανός, πνευματικὸς ὑπερφυσικὸς ἀόρατος. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Γραφὴ λέει κάπου «Αἰνεῖτε αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν» (Ψαλμ. 148,4). Καὶ γι᾽ αὐτὸ γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο λέει ὅτι ἡρπάγη «ἕως τρίτου οὐρανοῦ» (Β΄ Κορ. 12,2). Ὑπάρχει λοιπὸν καὶ κάποιος ἀνώτερος οὐρανός, στὸν ὁποῖο λατρεύεται ὁ Θεός. «Οἱ τὰ Χερουβὶμ μυστικῶς εἰκονίζοντες καὶ τῇ ζωοποιῷ Τριάδι τὸν τρισάγιον ὕμνον προσᾴδοντες…» (θ. Λειτ.). Γι᾽ αὐτὸ τὸν οὐρανό, στὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ γήινο ἀλλὰ κατοικεῖ ἡ ἁγία Τριὰς καὶ τὰ ἄυλα πνεύματα, ὁμιλεῖ ὁ Χριστὸς ὅταν λέῃ «Οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανόν».
Ὥστε ἀπὸ ἐκεῖνο τὸν οὐρανὸ ἦρθε στὴ γῆ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· ἡ προέλευσί του εἶνε θεία, δηλαδὴ εἶνε Θεός. Καὶ ὅτι εἶνε Θεὸς ὁ Χριστὸς τὸ ἀπέδειξε, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, μὲ τὴ διδασκαλία του, ποὺ εἶνε θεία. Τὰ βιβλία ποὺ ἔγραψαν καὶ οἱ μεγαλύτεροι σοφοὶ ὑστεροῦν ἐν συγκρίσει μὲ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅποιος ἀκούει καὶ διαβάζει τὸ Εὐαγγέλιο, αἰσθάνεται ὅπως οἱ ἀκροαταὶ τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἔλεγαν «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰωάν. 7,46). Ὁ ἴδιος δὲ γιὰ τὴ διδασκαλία του εἶπε· «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι» (Ματθ. 24,35. Λουκ. 21,33. βλ. καὶ Μᾶρκ. 13,31).
Ἀπὸ τὸν οὐρανό, ποὺ ἦρθε ὁ Χριστός, μᾶς ἔφερε οὐράνια - ὑψηλὰ διδάγματα. Ποιό, θὰ ρωτήσετε, εἶνε τὸ ὑψηλότερο δόγμα, ἡ πιὸ μεγάλη διδασκαλία του; Τὸ λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Μακάρι νὰ εἶχα δύναμι Χρυσοστόμου καὶ Βασιλείου, νὰ τὸ ἐμφυτεύσω στὶς ψυχές σας. Τὸ ὑψηλότερο δόγμα, ἡ μεγαλύτερη ἀλήθεια, εἶνε ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ τὸν κόσμο - ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ τὸν ἄνθρωπο (Ἰωάν. 3,16).
Ἀγαπᾷ τὸν ἄνθρωπο, πρῶτα - πρῶτα γιατὶ αὐτὸς τὸν ἔπλασε. Ἐὰν μὲ πείσῃς ὅτι τὸ σπίτι ἢ τὸ ρολόι σου ξεφύτρωσαν μόνα τους, τότε θὰ δεχθῶ ὅτι καὶ τὸ μεγάλο αὐτὸ ρολόι ποὺ λέγεται ἄνθρωπος ἔγινε μόνο του. Ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο αὐτὸς ἔκανε τὸ μάτι νὰ βλέπῃ, τὸ αὐτὶ ν᾽ ἀκούῃ, τὰ χέρια νὰ κινοῦνται, τὰ πόδια νὰ περπατοῦν, τὴν καρδιὰ νὰ χτυπᾷ, τὸ αἷμα νὰ κυκλοφορῇ, τὸ μυαλὸ νὰ κάνῃ συλλήψεις. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν εὔρυθμη λειτουργία σ᾽ αὐτά, τὴν ὑγεία. Κάθε χτύπος τῆς καρδιᾶς σου φωνάζει· Ὁ Θεὸς σὲ ἀγαπᾷ!
Κι ὄχι μόνο ἔπλασε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ προνοεῖ γι᾽ αὐτόν. Δὲν τὸν ἔρριξε σ᾽ ἕνα ξερονήσι ἢ πάνω στὸ φεγγάρι· τὸν ἔβαλε στὸν πλανήτη αὐτόν, στὸν ὁποῖο τοῦ ἔδωσε ὅλες τὶς πρῶτες ὗλες, ὅλα τὰ ἀναγκαῖα γιὰ νὰ δημιουργήσῃ πολιτισμό. Τοῦ ἔδωσε τὸν ἥλιο, ποὺ φωτίζει καὶ θερμαίνει. Κάθε ἀκτίνα, ποὺ ταξιδεύει τόσα μίλια κ᾽ ἔρχεται καὶ πέφτει πάνω στὸ μάγουλο τοῦ παιδιοῦ, στὸ χέρι τοῦ ἐργάτη, σὲ σπίτια καὶ καλύβες, περνάει ἀκόμα καὶ τὰ κάγκελλα τῆς φυλακῆς, τί εἶνε; Ἀσπασμός, φίλημα τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἀκτίνα τοῦ ἥλιου, κάθε σταγόνα τῆς βροχῆς, κάθε πνοὴ τοῦ ἀέρα ποὺ ἀναπνέουμε, οἱ ζέφυροι, οἱ αὖρες, τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια, τ᾽ ἀηδόνια, ὅλα λαλοῦν καὶ λένε· Ὁ Θεὸς σὲ ἀγαπᾷ!
