Επίκαιρα

Κυριακή Α΄ Λουκά - Η θαυμαστή αλιεία

αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε ]

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ : Λκ. ε΄ 1-11

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Β΄Κορ. 6,1-10


1. Ο ΣΚΟ­ΠΟΣ ΤΟΥ ΘΑΥ­ΜΑ­ΤΟΣ

Ὁ Κύ­ρι­ος πε­ρι­δι­α­βαί­νει τήν ἀ­κρο­γυ­α­λι­ά τῆς Γα­λι­λαί­ας καί τά πλή­θη τρέ­χουν μέ πό­θο κον­τά του. Καί κα­θώς βλέ­πει δύ­ο μι­κρά πλοῖ­α ἀ­ραγ­μέ­να στή λί­μνη, μπαί­νει σ’ ἕ­να ἀ­πό αὐ­τά· εἶ­ναι τό πλοῖ­ο τοῦ Σί­μω­να. Καί τόν πα­ρα­κα­λεῖ νά τό σύ­ρει λί­γο πι­ό μέ­σα στή λί­μνη γι­ά νά δι­δά­ξει τά πλή­θη μέ­σα ἀ­πό τό πλοῖ­ο αὐ­τό. Ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε τή δι­δα­σκα­λί­α του ὁ Κύ­ρι­ος λέ­ει στόν Σί­μω­να: Φέ­ρε πά­λι τό πλοῖ­ο στά βα­θι­ά νε­ρά τῆς λί­μνης καί ρίξ­τε τά δίχ­τυ­α σας. Ὁ Σί­μων ὅ­μως μέ ἔκ­πλη­ξη τοῦ ἀ­πο­κρί­νε­ται: Δι­δά­σκα­λε, ὅ­λη τή νύχ­τα κο­πι­ά­σα­με ρί­χνον­τας τά δίχ­τυ­α καί δέν πι­ά­σα­με τί­πο­τε. Ἀ­φοῦ ὅ­μως τό δι­α­τά­ζεις ἐ­σύ, θά ρί­ξω τό δίχ­τυ. Καί τό θαῦ­μα πού ἀ­κο­λού­θη­σε ἦ­ταν ἐν­τυ­πω­σι­α­κό. Τό δίχ­τυ τους γέ­μι­σε τό­σα πολ­λά ψά­ρι­α ὥ­στε ἄρ­χι­σε νά σχί­ζε­ται. Οἱ ψα­ρά­δες τό­τε φώ­να­ξαν ἀ­μέ­σως τούς συ­νε­ταί­ρους τους πού ἦ­ταν στό ἄλ­λο πλοῖ­ο, νά βο­η­θή­σουν νά σύ­ρουν τά δίχ­τυ­α ἐ­πά­νω. Μά τά ψά­ρι­α ἦ­ταν τό­σο πολ­λά ὥ­στε τά δύ­ο πλοῖ­α κιν­δύ­νευ­αν νά βυ­θι­σθοῦν.

Τί νό­η­μα ὅ­μως εἶ­χε αὐ­τό τό τό­σο ἐν­τυ­πω­σι­α­κό θαῦ­μα; Καί γι­α­τί ὁ Κύ­ρι­ος πρίν τό ἐ­πι­τε­λέ­σει ζή­τη­σε ἀ­πό τούς ψα­ρά­δες νά ρί­ξουν τά δίχ­τυ­α τους σέ ἀ­κα­τάλ­λη­λη ὥ­ρα, καί μά­λι­στα χω­ρίς νά τούς ὑ­πο­σχε­θεῖ ὅ­τι θά πι­ά­σουν ψά­ρι­α; Δι­ό­τι ὁ Κύ­ρι­ος μέ­σα ἀ­πό τό θαῦ­μα αὐ­τό ἤ­θε­λε νά δι­δά­ξει πο­λύ με­γά­λες ἀ­λή­θει­ες στούς ψα­ρά­δες τῆς Γα­λι­λαί­ας, τούς ὁ­ποί­ους σέ λί­γο θά κα­λοῦ­σε νά γί­νουν ἁ­λι­εῖς ἀν­θρώ­πων καί νά σα­γη­νεύ­ουν στά πνευ­μα­τι­κά τους δίχ­τυ­α ὅ­λη τήν οἰ­κου­μέ­νη. Αὐ­τό τό θαῦ­μα ἦ­ταν τύ­πος τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ἁ­λι­εί­ας τους. Καί ἔ­πρε­πε νά χα­ρα­χθεῖ βα­θι­ά στήν ψυ­χἠ τους. Ἔ­πρε­πε νά τό θυ­μοῦν­ται πο­λύ κα­λά οἱ ἀ­πό­στο­λοι τοῦ Κυ­ρί­ου ὅ­ταν ἀρ­γό­τε­ρα στό τι­τά­νι­ο ἔρ­γο τους θά συ­ναν­τοῦ­σαν δυ­σκο­λί­ες καί ἀ­πο­γο­η­τεύ­σεις. Νά θυ­μοῦν­ται καί νά συ­ναι­σθά­νον­ται ὅ­τι στήν πνευ­μα­τι­κή τους δι­α­κο­νί­α χω­ρίς τόν Κύ­ρι­ο δέν θά μπο­ροῦ­σαν τί­πο­τε νά ἐ­πι­τύ­χουν, ἐ­νῶ μέ τή δι­κή του δύ­να­μη θά μπο­ροῦ­σαν νά κά­νουν τά πάν­τα. Ἄ­δει­α τά δίχ­τυ­α χω­ρίς τήν εὐ­λο­γί­α του. Γε­μά­τα ὅ­ταν τά εὐ­λο­γεῖ ὁ Χρι­στός.

Ἔ­πρε­πε ἀ­κό­μη νά κα­τα­λά­βουν οἱ μα­θη­τές μέ­σα ἀ­πό τό θαῦ­μα αὐ­τό ὅ­τι γι­ά νά ἔ­χουν καρ­πο­φο­ρί­α στό ἔρ­γο τους θά ἔ­πρε­πε νά ἔ­χουν τυ­φλή ὑ­πα­κο­ή στά προ­στάγ­μα­τα τοῦ Κυ­ρί­ου. Ἀ­κό­μη καί σ’­αὐ­τά πού δέν κα­τα­νο­οῦ­σε ἡ πε­πε­ρα­σμέ­νη τους λο­γι­κή. Καί νά μήν ὑ­πο­λο­γί­ζουν κό­πο καί θυ­σί­ες. Αὐ­τοί νά δί­νουν τό χρό­νο τους, τόν κό­πο τους καί τή ζω­ή τους στήν ὑ­πη­ρε­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου, γι­ά νά τά με­τα­χει­ρι­σθεῖ ὅ­πως αὐ­τός ἤ­θε­λε· ἔ­χον­τας τή βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι ὁ Κύ­ρι­ος θά ἐ­πι­βρα­βεύ­ει τή θυ­σί­α τους, τήν πρό­θυ­μη ὑ­πα­κο­ή τους, τήν ἀ­δι­ά­σει­στη πί­στη τους στή δύ­να­μή του.