Ἀλλ᾽ ὄχι μόνο αὐτά. Ἂν εἶσαι Χριστιανός, ἄσε τοὺς ἄλλους νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ λουλούδια καὶ τὰ πουλιά. Ἔλα τὴν ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ στὴν ἐκκλησία· κι ὅταν ὁ ἱερεὺς ὑψώνῃ τὸ τίμιο Ξύλο καὶ δῇς νοερὰ τὸ Χριστὸ μὲ τὸ ἀγκάθινο στεφάνι, μὲ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια πληγωμένα καὶ τὴν πλευρὰ κεντημένη, στάσου γιὰ λίγο, συλλογίσου καὶ κάνε τὸ ἐρώτημα· γιατί τὰ ἔπαθε ὅλα αὐτὰ ὁ Χριστός; Καὶ τότε θ᾽ ἀκούσῃς τὴν ἀπάντησι, ποὺ δίνει 800 χρόνια πρὸ Χριστοῦ ὁ προφήτης Ἠσαΐας· «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει… τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν» (Ἠσ. 53,4-5). Ποιός μπορεῖ νὰ νιώσῃ πόσο ὁ Θεὸς ἀγάπησε τὸν κόσμο! Μὲ ποιά γλῶσσα νὰ περιγράψουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας; Ὅποιος ἔχει ἕνα μόνο παιδί, πόσο τὸ πονάει! Ἐλᾶτε λοιπόν, ἐσὺ μάνα κ᾽ ἐσὺ πατέρα, νὰ μᾶς πῆτε πόσο ἀγαπᾶτε τὸ μονάκριβο γέννημά σας! Ἂν τώρα σᾶς πῇ κάποιος, ὅτι πρέπει τὸ παιδὶ αὐτὸ νὰ τὸ θυσιάσετε γιὰ τὸν ἐχθρό σας, ποιά μάνα καὶ ποιός πατέρας τὸ θυσιάζει; Καὶ γιὰ τὸν ἐχθρὸ μάλιστα; Ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγῳ. Οὔτε γιὰ τὸ φίλο· πολλῷ μᾶλλον γιὰ τὸν ἐχθρό. Καὶ ὅμως τί λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο· «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόλλυται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3,16)· τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν ἀποστάτη κόσμο, ὥστε παρέδωσε τὸν Υἱό του, τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ᾽ αὐτὸν νὰ μὴ χάνεται ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴ αἰώνιο.
Δὲν ὑπάρχει, ἀδελφοί μου, ἀμφιβολία ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλ᾽ ἡ ἀγάπη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ καὶ σ᾽ ἐμᾶς τὴν ὑποχρέωσι νὰ Τὸν ἀγαποῦμε. Ὅπως ἔχεις ἀξίωσι ἐσὺ ἡ μάνα νὰ σ᾽ ἀγαπάῃ τὸ παιδί σου, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς περιμένει νὰ τὸν ἀγαποῦν οἱ ἄνθρωποι. Εἶνε χρέος μας ν᾽ ἀγαποῦμε τὸ Σωτῆρα μας.
Καὶ ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Οἱ καρδιὲς εἶνε σήμερα κρύες - παγωμένες γιὰ τὸ Θεό. Μιὰ προφητεία τοῦ ἀποστόλου Παύλου λέει, ὅτι «εἰς τὰς ἐσχάτας ἡμέρας» -καὶ εἴμαστε στὶς ἔσχατες ἡμέρες- «ἔσονται οἱ ἄνθρωποι …φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι» (Β΄ Τιμ. 3,1-4), οἱ ἄνθρωποι δηλαδὴ θ᾽ ἀγαποῦν τὶς ἡδονές, τὰ μικρὰ καὶ τὰ ἀσήμαντα, παραπάνω ἀπὸ τὸ Θεό. Ἄλλος θ᾽ ἀγαπάῃ τὰ παιδιά του, ἄλλος τὴ γυναῖκα του, ἄλλος τὰ λεφτά, ἄλλος τὰ βιβλία, ἄλλος τὶς ἐπιστῆμες, ἄλλος τὰ γλέντια, ἄλλος τὰ σπόρ…. Θα τρελλαίνωνται γι᾽ αὐτά, ἀλλὰ στὶς καρδιές τους δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀπείρου Θεοῦ.
Αὐτὸ δὲν γίνεται σήμερα; Τὸ Θεὸ ὄχι μόνο δὲν τὸν ἀγαποῦμε ἀλλὰ καὶ τὸν ὑβρίζουμε. Τὸν ὑβρίζουμε μὲ τὴ γλῶσσα καὶ τὰ λόγια μας, τὸν ὑβρίζουμε καὶ μὲ τὰ ἔργα μας. Κάθε μέρα, κάθε ὥρα, κάθε λεπτὸ βλαστήμιες ἀκούγονται. Κ᾽ ἔπειτα περιμένουμε προκοπή; Ὅπως πᾶμε -μὴ μὲ πῆτε ἀπαισιόδοξο, ζυγίζω μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τὴν κοινωνία-, σᾶς λέω τὸ ἑξῆς. Οἱ Ἑβραῖοι μιὰ φορὰ σταύρωσαν τὸ Χριστό, μὰ ἐμεῖς τὸν σταυρώνουμε χιλιάδες φορὲς κάθε μέρα. Στὰ σπίτια, στὰ σχολεῖα, στοὺς στρατῶνες, στὰ δικαστήρια, στὰ πλοῖα, στ᾽ ἁμάξια, στὶς παραλίες, στ᾽ ἀκρογιάλια, παντοῦ τὸν σταυρώνουμε· δὲν ὑπάρχει μέρος ποὺ νὰ μὴ στήνουμε κ᾽ ἕνα σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.
Ὕστερα ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ ἐγὼ θαυμάζω πῶς ὁ Θεὸς ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς ἀγαπᾷ. Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε! Θὰ μποροῦσε νὰ πῇ στὸν ἥλιο· Χαμήλωσε λιγάκι, ζύγωσε στὴ γῆ! καὶ τότε ἡ θερμοκρασία ν᾽ ἀνεβῇ ἀπὸ 40 σὲ 100, 200, 300 βαθμούς. Θὰ μποροῦσε νὰ πῇ στὴ θάλασσα· Δὲν ὑποφέρω τὶς μοιχεῖες καὶ πορνεῖες τους· φούσκωσε, ἀνέβα, κάλυψε τὶς κορυφές, νὰ μὴ μείνῃ κανένα σκουλήκι ζωντανό! Θὰ μποροῦσε νὰ πῇ στὰ νερά, στὶς πηγές, στὰ σύννεφα καὶ στὰ ποτάμια· Στερέψτε!… Ἀχάριστε ἄνθρωπε, ποὺ πίνεις νερὸ καὶ βλαστημᾷς τὸ Θεό. Δὲν κάνεις οὔτε σὰν τὴν ὄρνιθα, ποὺ πίνει καὶ μετὰ ὑψώνει τὸ κεφάλι πρὸς τὰ πάνω σὰ νὰ εὐχαριστῇ τὸ Θεό. Ἂν στερέψουν τὰ νερά, δὲ θὰ βρίσκῃς οὔτε ἕνα ποτήρι νὰ δροσιστῇς· θὰ κολλᾷς τὴ γλῶσσα σου στὰ μάρμαρα μέσα στὶς σπηλιές. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς μᾶς κρατάει ἀκόμα, τὰ σκουλήκια, πάνω στὴν πλάσι. Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ του!