2. ΣΥ­ΝΑΙ­ΣΘΗ­ΣΗ Α­ΜΑΡ­ΤΩ­ΛΟ­ΤΗ­ΤΟΣ

Ὅ­ταν εἶ­δε ὁ Πέ­τρος τό πρω­το­φα­νές αὐ­τό καί ἀ­νέλ­πι­στο πλῆ­θος τῶν ψα­ρι­ῶν, ἔ­πε­σε στά γό­να­τα τοῦ Χρι­στοῦ καί εἶ­πε: Βγές ἀ­πό τό πλοῖ­ο μου καί φύ­γε ἀ­πό μέ­να, Κύ­ρι­ε, δι­ό­τι εἶ­μαι ἄν­θρω­πος ἁ­μαρ­τω­λός, καί δέν εἶ­μαι ἄ­ξι­ος νά σ’ ἔ­χω στό πλοῖ­ο μου. Ὁ Κύ­ρι­ος ὅ­μως τόν κα­θη­σύ­χα­σε καί τοῦ εἶ­πε: Μή φο­βᾶ­σαι. Ἀ­πό τώ­ρα θά σα­γη­νεύ­εις ἀν­θρώ­πους, τούς ὁ­ποί­ους μέ τό κή­ρυγ­μά σου θά ὁ­δη­γεῖς στή σω­τη­ρί­α. Κα­τό­πιν ἀ­φοῦ ὅ­λοι μα­ζί οἱ ψα­ρά­δες ἐ­πα­νέ­φε­ραν τά πλοῖ­α στή στε­ρι­ά, ἄ­φη­σαν τά πάν­τα, καί τόν ἀ­κο­λού­θη­σαν.

Ἡ στά­ση ὅ­μως τοῦ ἀ­πο­στό­λου Πέ­τρου μᾶς δη­μι­ουρ­γεῖ κά­ποι­ον προ­βλη­μα­τι­σμό. Γι­α­τί ἀν­τί νά πα­νη­γυ­ρί­σει γι­ά τό με­γα­λει­ῶ­δες θαῦ­μα, πα­ρα­κά­λε­σε τόν Κύ­ρι­ο νά φύ­γει ἀ­πό τό πλοῖ­ο του; Αὐ­τός πού ἀ­πό τά παι­δι­κά του χρό­νι­α πε­ρί­με­νε τόν Μεσ­σί­α, τώ­ρα τοῦ ζη­τᾶ νά φύ­γει ἀ­πό τή ζω­ή του; Ἀ­σφα­λῶς τό αἴ­τη­μα τοῦ Πέ­τρου δέν ἐκ­φρά­ζει μι­ά δι­ά­θε­ση ἀρ­νή­σε­ως καί ἀ­πο­δι­ώ­ξε­ως τοῦ Χρι­στοῦ. Ἀν­τί­θε­τα. Ὁ ἄ­δο­λος αὐ­τός ψα­ράς τῆς Γα­λι­λαί­ας ἔ­νι­ω­σε τήν ὥ­ρα ἐ­κεί­νη ἕ­να φο­βε­ρό συγ­κλο­νι­σμό στήν ψυ­χή του. Κα­τά­λα­βε μέ­σα στήν εὐ­λο­γί­α τοῦ θαύ­μα­τος ὅ­τι δέν ἔ­χει μπρο­στά του ἕ­ναν ἁ­πλό ἄν­θρω­πο, ἀλ­λά ἕ­ναν μο­να­δι­κό δι­δά­σκα­λο πού ἔ­χει θεί­α δύ­να­μη. Καί αἰ­σθα­νό­με­νος τό με­γα­λεῖ­ο του δέν ἀν­τέ­χει νά ἀ­τε­νί­σει τό θε­ϊ­κό του πρό­σω­πο καί πέφ­τει συν­τε­τριμ­μέ­νος καί τόν προ­σκυ­νᾶ. Δι­ό­τι αἰ­σθά­νε­ται τόν ἑ­αυ­τό του ἀ­νά­ξι­ο τῆς πα­ρου­σί­ας του. Αἰ­σθά­νε­ται τοῦ Χρι­στοῦ τήν ἁ­γι­ό­τη­τα καί τή δι­κή του ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τα.  

Αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς συμ­βαί­νει σέ κά­θε πνευ­μα­τι­κό ἄν­θρω­πο κά­θε φο­ρά πού αἰσθάνεται ἰδιαιτέρως ἔκδηλη τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στή ζωή του. Εἶ­ναι ἕ­να βί­ω­μα πού τό νι­ώ­θου­με οἱ πι­στοί κα­θώς βρι­σκό­μα­στε σέ μί­α ἱ­ε­ρή ὥ­ρα τῆς λα­τρεί­ας ἤ σέ στιγ­μές πού αἰ­σθα­νό­μα­στε τόν Θε­ό ὁ­λο­ζών­τα­νο στή ζω­ή μας, καί ἀ­φυ­πνί­ζε­ται ἡ συ­ναί­σθη­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τός μας, μᾶς συ­νέ­χει ὁ φό­βος τοῦ Θε­οῦ. Τρέ­μου­με, φο­βό­μα­στε τήν πα­ρου­σί­α τοῦ Θε­οῦ, ἀλ­λά ταυ­τό­χρο­να καί τήν πο­θοῦ­με καί τή λαχ­τα­ροῦ­με. Πῶς νά πλη­σι­ά­σου­με τόν πά­να­γνο Κύ­ρι­ο οἱ ρυ­πα­ροί καί ἀ­νά­ξι­οι; Αἰ­σθα­νό­μα­στε πό­σο ἁ­μαρ­τω­λοί εἴ­μα­στε καί ὅ­τι δέν ἀ­ξί­ζου­με τῶν εὐ­λο­γι­ῶν τοῦ Κυ­ρί­ου. Αὐ­τό ὅ­μως πού δέν κα­τα­λα­βαί­νου­με ἴ­σως εἶ­ναι ὅ­τι ὅ­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­να­γνω­ρί­ζου­με τήν ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τά μας, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο ἑλ­κύ­ου­με τό ἔ­λε­ος καί τήν ἀ­γά­πη τοῦ Κυ­ρί­ου. Γι’ αὐ­τό ἄς στε­κό­μα­στε μέ δέ­ος καί φό­βο ἐ­νώ­πι­όν του καί ἄς τόν πα­ρα­κα­λοῦ­με τα­πει­νά καί ὁ­λο­κάρ­δι­α νά μή φύ­γει πο­τέ ἀ­πό κον­τά μας λό­γῳ τῆς με­γά­λης ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τός μας, ἀλ­λά νά μέ­νει πάν­το­τε στή ζω­ή μας.

Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού - «Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός»

αναρτήθηκε στις 19 Σεπ 2020, 2:50 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 19 Σεπ 2020, 2:50 π.μ. ]


 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Γαλ. β΄ 16 – 20

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1

Δια του βαπτίσματος έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό. Τώρα πλέον αυτός ο άνθρωπος, με τις συνήθειες και τις επιθυμίες του, που ήταν πριν το βάπτισμα, πριν αποφασίσω να γίνω χριστιανός και να ακολουθώ τον Χριστό, δεν υπάρχει πια, έχει πεθάνει. Τώρα πλέον ζει μέσα μου ο Χριστός, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος σε επιστολή του προς τους Γαλάτες.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο απόστολος στους Γαλάτες, και φυσικά και σε μας, με αφορμή και την προ ολίγων ημερών ανάμνηση της υψώσεως του Τιμίου Σταυρου, είναι να ετοιμάσουμε την ψυχή μας, να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, από πράξεις, συνήθειες και επιθυμίες που αντίκεινται στον νόμο του Θεού, για να κατοικήσει ο Θεός. Μεταφέρει και ερμηνεύει πάντοτε ο Παύλος το κήρυγμα του Θεανθρώπου Χριστού, σε πρακτικό επίπεδο, διαμορφώνοντας τη χριστιανική βιοθεωρία, χαράσσοντας τα πλαίσια στα οποία πρέπει να κινείται η καθημερινότητά μας.

Προϋποτίθεται, λοιπόν, η γνώση του θελήματος του Θεού. Ως πιστοί χριστιανοί, αγαπητοί μου αδελφοί, γνωρίζουμε, ή οπωσδήποτε οφείλουμε να γνωρίζουμε το θείο θέλημα. Μετά, θα προσπασθήσουμε με καθημερινό αγώνα, να το μετατρέψουμε, σε τρόπο ζωής. Κάθε πτυχή της ζωής μας, πρέπει να δείχνει ότι είμαστε χριστιανοί. Η συμπεριφορά μας, τα λόγια μας, θα καθοδηγούνται από τις εντολές του Κυρίου μας. Δεν σταματά η ιδιότητα του χριστιανού, σε έναν τυπικό εκκλησιασμό, που οπωσδήποτε είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των πιστών και με τον Κύριο μας. Απαίτηση του σταυρωθέντος Χριστού από τους πιστούς ακόλουθούς Του, είναι: Η ανακαίνιση της ψυχής μας. Τη μεταφέρει σε μας ο Παύλος, ως βασική οδηγία. Δεν είναι τόσο εύκολη. Η αλλαγή στη ζωή μας, όπως και κάθε αλλαγή, δεν είναι μια απλή απόφαση. Θα απαιτηθεί προσπάθεια, αγώνας διαρκής. Υπάρχουν δυνατές συνήθειες, που αποκτήσαμε και συν τω χρόνω ισχυροποιήθηκαν τόσο πολύ, που έχουν καταστεί δευτέρα φύση.

Σχέσεις που δημιουργήσαμε, και δεν είναι οι καλύτερες, δύσκολα διακόπτονται. Η μέθοδος που διαμορφώσαμε με τα χρόνια, για τον σχεδιασμό της ζωής, της δικής μας και της οικογένειας μας, δε μεταβάλλονται, χωρίς σοβαρές, επώδυνες, δυσάρεστες πολλές φορές, ανατροπές στη ζωή μας. Έχουμε μάθει να ρυθμίζουμε τα προβλήματα, που παρουσιάζονται στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, χωρίς πολλές φορές να λογαριάζουμε, αν είναι αρεστό στον Κύριο μας. Ή αν προσπαθώντας να λύσουμε το δικό μας πρόβλημα, δημιουργούμε μεγαλύτερο στον πλησίον μας. Φερόμαστε πάντοτε εγωιστικά, σκόπιμα ή και όχι,. Θεωρούμε τον εαυτό μας, το κέντρο του κόσμου. Απαιτούμε, οι άλλοι να μας ακολουθούν, να μας παραδέχονται αδιαμαρτύρητα. Έμμεσα ή άμεσα επιδιώκουμε με κάθε δυνατό τρόπο, κάποτε και ασυναίσθητα, να πετύχουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, στον σχεδιασμό μας. Φυσικά η τακτική μας αυτή στηρίζεται στη σοβαρή έμφυτη ενστικτώδη αντίδραση της αυτοσυντήρησης, που εκτός των άλλων, προφυλάσσει την ύπαρξή μας. Αλλά είναι ένας απλός ενστικτώδης μηχανισμός για όλα τα δημιουργήματα, με στοιχεία αυτοματισμού! Ο άνθρωπος, όμως, ξεχωρίζει. Θωρακίζεται από το ένστικτο, αλλά καθοδηγείται από τη λογική. Ο λογικός άνθρωπος δαμάζει ζωώδεις ή και θεμιτές ακόμη, τάσεις και επιθυμίες, με βάση τη λογική. Ενώ επιπλέον, ο πιστός χριστιανός αναχαιτίζει επιθυμίες και περιορίζει συνήθειες, με οδηγό την πίστη του.

«Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός». Η ακράδαντη πίστη στον Κύριο και η παρουσία του Χριστού εντός μας, είναι μυστηριακή και δυναμική. Η αυτοτελής προσωπικότητα, η θέληση μας, υποχωρεί. Παύει, το θέλω μας να υφίσταται ανεξάρτητα, από το θείο θέλημα. Είναι φανερή η πνευματική παρουσία του Χριστού, ο οποίος, κατοικεί στην ψυχή μας, ως βοηθός και οδηγός. Η υλοποίηση της εσωτερικής παρουσίας του Χριστού ολοκληρώνεται και με το μυστήριο της θείας ευχαριστίας. Παρίσταται ως ο συμπαραστάτης, ο Κύριος. Ωστόσο, αγαπητοί μου, το δύσκολο παραμένει. Λέγει ο Κύριος: «Ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ, καί ἀκολουθείτω μοι». Να είναι έτοιμος ακόμη και σταυρό να σηκώσει, για να Με ακολουθήσει. Η υποταγή μας στο θέλημα ενός άλλου, δεν είναι ανεκτή. Η διαμόρφωση της συμπεριφοράς σύμφωνα με τις απαιτήσεις ενός, ακόμη και πολύ σεβαστού και αξιόλογου, συναντούν έντονες τις αντιλογίες του εγώ μας. Προβάλλουμε πάντα αντιδράσεις, υπερασπίζοντας με φανατισμό τις θέσεις μας. Εδώ όμως πρόκειται να ακολουθήσουμε το θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό ακριβώς, έχει μεγάλη αξία η απάρνηση του εαυτού μας. Ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή: «Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον και ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;» Ας υποθέσουμε, ότι επιμένουμε και πετυχαίνουμε να κερδίσουμε πολλά, «τόν κόσμον ὅλον», σημειώνει ο Κύριος, αλλά χάσαμε την ψυχή μας. Τί κερδίσαμε; Και συμπληρώνει: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν … καί ἀκολουθείτω μοι». Όποιος θέλει να με ακολουθήσει πιστά, να απαρνηθεί τα προσωπικά του «θέλω» και να Με ακολουθήσει, χωρίς ενδοιασμούς. Εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη ανατρεπτική αλλαγή. Φυσικά δε θα γίνει θαυματουργικά η αλλαγή. Ωστόσο η ελεύθερη απόφαση και συμμετοχή μας είναι απαραίτητη. Απαρνούμεθα τον εαυτό μας. Δηλαδή, παραμερίζουμε, ό,τι έχουμε και αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε και να επαυξήσουμε. Ακόμη, απαρνούμαστε συνήθειες, δεσμευτικές σχέσεις, απαιτητικές φιλίες, που δεν υπηρετούν τον τελικό μας στόχο και που είναι η απόλυτη προσφορά της θέλησης, της ψυχής μας στον Κύριο. Πρόκειται, λοιπόν, αγαπητοί μου, για σοβαρή, αγωνιστική απόφαση ζωής. Είναι η ουσιαστική αλλαγή, που θα γίνει στη ζωή μας. Είναι η χαρακτηριστική αλλαγή νοοτροπίας, στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας. Και κάτι ακόμη: Αυτή η ανανεωτική ριζική αλλαγή της ζωής, γίνεται φανερή και στους γύρω μας. Γινόμαστε παράδειγμα προς μίμηση, αλλά κυρίως ακολουθούμε τον Κύριο, τον οποίο αγαπούμε και που μας οδηγεί στην κληρονομία της βασιλείας Του. 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού -«Καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω,ούτως υψωθήναι δει τον Υιόν του Ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόλυται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον»

αναρτήθηκε στις 12 Σεπ 2020, 1:35 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 12 Σεπ 2020, 1:36 π.μ. ]

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Γαλ. στ' 11-18

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ιωάν. γ' 13-17


 Υπάρχουν γεγονότα που όχι μόνο προαναγγέλλονται, αλλά και προεικονίζονται στην Παλαιά Διαθήκη. Σε ένα τέτοιο γεγονός αναφέρεται σήμερα ο Ίδιος ο Χριστός. Πρόκειται για την Ύψωσή Του πάνω στον Σταυρό την οποία ο Ίδιος συσχέτισε με την ύψωση του χάλκινου φιδιού μέσα στην έρημο από τον Μωυσή. «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ' αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια».

Ο Χριστός, στη συνομιλία Του με τον Νικόδημο, αναφέρθηκε στο δραματικό γεγονός που συνέβη στους Ιουδαίους στην έρημο της Εδώμ, κατά τη διάρκεια της πορείας τους προς τη γη της Επαγγελίας (Εξόδ. κα΄ 6-9). Τότε, παρά την αμαρτωλότητα των ανθρώπων, λόγω της μετάνοιάς τους, αλλά και της κίνησης του Μωυσή, πρόβαλε και πάλιν η αγάπη του Θεού, με τη διάσωση των Ιουδαίων από τον θάνατο. Σήμερα, μας λέει ο Χριστός, πρόβαλε η αναγκαιότητα της σωτηρίας των ανθρώπων, όχι από τον φυσικό θάνατο, όπως τότε αλλά από τον αιώνιο θάνατο. Τον θάνατο της αμαρτίας. «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ' αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια».

Ύψιστη η αναγκαιότητα, αλλά και ύψιστη η προσφορά του Θεού προς τον κόσμο. Μια προσφορά που επέβαλλε η αγάπη του Θεού. Γιατί η αγάπη του Θεού προς τον κόσμο ήταν μεγαλύτερη από την αγάπη προς τον Υιόν Του. Τη μεγάλη αυτή αλήθεια την επιβεβαιώνει σήμερα ο Ίδιος ο Χριστός λέγοντας: «Ούτω γάρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον».

 Στόχος, λοιπόν, η σωτηρία όλων των ανθρώπων, αλλά και η δυνατότητα της σωτηρίας του καθενός ξεχωριστά, μέσα από την ενεργοποίηση της πίστεώς του. Ναι μεν, ο «Θεός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αλαθείας ελθείν» (Α' Τιμ.β΄ 4), αλλά, όπως ακούσαμε σήμερα, είναι απαραίτητη και η δική του συνεισφορά μέσα από την πίστη του. Μόνο σήμερα, ο Χριστός υπογράμμισε δυό φορές την αναγκαιότητα της πίστεως λέγοντας: «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται». Αλλά και ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει ότι: «Χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό, γιατί αυτός που πλησιάζει τον Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν» (Εβρ.ια'6).

Ιδιαίτερα, όμως, αναγνωρίζοντας ο άνθρωπος την πανανθρώπινη αξία της Σταυρικής θυσίας του Χριστού, αλλά και το γεγονός ότι αυτή είναι διαχρονικά παρούσα, όπως και οι ευεργετικές ακτίνες του ήλιου, τότε, αν κατά κάποιο τρόπο δεν μπορεί να γίνει δέκτης και μέτοχος αυτής της δωρεάς του Θεού θα πρέπει να προβληματιστεί. Και τούτο γιατί την ευθύνη δεν τη φέρει ο Θεός, αλλά ο Ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος επιμένει να εμποδίζει την προσφερόμενη δωρεά του Θεού να φτάσει κοντά του, τόσο με την απιστία του, όσο και με το «σύννεφο» των αμαρτιών του.

 Δικαιολογημένο, λοιπόν, το «παράπονο» του Χριστού στη συνέχεια της συνομιλίας Του με τον Νικόδημο: «Το φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν το σκοτάδι παρά το φως, γιατί οι πράξεις τους ήταν πονηρές. Κάθε άνθρωπος που πράττει έργα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, γιατί φοβάται μήπως φανούν τα έργα του και κριθούν. Όποιος, όμως, κάνει πράξεις σύμφωνες με την αλήθεια του Θεού, αυτός έρχεται στο φως. Έτσι θα φανεί πως οι πράξεις του έχουν γίνει από υπακοή στον Θεό»(Ιωαν.γ΄ 19-20).

Κατά συνέπεια, ο ενάρετος άνθρωπος, σε αντίθεση με τον αμαρτωλό, ενεργεί μέσα στα πλαίσια του θελήματος του Θεού. Κι αν κάποτε ως άνθρωπος απομακρυνθεί από το θέλημα του Θεού και το αντιληφθεί ή του υποδειχθεί, τότε προχωρεί άμεσα σε διόρθωση. Αντιλαμβάνεται ότι, ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής του και όχι ο εαυτός του. Σκοπός της ζωής του είναι να φανεί αντάξιος της θυσίας του Χριστού, συσταυρούμενος μαζί του και προσπαθώντας να τον μιμηθεί μέσα από την προσφορά και τη θυσία. Μέσα του ο καθένας από μας θα μπορεί να βιώνει και να μεταμορφώνεται, όπως και ο Απόστολος Παύλος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι. Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός, ο δε ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού. Ουκ αθετώ την χάριν του Θεού» (Γαλ.β'19-21).