Ἀδέρφια μου, ὅσοι πιστεύετε στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, στὸν αἰῶνα αὐτὸ τῆς διαφθορᾶς, ἐλᾶτε ὅλοι, μικροὶ - μεγάλοι, στὴν ἐκκλησία τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ. Νηστέψτε σὰν τὴ Μεγάλη Παρασκευή. Σκεφθῆτε τὶς ἁμαρτίες σας. Μετρῆστε τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Καὶ καθὼς θὰ βλέπουμε τὸν τίμιο σταυρό, ἂς ποῦμε ὅλοι· «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42)· ἀμήν.

2021 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

αναρτήθηκε στις 4 Σεπ 2021, 8:47 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Σεπ 2021, 8:47 π.μ. ]



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ (Ματθ. 18, 23-35)
Ένας αλλιώτικος Βασιλιάς
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μιλά για την αξία της συγγνώμης. Μας λέγει:
«Αν σεις δεν συγχωρήσετε με την ψυχή σας, εκείνα που σας έχουν κάνει οι άλλοι άνθρωποι, δεν θα σας συγχωρήσει ο Θεός στην Βασιλεία των ουρανών».
Ο Κύριος και σωτήρας μας προκειμένου να χαραχθεί αυτή η διδασκαλία βαθειά στην καρδιά μας, είπε την εξής παραβολή:
Ένας βασιλιάς είχε πολλούς υπηκόους με τους οποίους όμως είχε και πολλούς λογαριασμούς. Μια μέρα άρχισε το ξεκαθάρισμα. Τους είπε: «Δώστε μου ό,τι μου χρωστάτε».
Παρουσιάστηκε τότε μπροστά του, κάποιος που χρωστούσε 10.000 τάλαντα. Σαν να λέμε ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Φυσικά, ο άνθρωπος δεν είχε να τα δώσει. Έπεσε λοιπόν κάτω γονατιστός, και παρακαλούσε τον Κύριό του να τον συγχωρήσει. «Λυπήσου με και θα φροντίσω να σου τα εξοφλήσω». Και έκλαιγε με λυγμούς γιατί σύμφωνα με την τότε νομοθεσία, ο βασιλιάς μπορούσε να πουλήσει αυτόν, τα παιδιά του και την γυναίκα του δούλους. Να πουλήσει ακόμη και όλη την περιουσία του, για να πάρει τα χρήματά του. Να κάνει όπως θα λέγαμε πλειστηριασμό.
Ο βασιλιάς εκείνος τον λυπήθηκε. Και όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά επιπλέον του χάρισε ολόκληρο το χρέος. Τον καθησύχασε και του είπε: «Συγχωρημένος να είσαι. Δεν θέλω να μου δώσεις τίποτε».
Χάθηκε λίγο φιλότιμο;
Όμως αυτός ο τόσο ευεργετημένος άνθρωπος, είχε δοσοληψίες και με έναν άλλο συνάδελφό του, που του χρωστούσε 100 δηνάρια. Ας πούμε τρεις χιλιάδες ευρώ.
Πώς θα περιμέναμε να του φερθεί; Μεγαλόκαρδα! Να μιμηθεί τον κύριό του.
Συνάντησε λοιπόν τον σύνδουλό του, και μάλιστα αμέσως μετά την μεγάλη του «επιτυχία»... Τον άρπαξε και του έβαλε θηλειά στο λαιμό. «Ή μου τα δίνεις τα λεφτά μου τώρα, ή αυτή την στιγμή πας φυλακή».
Πέφτει ο άνθρωπος μπροστά του, τον χιλιοπαρακαλεί να δείξει κατανόηση, αλλά αυτός στάθηκε ανένδοτος. Τον έκλεισε στη φυλακή.
Αλλά ο κόσμος έχει μάτια και αυτιά. Είδαν πώς φέρθηκε ο Κύριος στον αχάριστο δούλο. Είδαν πώς φέρθηκε και αυτός στον συνάδελφό του.
Τότε που έμαθαν πώς τον αντιμετώπισε ο βασιλιάς, έτριβαν τα χέρια από χαρά και έλεγαν: «Δόξα να ‘χει ο Θεός, που έχουμε τόσο εύσπλαγχνο άρχοντα που συγχωρεί τα αμαρτήματά μας και ελαφρώνει τα βάρη μας».
Αλλά όπως χάρηκαν όταν έμαθαν για το έλεος του Κυρίου τους, έτσι αγρίεψαν, όταν άκουσαν ότι ο αχάριστος δούλος έβαλε θηλειά στο λαιμό του φτωχού συναδέλφου του. Γιατί; Για μερικές δεκάρες.
Θα πείτε: Μα υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να «εξοφλήσουν» ένα τόσο μικρό «χρηματικό ποσό»; Ναι, υπάρχουν! Και μάλιστα αυτοί είναι που έχουν ανάγκη από περισσότερη κατανόηση και ευσπλαγχνία.
Όσοι λοιπόν είδαν τα γεγονότα πήγαν στο βασιλιά και του είπαν: «Σε ποιόν την έκανες την καλωσύνη; Ποιόν λυπήθηκες; Τίνος χάρισες;» Όταν έμαθε ο βασιλιάς τι συνέβη, έγινε θηρίο. Διέταξε να εφαρμοσθεί ο νόμος και να πουληθεί ο άσπλαγχνος άνθρωπος, η γυναίκα του, τα παιδιά του και ό,τι είχε, για να πάρει τα δικαιώματά του.
Δηλαδή τι μας λέει το Ευαγγέλιο;
Όποιος δεν δείχνει καλωσύνη στον συνάνθρωπό του και δεν τον συγχωρεί, γίνεται ανάξιος ελέους, συγγνώμης και καλωσύνης εκ μέρους του Θεού. Και αν ακόμη είχε εξομολογηθεί και ο Θεός δια του ιερέως τον συγχώρησε, δείχνοντας εκ των υστέρων σκληροκαρδία, έχασε την συγχώρηση που πήρε από τον παπά. Έχασε το έλεος του Θεού, που είχε λάβει για την μετάνοιά του και τα μέχρι τότε καλά του έργα. Και του αξίζει να τιμωρηθεί με τον πιο σκληρό τρόπο.
Μοιάζουμε στον Πατέρα;
Γιατί; Γιατί ο Θεός είναι οικτίρμων, ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος. Είναι ο Θεός της αγάπης. Εμείς είμαστε πλάσματά Του, έμψυχα και λογικά. Όχι πέτρες, ούτε φυτά μόνο με ζωή, ούτε ζώα μόνο με ζωή και κίνηση. Αλλά μας έδωσε ψυχή και λογική.
Δεν θέλει ο Θεός να ζούμε όπως μας οδηγούν οι επιθυμίες μας, οι ορέξεις μας, τα συναισθήματά μας, η διάθεση της στιγμής. Όπως βλέπουμε πώς ζουν τα πρόβατα, τα σκυλιά, τα πουλιά, τα ζώα.
Θέλει να μας κυβερνά ο θείος νόμος Του, που είναι αγάπη και καλωσύνη. Πρώτα απ’ όλα να γνωρίζουμε, ότι έχουμε Κύριον τον Θεό, απέναντι του οποίου έχουμε χρέος, μεγαλύτερο από το χρέος που έχουμε απέναντι στον πατέρα μας, που μας έφερε στον κόσμο.
Πόσο είναι το χρέος μας απέναντι στον πατέρα και την μητέρα μας; Για το ενδιαφέρον τους, την αγάπη τους, τις φροντίδες τους; Πολύ μεγάλο! Γι’ αυτό έχουμε υποχρέωση να τους αγαπάμε και να τους τιμάμε.
Αν έτσι συμβαίνει με τους γονείς μας, πόσο περισσότερο έχουμε την υποχρέωση αυτή για Εκείνον που δημιούργησε και τον πατέρα και την μητέρα. Και τους έδωσε την δύναμη, την χάρη, την ευλογία να γεννήσουν παιδιά και να τα μεγαλώσουν; Χωρίς αμφιβολία οφείλουμε να τον αγαπάμε, να τον τιμάμε και να τον σεβόμαστε πολλαπλά.
Εκδηλώνουμε την τιμή μας προς τον Θεό με την αγάπη μας προς τα άλλα παιδιά του, τα αδέλφια μας. Οφείλουμε να τα αγαπάμε, επειδή εκείνος το θέλει, για να γίνουμε εικόνα του Θεού, για να του μοιάσουμε...
Άμα δεν του μοιάσουμε, πώς θα έχουμε την αξίωση, να πάμε κοντά Του; Στο Θεό δεν μοιάζουμε με την εξωτερική εμφάνισή μας, αλλά με την αρετή της ψυχής. Δεν τον πλησιάζουμε με τα βήματα του σώματος, αλλά με τα άλματα και το περπάτημα της ψυχής.
Μπορεί ένας άνθρωπος, να πηγαίνει καμμιά φορά τυπικά-εξωτερικά στην Εκκλησία, να νομίζει ότι είναι κοντά στο Θεό, αλλά στην πραγματικότητα, να βρίσκεται πολύ μακριά Του. Γιατί ενώ βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία, δεν τον ενδιαφέρει ούτε ο Θεός, ούτε η ψυχή του.
Πηγαίνουμε στην Εκκλησία για να πάρουμε ευλογία από τον Θεό. Συμμετέχοντας στις εκκλησιαστικές ακολουθίες, αγιαζόμαστε πολύ περισσότερο από ό,τι προσευχόμενοι στο σπίτι μας ή οπουδήποτε αλλού. Αλλά η πορεία μας προς την Εκκλησία είναι πρώτα απ’ όλα θέμα ψυχής. Όχι των ποδιών μας. Και αρχίζει όταν αποφασίσουμε ότι πρέπει και εμείς κάτι να κάνουμε για να γίνουμε εικόνες του Πατέρα μας.
Δηλαδή να προσπαθούμε να τον μιμούμαστε στην αγάπη, ούτως ώστε όταν θα μας δει στην δευτέρα Παρουσία να μας αναγνωρίσει δικούς Του. Να μας δώσει αιώνιο ζωή.
Καλλιεργώντας την αγάπη μοιάζουμε του Θεού. Αφήνοντας να μας κυριεύει η κακία μοιάζουμε του διαβόλου. Γι’ αυτό είναι τόσο απαραίτητο να αγωνιζόμαστε να έχουμε αγάπη και να συγχωρούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, εκείνον που μας έφταιξε.
Σημείο αγιότητος
Ο άγιος Διονύσιος επίσκοπος Αιγίνης είχε έναν αδελφό. Κάποια μέρα καταφθάνει τρέχοντας ένας άνθρωπος και του λέγει:
-Με κυνηγάνε. Έκανα φονικό. Αν με πιάσουν δεν γλυτώνω.
Ο άγιος Διονύσιος κατάλαβε τι είχε συμβεί. Αλλά δεν του είπε τίποτε. Τον πήρε από το χέρι και άρχισε να τον καθοδηγεί στην μετάνοια.
Ενώ τον νουθετούσε, φτάνουν εξαγριωμένοι συγγενείς του αγίου με αστυνομικούς. Έντρομος ο φονιάς τον παρακαλεί:
-Κρύψε με. Θα μπουν μέσα και θα με βρουν.
Ο άγιος Διονύσιος τον ανέβασε σ’ ένα πατάρι. Αμέσως μπαίνουν μέσα οι διώκτες και ποιούς βλέπει; Τα αδέλφια του!
-Τι κυνηγάτε; Τους ρωτά.
-Ψάχνουμε το φονιά του αδελφού μας... Ήλθε κάπου εδώ. Μήπως τον είδες;
Ο άγιος Διονύσιος χωρίς να διστάσει τους είπε ψέματα.
-Ναι, είχε έλθει αλλά έφυγε.
-Και πού πάει;
Τους έδειξε ένα δρόμο.
-Τρέξτε να τον φτάσετε.
Όταν έφυγαν τον κατέβασε και του είπε:
-Γλύτωσες από τον θάνατο. Άκουσε όμως την συμβουλή μου. Αναζήτησε το έλεος του Θεού. Γιατί έχοντας κάνει τέτοια αμαρτία και διατηρώντας κακία στην καρδιά σου, δεν σώζεσαι.
Του έδωσε χρήματα για να φύγει μακριά και τον έδιωξε. Έπειτα, έκανε τον Σταυρό του και δόξασε τον Θεό διότι τον αξίωσε να συγχωρήσει τον φονιά του αδελφού του.