 Αδελφοί μου, όταν το συναίσθημα μετατραπεί, μέσα από την πίστη, σε βίωμα και στη συνέχεια καταλήξει σε τρόπο ζωής, όπως και του Αποστόλου Παύλου, τότε βιώνει και συνειδητοποιεί το μέγεθος της αποκάλυψης του Χριστού για την αναγκαιότητα της υψώσεώς Του πάνω στον Σταυρό. Ο Χριστός, από αγάπη υψώνεται πάνω στον Σταυρό. Κι όταν τον βλέπουμε πάνω στον Σταυρό να θυμόμαστε τα πιο πάνω λόγια του Παύλου. «που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για μένα». Όταν, λοιπόν, η «αναγκαιότητα» έγινε πράξη και αυτή η πράξη αποκαλύφθηκε και ερμηνεύθηκε σαν έργο της αγάπης του Θεού, τότε δε μας αφήνει κανένα περιθώριο να την υποτιμήσουμε ή να την απορρίψουμε. Γιατί είναι ανιδιοτελής. Γιατί αυτή η αγάπη φάνηκε πιο δυνατή από τις αμαρτίες, τις δικές μας καθώς και των αμαρτιών όλων των ανθρώπων. Γιατί, αυτή η αγάπη, από εχθρούς μας έκανε φίλους με τον Θεό. Μας διαβεβαιώνει ο Χριστός ότι: «Μείζονα ταύτης αγαπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. Υμείς φίλοι μου εστέ» (Ιωάν.ιε'13-14). Ας υποκλιθούμε με σεβασμό σ' αυτήν την αγάπη του Κυρίου και Θεού μας. Ας τον ευχαριστήσουμε θερμά. Αύριο, γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ας στρέψουμε την προσοχή μας τόσο στον Τίμιο Σταυρό όσο και σ' Εκείνον που υψώθηκε για χάρη μας πάνω στον Σταυρό. Ας τον ευχαριστήσουμε θερμά για την αγάπη Του. Ας ομολογήσουμε. Ναι, Κύριε, Εσύ Είσαι ο μοναδικός Λυτρωτής και Σωτήρας μας. Ομολογούμε ότι στ' αλήθεια, «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» (Πράξ. δ' 12 ). 

Το Γενέθλιον της Θεοτόκου [8 Σεπτεμβρίου]

αναρτήθηκε στις 7 Σεπ 2020, 12:58 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 7 Σεπ 2020, 12:59 μ.μ. ]


 Η Παναγία έχει κεντρική θέση στην θεία Λατρεία. Το εκκλησιαστικό έτος πλαισιώνεται με θεομητορικές εορτές. Αρχίζει με το «Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου», ενώ τελειώνει με την «Κατάθεσιν της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου».
Σήμερα εορτάζουμε την γέννηση της αειπαρθένου και Θεοτόκου Μαρίας, του άνθους «εκ της ρίζης Ιεσσαί». Εορτάζουμε «παγκοσμίου ευφροσύνης γενέθλιον και την είσοδο όλων των εορτών και το προοίμιο του μυστηρίου του Χριστού» (Άγιος Ανδρέας Κρήτης). Είναι η κορύφωση, η ολοκλήρωση της παλαιοδιαθηκικής παιδαγωγικής προετοιμασίας της ανθρωπότητος για την υποδοχή του σαρκωθέντος Σωτήρος Υιού και Λόγου του Θεού. Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε το κήρυγμα των προφητών, την προσδοκία των δικαίων ενώ στην Καινή Διαθήκη γίνεται ο γλυκασμός των αγγέλων, η δόξα των αποστόλων, το θάρρος των μαρτύρων, το εντρύφημα των οσίων, το καύχημα του ανθρωπίνου γένους. Η Παναγία μας είναι «ο καρπός των κτισμάτων» κατά τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο κατατείνει ολόκληρη η κτίση. Κατά την σημερινή ημέρα ευεργετείται όλη η κτίση από την γέννηση της πανάμωμης Παναγίας μας. Η Θεοτόκος δεν ήταν απλά η καλύτερη γυναίκα στην γη, αλλά ήταν Αυτή η μοναδική που θα μπορούσε να κατεβάσει τον ουρανό στην γη, να κάνει τον Θεό άνθρωπο. Ο «αχώρητος παντί» θα χωρέσει στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, ώστε η Παναγία μητέρα του να καταστεί η «χώρα του Αχωρήτου». Σήμερα λύνεται η στειρότητα της Αννας και γεννάται «το κειμήλιον της Οικουμένης», κατά την έκφραση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Παρόμοιο θαύμα έκανε ο Θεός πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη στην Σάρρα την σύζυγο του πατριάρχου Αβραάμ, στην Ρεβέκκα την σύζυγο του Ισαάκ, στην Αννα την μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, στην Ελισάβετ την μητέρα του προφήτου Προδρόμου. Μπορεί τα τέκνα των παραπάνω μητέρων, των οποίων η μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, να ήταν ενάρετα και άγια, αλλά μόνον η Μαρία -το τέκνο της Αννας και του Ιωακείμ- ήταν «η κεχαριτωμένη» και κατέστη -το ακατάληπτο για τους ανθρώπους και τους αγγέλους- η μητέρα του Θεού.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Πληροφορίες για τη Γέννηση της Θεοτόκου έχουμε μόνον από το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου, ένα απόκρυφο ιερό κείμενο, εκτός του κανόνος των βιβλίων της Αγίας Γραφής. Αυτές οι πληροφορίες πέρασαν στον εκκλησιαστικό κύκλο και έγιναν αποδεκτές από το πλήρωμα των πιστών διά της θείας λατρείας.
Σύμφωνα με τη διήγηση αυτή ο ευσεβής και πλούσιος Ιωακείμ και η σύζυγός του, Άννα, θλίβονταν καθότι, λόγω της στειρότητας της Άννας, δεν είχαν αποκτήσει κάποιο τέκνο. Όταν μάλιστα απαγορεύτηκε στον Ιωακείμ να προσφέρει πρώτος θυσίες σε κάποια εορτή, αναχώρησε για την έρημο, όπου για σαράντα μέρες νήστευε και προσεύχονταν στο Θεό ζητώντας να αποκτήσει ένα τέκνο. Η Άννα παρέμεινε στο σπίτι της και παρά τις ταπεινώσεις που δεχόταν ακόμη και από την υπηρέτριά της για τη στειρότητά της,, προσευχόταν συνεχώς στον Κύριο να εισακουστεί το αίτημα για απόκτηση ενός παιδιού. Μερικές ημέρες αργότερα εμφανίστηκε μπροστά στην Άννα, άγγελος Κυρίου, που της υποσχέθηκε ότι σύντομα θα πραγματοποιηθεί η επιθυμία της. Κι εκείνη, περιχαρής, υποσχέθηκε ότι το αναμενόμενο τέκνο θα το αφιέρωνε στο Θεό. Ένας άλλος άγγελος, στο μεταξύ, είχε εμφανισθεί στο Ιωακείμ στην έρημο υποσχόμενος τα ίδια. Τότε ο Ιωακείμ περιχαρής επέστρεψε στο σπίτι του. Πραγματικά εννέα μήνες αργότερα η Άννα έφερε στη ζωή μία κόρη, την οποία ονόμασε Μαριάμ και την ανέθρεψε με μεγάλη προσοχή, ενώ αργότερα την αφιέρωσε στο Θεό.
Η ΕΟΡΤΗ: Μετά την τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, αποφασίστηκε να εορτάζονται όλες οι Θεομητορικές εορτές σε διαφορετικό χρόνο. Αφορμή γι' αυτό ήταν το πλήθος των ιερών Ναών προς τιμήν της Θεοτόκου. Μέχρι τότε η Θεοτόκος ετιμάτο κατά την εορτή της Υπαπαντής. Έτσι από τα τέλη του ε΄αιώνα ορίστηκε ο εορτασμός του Γενεθλίου της Θεοτόκου κατά την 8η Σεπτεμβρίου. Το περιεχόμενο της εορτής αντλήθηκε από τη διήγηση του Πρωτευαγγελίου και περιελήφθη στους επίσημους Συναξαριστές. Στις Δυτικές εκκλησίες η εορτή επικράτησε κατά τον 11ο αιώνα.
ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός διακρίνει πολλές προτυπώσεις της Θεοτόκου στην Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, η Θεοτόκος είναι η κιβωτός που διά της γέννησης του Κυρίου, σώζει τον κόσμο κατασιγάζοντας τα κύματα της αμαρτίας. Η Θεοτόκος είναι φλεγόμενη αλλά όχι καιόμενη άφθαρτη βάτος. Λέει ακόμη ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας: “Εσένα προεικόνισε η βάτος, Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες, Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του νόμου και Σένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που 'χε βλαστήσει. Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω από όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάτησε από Σένα με σώμα ανθώπινο. Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε;
Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ' αυτήν__ Άγγελοι, έτσι κι εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σε μάς ο Θεός, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου που βλέπει τον Θεό. Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; Σ' Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιο είναι το Δαβιτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα; Ποια είναι επίσης η Παρθένος, που ο Ησαϊας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν τον Θεό, που είναι μαζί μας; Και ποιο είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, ο Χριστός, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο;Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει πύλη που έχει κλειστεί και που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή. Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Άγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι.”
“Η γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν εμήνυσε πάση τη οικουμένῃ· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστὸς ο Θεὸς ημών, και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν· και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν ζωὴν την αιώνιον.”