Ερώτημα: Αν ο άγιος Διονύσιος δεν συγχωρούσε τον άνθρωπο αυτό, θα γινόταν άγιος; Να το βγάλουμε από το νου μας!
Να πιέσουμε την καρδιά μας να συγχωρεί. Να μην ακολουθούμε τις εξάψεις της. Η ζωή μας να είναι ένας αγώνας εναντίον του κακού.
Οι αρετές είναι αλυσίδα. Και οι αμαρτίες είναι αλυσίδα. Αν τραβάς προς το μέρος σου τον μεγάλο κρίκο της συγχώρησης, τραβάς και τις υπόλοιπες αρετές.
Δυσκολεύεσαι να συγχωρήσεις;
Πήγαινε στην Εκκλησία. Προσευχήσου, νήστευσε, κάνε καλά έργα για να σε δυναμώσει ο Θεός.
Μην αφήνεις τον αμαρτωλό εαυτό σου, να επιβάλλει το θέλημά του στην ψυχή σου και να σου προξενεί αιώνια απώλεια.
Να συγχωρείτε λέει ο Χριστός από την καρδιά σας...
Όπως Αυτός μας συγχώρησε πάνω από τον Σταυρό. Δεν μας σταύρωσε. Σταυρώθηκε για μας. Να το τονίσουμε. Για να μας συγχωρήσει, δεν μας σταύρωσε. Ο ίδιος σταυρώθηκε. Και μας είπε:
-Εγώ σταυρώθηκα πραγματικά. Σεις φροντίστε να σταυρώνεστε στα ψεύτικα. Αποφεύγοντας το μίσος και την αμαρτία. Έστω και αν σας... αρέσουν. Είναι τόσο δύσκολο;

2021 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 22 - ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

αναρτήθηκε στις 21 Αυγ 2021, 3:34 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 21 Αυγ 2021, 3:34 π.μ. ]



Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ (Ματθ. 14, 22-34)
Χωρίς πίστη, καταποντισμός και απώλεια
Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, είναι μια εικόνα της ζωής μας στον κόσμο. Μας λέγει ότι οι άγιοι απόστολοι ταξίδευαν με ένα καραβάκι στη θάλασσα της Γενησαρέτ. Ταξίδευαν μοναχοί τους. Χωρίς τον Χριστό. Ξαφνικά σηκώθηκε θύελλα. Και το καραβάκι τους ήταν έτοιμο να πνιγεί. Οι απόστολοι τρόμαξαν, δεν ήξεραν τι να κάνουν, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνεται. Ενώ είχαν απελπιστεί, βλέπουν ξαφνικά τον Χριστό να περιπατεί επί της θαλάσσης. Και έβαλαν τις φωνές, γιατί νόμισαν ότι είναι μια ακόμη απειλή. Ένα φάντασμα. Κάτι το δαιμονικό.
Αλλά ο απόστολος Πέτρος τον κατάλαβε. Και του είπε:
-Κύριε, όπως περπατείς συ πάνω στο νερό και δεν φοβάσαι, ούτε κύματα, ούτε φουρτούνες, διάταξε και εμένα που πιστεύω στο όνομά σου, να κάνω το ίδιο. Αν είσαι συ, πες μου να ρθω σε σένα. Του απάντησε ο Κύριος:
-Ελθέ. Έλα.
Κατέβηκε ο Πέτρος από το πλοίο και περπάτησε πάνω στα ύδατα. Για να μας δείξει, ότι όπου θέλει ο Χριστός, ο παντοδύναμος Κύριος του σύμπαντος, γης, ουρανού, θαλάσσης, αέρος και υδάτων, τα πάντα υποτάσσονται στο θέλημά Του. Και τα αδύνατα κατά τους φυσικούς νόμους, γίνονται δυνατά.
Αλλά ενώ ο Πέτρος περιπατούσε «επί των υδάτων», η θάλασσα εξακολουθούσε να είναι ταραγμένη. Και έτσι ο Πέτρος, μέσα στο σκοτάδι, βλέποντας αυτή την τρομακτική κατάσταση, ενώ περιπατούσε επί των υδάτων, υπακούοντας στη διαταγή του Χριστού, ξέχασε τον Χριστό που είχε απέναντί του, που τον έβλεπε, που είχε αισθανθεί ζωντανή την παρουσία Του και τη δύναμη της εντολής Του. Θυμήθηκε τη δύναμη των κυμάτων και της θαλάσσης. Και ξεχνώντας τον Χριστό, αποσυνδέθηκε ψυχικά από Αυτόν και αισθάνθηκε τον εαυτό του μόνο. Σαν να ήταν ένα κομματάκι του απείρου σύμπαντος, που έχει τους δικούς του νόμους. Έχασε την χάρη του Θεού και άρχισε να καταποντίζεται.
Αλλά ενώ καταποντιζόταν, θυμήθηκε πάλι τον Χριστό, όπως τον θυμούνται πολλοί άνθρωποι, όταν δεν έχουν πουθενά αλλού ελπίδα. Και άρχισε να φωνάζει:
-Κύριε σώσε με, χάνομαι.
Ο Κύριος τον άκουσε. Εμείς, νομίζουμε μερικές φορές ότι ο Χριστός είναι μακριά μας. Αλλά είναι πάντοτε κοντά μας και το χέρι Του είναι μακρύ και μας φτάνει. Άπλωσε ο Κύριος το χέρι Του, τον έπιασε και του είπε:
-Ολιγόπιστε γιατί δίστασες; Γιατί φοβήθηκες;
Ποτέ υποστολή στη σημαία της πίστης
Ερώτημα: Ο απόστολος Πέτρος όταν έλεγε στο Χριστό: «Χριστέ μου, αν είσαι συ, πες μου να κατεβώ από το καΐκι και να περιπατήσω απάνω στο νερό», ήταν ολιγόπιστος;
Απάντηση:
-Όχι! Ήταν πιστός. Είχε μεγάλη πίστη εκείνη την στιγμή. Αλλά όταν άρχισε να καταποντίζεται, γιατί φοβήθηκε τα κύματα και ξέχασε τον Χριστό, τότε έγινε ολιγόπιστος. Τι θέλει να μας πει αυτό;
Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε πιστοί ή άπιστοι, για όλο το διάστημα της ζωής μας και όλες τις στιγμές της ζωής μας. Ορισμένες στιγμές κρατάμε την σημαία της πίστεως ψηλά. Αλλά και μερικές φορές καταποντιζόμαστε. Και μας λέει ο Χριστός: «Δεν πρέπει να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Πρέπει το λάβαρο της πίστεως, να το κρατάτε πάντοτε ψηλά και σταθερά. Δεν μιλάμε για τα λάβαρα και τις σημαίες που φαίνονται και τα κρατάμε με κάποιο κοντάρι. Μιλάμε για τη σημαία της πίστης που βρίσκεται στην καρδιά μας.
Πώς κρατάει κανείς το λάβαρο της πίστεώς του πάντοτε ψηλά και πάντοτε σταθερά; Μας δίνει την απάντηση το άγιο Ευαγγέλιο. Όταν φροντίζεις να έχεις καρφωμένα τα βλέμματά σου στο Χριστό. Και όταν δεν αφήνεις την θάλασσα και τα κύματα να σε επηρεάσουν. Ποιά είναι η θάλασσα; Ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Και τα κύματα ποιά είναι; Οι πειρασμοί που μας συμβαίνουν κάθε ημέρα. Οι δοκιμασίες. Οι περιπέτειες της ζωής.
Δεν πρέπει αδελφοί, η θάλασσα και τα κύματα να μας επηρεάζουν. Ούτε το σκοτάδι που επικρατεί γύρω μας. Γιατί όποιος έχει τα μάτια του καρφωμένα στο Χριστό, δεν έχει ποτέ σκοτάδι. Αλλά έχει πάντοτε φως.
Παράδειγμα. Ένας άνθρωπος αρρωσταίνει. Τι είναι η αρρώστια; Μια περιπέτεια. Και φοβάται. «Τι θα γίνω; Θα πεθάνω; Ω συμφορά μου. Ο κακομοίρης, ο ταλαίπωρος». Και μερικές φορές, τι είναι αυτό που τον τρομοκρατεί; Ένας ελάχιστος πυρετός. Και τον ακούς να λέει: «Δυό ημέρες τώρα, έχω δέκατα. Να τρέξω στο γιατρό. Άραγε μην έχω κείνο, μην έχω το άλλο;». Όλες τις κακές περιπτώσεις βάζει στο νου του. Ζει σε συνεχή απογοήτευση.
Άλλη περίπτωση. Τυχαίνει ένας και κάνει κάποια αμαρτία. Καταλαμβάνεται από εντροπή ενώπιον των ανθρώπων. Και περισσότερο ντρέπεται τον εαυτό του. «Πώς θα ζήσω έτσι; Πού θα παρουσιαστώ;». Θα λέγαμε με την ευκαιρία: Μακάρι να είχαμε πότε-πότε τέτοιες σκέψεις. Γιατί καταντήσαμε να μη μας απασχολούν καθόλου οι αμαρτίες μας. Κάνουμε όλες τις αμαρτίες και ούτε καν θυμόμαστε ότι η αμαρτία είναι κάτι το κακό.
Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι βλέποντας ότι έκαναν κάποια αμαρτία πικραίνονται και λένε: «Πώς θα ζήσω τώρα σ’ αυτό τον κόσμο;» Και τι σκέπτονται; Να αυτοκτονήσουν. Και μερικές φορές αυτοκτονούν. Ποιοί; Συνήθως όχι εκείνοι που έχουν αμαρτίες. Αλλά άλλοι. Γιατί; Για τιποτένιες αφορμές. Γιατί είδαν την θάλασσα, τον κόσμο, με τις περιπέτειές του, με τα κύματα, με το σκοτάδι, με την έλλειψη φωτός και ελπίδας. Δεν άνοιξαν τα μάτια τους να δουν ότι ο Χριστός είναι κοντά τους. Και ότι αν του φώναζαν: «Κύριε σώσε με», θα άπλωνε το χέρι Του και θα τους έπιανε. Και θα τους έλεγε μόνο: «Ολιγόπιστε, εις τι εδίστασας;» Αυτά τα λόγια του Χριστού δεν είναι επιτίμηση, αλλά συμβουλή. Είναι σαν το ελαφρό μπατσάκι που δίνει ο πατέρας στο παιδί του και του λέει με όλη του την αγάπη: «τι είναι αυτά που μου κάνεις βρε παλιόπαιδο;» Ολιγόπιστε, γιατί διστάζεις; Δεν ξέρεις πόσο είμαι κοντά σου;
Το ναυάγιο στον Ειρηνικό είναι μηδέν μπροστά στην απιστία
Να έχουμε εμπιστοσύνη στο Χριστό. Να έχουμε στηριγμένα τα μάτια μας στο Χριστό. Μην αφήνουμε τον εαυτό μας να επηρεάζεται από τον κόσμο, από την θάλασσα και από τα κύματα της ζωής.
Πόσες φορές δεν έχει παρέμβει ο Κύριος και θεραπεύει ασθένειες και λύνει τις δύσκολες περιστάσεις και μας δίνει άνεση; Αλλά, ας το δούμε και από άλλη σκοπιά. Αν στρέψεις τα μάτια σου στο Χριστό, ο κόσμος και η θάλασσα και τα κύματά της, δεν σε βουλιάζουν, αλλά σε ανεβάζουν.
Παραδειγμα. Έρχεται μία αρρώστια βαρειά. Και φέρνει την σκέψη του θανάτου πιο κοντά. Τι γίνεται τότε; Ο άνθρωπος που μέχρι τώρα ήταν ένα ον εγωκεντρικό και κακότροπο, με το να σκέπτεται τον θάνατο μαλακώνει. Ειρηνεύει. Προσεύχεται. Ζητεί συγγνώμη. Η αγριεμένη θάλασσα της αρρώστιας τον έκαναν αντί να πάει κάτω, να πάει κατακόρυφα προς τα άνω.
Άλλη περίπτωση. Ένας άνθρωπος χάνει έναν αγαπημένο του. Εάν στρέψει τα μάτια του προς τον Χριστό αρχίζει μια πορεία προς τα άνω. Γιατί είναι φυσικό να σκέπτεται την αιωνιότητα. Και να ψάχνει εκεί να βρει τον άνθρωπό του. Φωνάζει τον παπά και κάνει τρισάγια, βάζει λουλούδια στον τάφο και σκέπτεται τη Βασιλεία του Θεού.