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

αναρτήθηκε στις 5 Σεπ 2020, 1:38 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 5 Σεπ 2020, 1:38 π.μ. ]


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ.21,33-46]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΗΣ

     «Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν(:Ακούστε και άλλη παραβολή: ένας άνθρωπος οικοδεσπότης φύτεψε αμπέλι και ύψωσε γύρω από αυτό ένα φράκτη και έσκαψε μέσα σε αυτό ένα πατητήρι και μία δεξαμενή και έκτισε πύργο, για να μένουν οι εργάτες και οι φύλακες· εμπιστεύτηκε αυτό σε κάποιους γεωργούς και αναχώρησε σε άλλη χώρα).

      ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ(:Όταν λοιπόν πλησίασε ο καιρός του τρυγητού, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, για να πάρουν τους καρπούς που αυτός δικαιούνταν). καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν(:Οι γεωργοί, όμως, όντας μοχθηροί και άπληστοι, συνέλαβαν τους δούλους και άλλον έδειραν, άλλον φόνευσαν, άλλον λιθοβόλησαν). πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως(:Πάλι ο οικοδεσπότης έστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους και έκαμαν και σε αυτούς τα ίδια). ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου(:Ύστερα πάλι έστειλε προς αυτούς τον υιό του λέγοντας: ‘’Οι άνθρωποι αυτοί θα ντραπούν τουλάχιστον το παιδί μου’’). οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ(:Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιό, είπαν μεταξύ τους: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον φονεύσουμε και ας καταλάβουμε οριστικά πλέον εμείς την κληρονομία του). καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν(:Και αφού τον συνέλαβαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και εκεί τον φόνευσαν).

     Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;(: Μετά  από τη διήγηση της παραβολής ρώτησε ο Χριστός τους αρχιερείς και πρεσβυτέρους του λαού: “όταν λοιπόν έλθει ο κύριος του αμπελώνα, τι θα κάμει στους γεωργούς εκείνους;”). λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν(:Και αυτοί του απάντησαν: “τόσο κακοί που υπήρξαν, με τον χειρότερο θάνατο θα τους εξολοθρεύσει και θα εμπιστευτεί σε άλλους γεωργούς τον αμπελώνα, οι οποίοι θα δώσουν σε αυτόν τους οφειλόμενους καρπούς στην κατάλληλη εποχή”).

     λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;(:Λέγει σε αυτούς ο Ιησούς: “ουδέποτε λοιπόν διαβάσατε στις Γραφές: «λίθο, [δηλαδή Εμένα], τον οποίο απέρριψαν ως ακατάλληλο οι χτίστες, [εσείς, δηλαδή, οι οικοδόμοι του λαού], έγινε ακρογωνιαίος λίθος στην πνευματική οικοδομή του Θεού, [δηλαδή στην Εκκλησία] η οποία έγινε παρά του Θεού και είναι αξιοθαύμαστη στους οφθαλμούς μας;»).διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς(:Για τούτο σας λέγω ότι θα αφαιρεθεί από σας η βασιλεία [και η ιδιαίτερη προστασία] του Θεού και θα δοθεί σε έθνος, που θα παράγει καρπούς [δηλαδή έργα αγαθά, που είναι οι καρποί της βασιλείας αυτής])· καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ᾿ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν(:Και εκείνος, ο οποίος θα πέσει με εχθρικές διαθέσεις εναντίον του ακρογωνιαίου αυτού λίθου, θα κατατσακιστεί. Και σε όποιον πέσει επάνω ο βαρύς αυτός λίθος, θα τον κάμει συντρίμμια και σκόνη[Όποιος δηλαδή πολεμήσει τον Χριστό, θα αντικρίσει την οργή Του και θα καταλήξει στον όλεθρο και τον αφανισμό]· [ερμηνεία Παναγιώτου Τρεμπέλα].