Πριν λίγες μέρες έλεγε αυτός ο ίδιος ο κουτός άνθρωπος: «Έφυγε η ψυχή σου, τελείωσε δεν υπάρχει πια τίποτα». Δεν τελειώνει έτσι το θέμα της ζωής. Δεν πείθεται ποτέ ο άνθρωπος ότι τελείωσε έτσι η ζωή τού αγαπημένου του. Αλλά τι λέει; «Ζει, ζει. Πώς θα τον βοηθήσω; Πώς θα τον συναντήσω;» Και με τις σκέψεις αυτές όλο ανεβαίνει. Χτυπιέται από τη θάλασσα και τα κύματα της ζωής. Όμως κοιτάζοντας την αιωνιότητα και τον Κύριο και βασιλέα της αιωνιότητας, Ιησούν Χριστόν, ανεβαίνει, ανεβαίνει. Και όλο καθαρίζεται και αγιάζεται.
Ο απόστολος Πέτρος πίστευσε στο Χριστό και έγινε μαθητής Του. Αλλά μερικές φορές τα κύματα τον έριξαν πολύ χαμηλά. Όπως τότε που στην αυλή του αρχιερέως Άννα, φοβήθηκε ότι θα τον συλλάβουν και ολιγοπίστησε. Την μια φορά βούλιαξε σωματικά στη θάλασσα. Την άλλη βούλιαξε ψυχικά γιατί αρνήθηκε τρεις φορές τον Χριστό. Αλλά ο απόστολος Πέτρος ξαναστήριξε τα μάτια του στο Χριστό. Πίστευσε για πάντα στο Χριστό. Κατάλαβε τι ολέθρια σημασία έχει η πρόσκαιρη έστω ολιγοπιστία. Και την άφησε για πάντα. Από κει και πέρα, ακολούθησε τον Χριστό τόσο σταθερά, ώστε σταυρώθηκε γι' αυτόν και έγινε η μεγαλύτερη δόξα του Χριστού και της Εκκλησίας. Και το μεγαλύτερο υπόδειγμα μετανοίας για όλους τους ευσεβείς ανθρώπους.
Υπάρχει και το παράδειγμα του Ιούδα. Μαθητής του Χριστού ήταν. Μια ημέρα ολιγοπίστησε και έφυγε από τον Χριστό. Έκανε και εκείνος κάτι το ανάλογο με τον απόστολο Πέτρο. Τον αρνήθηκε, τον πρόδωσε. Αλλά αφού τον πρόδωσε, δεν ξαναγύρισε τα μάτια του στο Χριστό, με πίστη. Δεν του φώναξε: «Κύριε σώσε με. Καταποντίζομαι». Αλλά απελπίστηκε και κρεμάστηκε. Ο ένας είναι το πρότυπο της σωτηρίας. Ο άλλος το πρότυπο της απώλειας. Πράγμα το οποίο μας διδάσκει ότι: Κάθε φορά που αισθανόμαστε μέσα μας την ελάχιστη ολιγοπιστία, πρέπει να τρέμουμε. Να φοβόμαστε.
Να την φοβόμαστε την ολιγοπιστία, περισσότερο από τα κύματα όχι του Αμβρακικού, αλλά του Ειρηνικού ωκεανού. Γιατί όταν η ολιγοπιστία, ακολουθηθεί από έλλειψη ελπίδος στο Χριστό, τότε εύκολα τυφλώνονται τα μάτια του ανθρώπου από αμαρτίες, από πάθη, από περιπέτειες της ζωής και φθάνει στο κατάντημα του Ιούδα. Από το οποίο να μας προφυλάξει ο Θεός και να μας κάνει μιμητές του αγίου αποστόλου Πέτρου και όλων των αγίων Του. Αμήν.-

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

αναρτήθηκε στις 14 Αυγ 2021, 1:39 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Αυγ 2021, 1:40 π.μ. ]


Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄπειρος Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ὁ Δημιουργός, «δι ̓ οὗ τά πάντα ἐγένετο», ἔκρυψε τήν θεία Του μεγαλειότητα καί ἔγινε ἄνθρωπος, ὅμοιος μέ ἐμᾶς, χωρίς ἁμαρτία. Ἀσύλληπτη ἡ συγκατάβασή Του, καί γι ̓ αὐτό καί ἄπειρη ἡ ὕψωση καί ἡ δόξα Του. Ὅσο χαμηλά κατέβηκε, τόσο ψηλά ἀνῆλθε! Ὁ Θεός Πατήρ ὑπερύψωσε τόν Υἱό Του, καί ὡς ἄνθρωπο, στήν ἐξουσία καί τιμή τῆς Θεότητος. Τοῦ δίνει τήν πρώτη θέση στήν Ἱεραρχία τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου κόσμου.
Ἀλλά τήν πορεία τῆς ὑψώσεως καί τιμῆς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀκολουθεῖ καί ἡ Πανάχραντος Μητέρα Του, τῆς ὁποίας τήν ἔνδοξη κοίμηση καί τήν εἰς οὐρανούς μετάσταση ἑορτάζει πανηγυρικῶς ὁλόκληρη ἡ στρατευομένη καί θριαμβεύουσα Ἐκκλησία Του.
Ἄν θελήσουμε νά ρίξουμε μία σύντομη ματιά στήν Ὀρθόδοξη Θεολογία καί στήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία σχετικά μέ τήν Κυρία Θεοτόκο, θά διαπιστώσουμε, ὅτι ἀνέκαθεν ἡ Παναγία μας κατεῖχε τήν εἰδική, τήν ξεχωριστή, τήν μοναδική θέση μεταξύ τῶν Ἁγίων. Εἶναι ἐκείνη ἡ θαυμαστή προσωπικότητα πού λαμβάνει διαρκῶς τήν πρώτη θέση μεταξύ τῶν κτισμάτων τοῦ Θεοῦ. Γι ̓ αὐτό εἶναι καί ἡ περισσότερο ἐξυμνημένη μέσα στόν λειτουργικό μας πλοῦτο.
Εἶναι ἡ «Τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ».
Καί ἀκριβῶς, μέσα σ ̓ αὐτήν τήν ἁγία καί Ἱερά Παράδοση πού κινοῦνται ἀκαταπαύστως οἱ Ἅγιοι Πατέρες, μᾶς ἐδίδαξαν, ἀπό τήν ἀρχή ἀκόμα, μεταφέροντας πιστά τήν ἀποστολική παράδοση καί διδασκαλία, ὅτι ἡ Παρθένος ἐγέννησε τόν Θεάνθρωπο Κύριο, καί ἆρα εἶναι ''Θεοτόκος''.
Τήν ὠνόμασαν ''Θεοτόκο'', ὄχι βέβαια διότι ἔδωσε ἀρχή καί ὕπαρξη στόν προαιώνιο Θεό, ἀλλά διότι ὁ προαιώνιος Θεός Λόγος ἐχωρήθηκε «ἐν τῇ γαστρὶ αὐτῆς καὶ ἐξ αὐτῆς ἀμεταβλήτως» ἔλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί ἔγινε κάτι πού δέν ἦταν προηγουμένως, δηλαδή Θεάνθρωπος. Γι ̓ αὐτό, ἡ Τρίτη, Πέμπτη καί Ἕκτη Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἀναθεματίζουν ἐκείνους πού δέν ὀνομάζουν ''Θεοτόκο'' τήν Ἁγία Παρθένο. ''Ἀναθεματισμένος ἄς εἶναι, τονίζουν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος «οὐχ ὁμολογεῖ Θεὸν εἶναι κατὰ ἀλήθειαν τὸν Ἐμμανουὴλ καὶ διὰ τοῦτο Θεοτόκον τὴν Ἁγίαν Παρθένον»''.
Ὄντως, ἡ Θεοτόκος εἶναι ὁ «κυματοθραύστης τῶν αἱρέσεων», καί στό πανάγιο Πρόσωπό Της θρυμματίζεται ὁ ἀνήθικος καί ἀνερμάτιστος τρόπος ζωῆς, τόν ὁποῖον δυστυχῶς ὡρισμένοι προσπαθοῦν νά τόν περάσουν ὡς δῆθεν φυσιολογικό καί κοινωνικῶς ἀποδεκτό...
Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί Χριστιανοί, εἴμαστε, μᾶλλον θά εἴμαστε, ἄν ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, τά εὐλογημένα τέκνα τῆς Παναγίας Μητέρας μας, ὥστε ἡ Παναγία νά μᾶς ἐπισκιάζει μέ τήν Θεομητορική της Χάρη καί ἀγάπη, ''πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας''.
Τώρα, ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί κατά Χάριν καί υἱοθεσίαν Μητέρα ὅλων τῶν πιστῶν καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, βρίσκεται στόν βασιλικό, ἀπαστράπτοντα καί ὑπερκόσμιο θρόνο της, ἀντικρίζοντας τόν μοναδικό καί ποθητό Υἱό της. Στέκεται δίπλα Του μέ μητρική παρρησία καί δέεται ἀκαταπαύστως γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Καί εἶναι τόσο συγκλονιστικό καί θαυμαστό αὐτό τό γεγονός!
Ἀλλ ̓ εἶναι ἄξιον καί δίκαιον τόν λόγο τώρα νά δώσουμε στόν Θεοτοκόφιλο Ἅγιο Γερμανό, Πατριάρχη Κων/πόλεως, ὁ ὁποῖος, ἔμπλεως ἱεροῦ θεομητορικοῦ ἐνθουσιασμοῦ, τονίζει μεταξύ ἄλλων (σέ ἑρμηνευτική ἀπόδοση) στόν ἐγκωμιαστικό λόγο του τά ἑξῆς:
«Μετά τόν Υἱόν σου, Θεοτόκε, ποῖος ἄλλος, ἐκτός ἀπό σένα, φροντίζει τό γένος τῶν ἀνθρώπων;... Ποῖος ἄλλος ἀγωνίζεται τόσο πολύ, ὥστε νά ὑποστηρίζει τίς παρακλήσεις τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων πρός τόν Θεόν;...
Σύ, πού ἔχεις μητρική παρρησία πρός τόν Υἱόν σου, ὅσους δέν τολμοῦν, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τους, νά ὑψώσουν τά βλέμματά τους πρός τόν οὐρανό, τούς σώζεις μέ τίς προσευχές καί τίς μεσολαβήσεις μεσιτεῖες σου ἀπό τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς καί τούς λυτρώνεις ἀπό τήν αἰώνια κόλαση.
Γι ̓ αὐτό, κάθε θλιμμένος καταφεύγει σέ σένα. Καθένας πού ἀδικεῖται, τρέχει κοντά σου καί σέ παρακαλεῖ. Καθένας πού ζώνεται ἀπό συμφορές, ζητεῖ μέ πίστη τήν βοήθειά σου. Ὅλα τά δικά σου, Θεοτόκε, εἶναι παράδοξα καί θαυμαστά, ὅλα ὑπερφυσικά, ὅλα ὑπερβαίνουν τήν ἀνθρώπινη λογική καί δύναμη. Γι ̓ αὐτό καί ἡ προστασία σου εἶναι πάνω ἀπό ὁ,τιδήποτε μπορεῖ νά σκεφθεῖ κανείς... Ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, πού κάθε μέρα βυθιζόμαστε στό πέλαγος τῶν ἁμαρτιῶν, ἁπλώνεις Ἐσύ τά χέρια σου καί μᾶς βγάζεις ἀπό τήν θαλασσοταραχή. Ἐσύ διώχνεις μακρυά τίς ἐπιθέσεις τοῦ Σατανᾶ, καί μέ αὐτόν τόν τρόπο διασώζεις τούς δούλους σου, ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, μέ μόνη τήν παναγία ἐπίκλησή σου πρός τόν Υἱόν καί Θεόν σου. Ἐσύ, Πανάμωμε, ὅσους σέ ἐπικαλοῦνται καί ζητοῦν τήν βοήθειά σου, τούς προφθαίνεις καί τούς λυτρώνεις ἀπό κάθε ἀνάγκη καί κάθε εἴδους πειρασμοῦ...
Ποιοί ἄλλοι ἄνθρωποι, πλήν τῶν Χριστιανῶν, ἀπέκτησαν τέτοια δόξα, ὥστε νά τούς φροντίζεις Ἐσύ, δηλαδή ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ; Ποιοί ἄλλοι ἐπέτυχαν τέτοια βοήθεια; Ποιοί ἄλλοι ἔχουν τέτοιο θησαυρό, τέτοια προστασία, σάν τήν δική σου;».
Εἴθε, ἀδελφοί μου, οἱ θερμές θεομητορικές της πρεσβεῖες, νά σώσουν τόν κόσμο ὁλόκληρο καί νά μᾶς χαρίσουν τό ἀκριβό χάρισμα τῆς ὀρθοδοξίας καί ὀρθοπραξίας μέσα στήν εὐλογημένη ἀτμόσφαιρα τῆς ἁγίας ταπεινώσεως.

1-10 of 1209