    καὶ ἀκούσαντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολὰς αὐτοῦ ἔγνωσαν ὅτι περὶ αὐτῶν λέγει· καὶ ζητοῦντες αὐτὸν κρατῆσαι ἐφοβήθησαν τοὺς ὄχλους ἐπειδὴ ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον(:Και όταν άκουσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές Του, εννόησαν πλέον ότι γι' αυτούς ομιλεί και σε αυτούς αναφέρεται. Και παρόλο που ζητούσαν να τον συλλάβουν, δεν τόλμησαν, επειδή φοβήθηκαν τον λαό, ο οποίος Τον  θεωρούσε προφήτη και  Τον τιμούσε)»[Ματθ.21,33-46].

Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου – Γιορτή σήμερα 29 Αυγούστου – ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2020, 2:30 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 29 Αυγ 2020, 2:30 π.μ. ]


    Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου - Κιβωτός της  Ορθοδοξίας


 «Ουκ εξεστί σοί έχειν, τήν γυναίκα τού αδελφού σου». Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα.

Λόγια του Τιμίου Προδρόμου, που αποτελούσαν μαχαιριές στις διεφθαρμένες συνειδήσεις του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα και της παράνομης συζύγου του Ηρωδιάδος, που ήταν, γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου.

Ο Ηρώδης, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του Προδρόμου, τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή όμως των γενεθλίων του, ο Ηρώδης υποσχέθηκε με όρκο να δώσει στην κόρη της Ηρωδιάδος ότι ζητήσει, διότι του άρεσε πολύ ο χορός της.
Τότε η αιμοβόρος Ηρωδιάς είπε στην κόρη της να ζητήσει στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη.

Πράγμα που τελικά έγινε. Έτσι, ο ένδοξος Πρόδρομος του Σωτήρα θα παραμένει στους αιώνες υπόδειγμα σε όλους όσους θέλουν να υπηρετούν την αλήθεια και να αγωνίζονται κατά της διαφθοράς, ανεξάρτητα από κινδύνους και θυσίες.

Και να τι λένε οι 24 πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης στο Θεό για τους διεφθαρμένους: «ήλθεν… ο καιρός τών εθνών κριθήναι… καί διαφθείραι τούς διαφθείροντας τήν γήν». Ήλθε, δηλαδή, ο καιρός της ανάστασης των νεκρών για να κριθεί ο κόσμος και να καταστρέψεις (Θεέ μου) εκείνους, που με τη διεφθαρμένη ζωή τους διαφθείρουν και καταστρέφουν τη γη.

Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου –«Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε»

αναρτήθηκε στις 22 Αυγ 2020, 2:04 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 22 Αυγ 2020, 2:04 π.μ. ]

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Φιλιπ. β΄5- 11

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Λουκ. ι΄ 38-42 και ια΄ 27-28


Με πνευματική χαρά και ευφροσύνη γιορτάζει και σήμερα, ημέρα απόδοσης της εορτής, ο ευσεβής ορθόδοξος λαός το μεγάλο γεγονός της ενδόξου Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όπου υπάρχει ενορία ή μοναστήρι ή προσκύνημα αφιερωμένο στη μνήμη της κατακλείστηκε, πριν από οκτώ ημέρες, από χιλιάδες πιστών που αυθόρμητα έσπευσαν να εκδηλώσουν την υιική αφοσίωση και αγάπη τους προς Εκείνην, που δεν παύει στον ουρανό και στη γη να πρεσβεύει γι’ αυτούς. 

Γιόρτασαν, την Κοίμησή της με χαρά, όχι με θρήνους και κατήφεια, γιατί πιστεύουν, ότι την Θεοτόκο «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν» και ότι τώρα που βρίσκεται «εκ δεξιών του Σωτήρος» θα πρεσβεύει πιο αποτελεσματικά στον Μονογενή της και θα ανταποκρίνεται μητρικά στις επικλήσεις τους.

Τα ιερά Ευαγγέλια δεν αναφέρουν τίποτε για την Κοίμηση της Παναγίας. Ότι γνωρίζουμε μας το παραδίδει η Ιερά Παράδοση. Με πηγή την ιερή Παράδοση οι ιεροί υμνογράφοι συνέθεσαν τους ασύγκριτους σε βάθος και νοήματα ύμνους της Κοιμήσεως, τους κανόνες, τα κοντάκια και τα εγκώμια.

Η αγία λοιπόν παράδοση της Εκκλησίας μας λέγει, ότι όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θέλησε να καλέσει στα ουράνια σκηνώματα τη Μητέρα του, τρεις ημέρες νωρίτερα έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στα Ιεροσόλυμα στο σπίτι όπου διέμενε για να της ανακοινώσει τη βουλή Του. Μόλις είχε επιστρέψει η Θεοτόκος από τον τάφο του Χριστού, όπου κατά τη συνήθεια της είχε πάει για να θυμιάσει και να προσευχηθεί και ξαφνικά είδε μπροστά της τον Αρχάγγελο, ο οποίος με σεβασμό της ανήγγειλε το γεγονός. Η Παναγία όταν άκουσε χάρηκε κι έφυγε με σπουδή στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί. Καθώς ανέβαινε κατά την παράδοση έσκυβαν τα δέντρα και την προσκυνούσαν, ώσπου έφτασε στο μέρος της προσευχής, όπου μέχρι την εποχή του αγίου Ανδρέου Κρήτης φαίνονταν πάνω στους βράχους τα ίχνη από τις γονυκλισίες της. Εκεί έμεινε πολλή ώρα κι ύστερα κατέβηκε στο σπίτι της. Άναψε τα φώτα, φώναξε τις φίλες και τους συγγενείς της και ανακοίνωσε την είδηση. Εκείνοι με δάκρυα και θρήνους την άκουσαν και την παρακαλούσαν να μην τους λησμονήσει στη δόξα του Ουρανού. Η Θεοτόκος με λόγια αγάπης τους παρηγορούσε και τους υποσχόταν ότι θα είναι πάντα κοντά τους.

 Μόλις ετοίμασαν το σπίτι ένας δυνατός σεισμός συγκλόνισε την περιοχή κι ένα σύννεφο σκέπασε τον λόφο όπου βρισκόταν το σπίτι της Παναγίας. Τότε επάνω στα σύννεφα έφτασαν οι Απόστολοι του Χριστού από τα πέρατα του κόσμου και έκπληκτοι πληροφορήθηκαν την επικείμενη αναχώρησή της. Με δάκρυα ασπάζονταν τα τίμια χέρια της και την παρακαλούσαν να μην τους εγκαταλείψει στις δύσκολες ώρες της ζωής. Εκείνη τους ευλόγησε όλους και ήρεμα παρέδωσε την αγία ψυχή της στα χέρια του Θεού. Τότε, αφού ευπρέπισαν το σώμα, το κήδευσαν με εγκώμια και ύμνους στο χωριό Γεθσημανή. Στο δρόμο ένας ασεβής Ιουδαίος θέλησε να χλευάσει το τίμιο λείψανο, αλλά καθώς με τα χέρια έπιασε το ιερό σεντόνι άγγελος εξ ουρανού με πύρινο ξίφος τα απέκοψε και μόνο όταν μετανόησε θαυματουργικά συγκολήθηκαν πάλι. Επί τρεις ημέρες έμειναν στον  τάφο της Γεθσημανή οι Απόστολοι αναπέμποντες δεήσεις και θυμιάματα στη Μητέρα του διδασκάλου τους.

Κατά θεία όμως οικονομία από την κηδεία της Θεοτόκου έλειπε ο Απόστολος Θωμάς. Την τρίτη ημέρα από την Κοίμησή της τον άρπαξε ξαφνικά νεφέλη και τον έφερε στα Ιεροσόλυμα όπου, καθώς έμπαινε στην πόλη, είδε την Παναγία να ανεβαίνει στους ουρανούς. Τότε γεμάτος έκπληξη φώναξε: «Παναγία πού υπάγεις;» κι εκείνη του έριξε σαν ευλογία τη ζώνη της. Συγκλονισμένος από το όραμα έφτασε στο σπίτι των Αποστόλων, όπου τους βρήκε λυπημένους για τον χωρισμό. Τους παρακάλεσε να τον οδηγήσουν στον τάφο για να διαπιστώσει εάν αυτό που είδε ήταν θαύμα ή φαντασία. Όταν έφτασαν στο μνημείο κι άνοιξαν τον τάφο έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε πια εκεί το σώμα της Παναγίας. «Τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν, ως γαρ ζωής Μητέρα προς την ζωήν μετέστησεν».

Η Παναγία με την Κοίμησή της νίκησε τους όρους της φύσεως. Κατατέθηκε στον τάφο σαν νεκρή, αλλά δεν κρατήθηκε από τον θάνατο. Το μνήμα της έγινε «κλίμαξ προς ουρανόν». Ακολούθησε «τας οδούς του σωτήρος» και μιμήθηκε στον θάνατό της τον Υιό και Θεό της. Με το θάνατό της λύθηκε προσωρινά ο σύνδεσμος ψυχής και σώματος και η μεν ψυχή ενώθηκε, αμέσως, με Εκείνον, το δε σώμα «έλαμψε τοις νεκροίς» και έσπευσε να ενωθεί με Αυτόν «τω πρώτω φωτί το δεύτερον».

Αν και μετετέθη στους ουρανούς η Θεοτόκος δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Η αγιότητά της ρέει σε ολόκληρο το Σώμα της Εκκλησίας. Ενωμένη με τον Χριστό από το θαύμα της ενσαρκώσεως εξακολουθεί να στέλνει σε μας τις ακτίνες της λαμπρότητας και της αγάπης της, να διανέμει τον πλούτο των εκ Θεού χαρισμάτων και θείων ελλάμψεων και να φωτίζει τον δρόμο της σωτηρίας κάθε πιστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία την ανακηρύσσει «Μητέρα ζώντων» (Άγιος Επιφάνιος Κύπρου), που με τις μεσιτικές προσευχές της συμπαρίσταται στις δοκιμασίες των ανθρώπων, πραΰνει τους πόνους τους, γαληνεύει τις ψυχές τους σπεύδει στις ικεσίες τους και σαν Μητέρα βρίσκεται δίπλα σε κάθε άνθρωπο.

 Γι’ αυτό πανηγυρίζουμε την Κοίμησή της. Γιατί, όχι μόνο δεν την στερηθήκαμε με την σωματική έξοδό της από τον κόσμο, αλλά την έχουμε για πάντα μέσα στην Εκκλησία μας, στις εικόνες και στα σύμβολα, στις κόγχες και στα ιερά άμφια και κυρίως μέσα στο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας, όπου προεξάρχει στους χορούς των Αγγέλων και ψάλλει τον ακατάπαυστο ύμνο της δόξης του Θεού.

Αδελφοί μου,

Η Θεοτόκος ελέησε και εξακολουθεί ακατάπαυστα να ελεεί την ανθρώπινη φύση. Με αυτή την πίστη, ταπεινά, ας καταφεύγουμε στη Μητρική προστασία της και μαζί με τις ευγνώμονες γονυκλισίες μας μπροστά στην αγία μορφή της για το πλήθος των δωρεών της, ας μη διστάζουμε να την παρακαλούμε για τους πόνους και τις θλίψεις μας, για τις δοκιμασίες και τα προβλήματά μας, για κάθε καταιγίδα και συμφορά που παρουσιάζεται στη ζωή μας. Αμήν. Γένοιτο. 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου - Μετάβαση προς την Ζωή

αναρτήθηκε στις 14 Αυγ 2020, 3:26 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Αυγ 2020, 3:26 π.μ. ]




Κάθε φορά που εορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου είναι σαν να έχουμε Πάσχα· το Πάσχα του καλοκαιριού. Πάσχα μάς ετοιμάζει η Κυρία Θεοτόκος. Διάβαση ένδοξη «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Δεύτερο Πάσχα, άγιο, άμωμο, ζωοποιό για το ανθρώπινο γένος, γιατί πράγματι σήμερα «νενίκηνται της φύσεως οι όροι».
«Πώς η πηγή της ζωής πηγαίνει προς την ζωή περνώντας από τον θάνατο!», αναφωνεί ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ο θάνατος της «ζωαρχικής Μητρός» του Κυρίου υπερβαίνει την έννοια του θανάτου, ώστε δεν ονομάζεται κάν θάνατος, αλλά «κοίμησις» και «θεία μετάστασις» και εκδημία ή ενδημία προς τον Κύριο. Και αν ακόμη λεχθεί θάνατος, όμως είναι θάνατος ζωηφόρος, αφού μεταβιβάζει σε ουράνια και αθάνατη ζωή.
Η μετάσταση της Θεοτόκου ως ένα γεγονός αναμφισβήτητο, που διασώθηκε από την ιερά Παράδοση, έχει ενσωματωθεί στην διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δεν έχει σχέση με τις ευσεβιστικές δοξασίες των Δυτικών περί ασπόρου συλλήψεως και άνευ θανάτου ζωής της Θεοτόκου.
Η Παρθένος ήταν εκείνο το ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού που υπερέβη όλους τους ανθρώπους και αγγέλους. Αυτή μόνη από τους ανθρώπους έζησε βίο πανάμωμο, και το ακατάληπτο για όλα τα λογικά όντα, κατέστη Μητέρα του Θεού. Επειδή δεν είχε ποτέ αμαρτήσει, δεν υποχώρησε σε κάποιο φιλήδονο λογισμό δικαίως και δεν έζησε επί της γής με οδύνες της σαρκός, με ασθένειες. Αν και είχε σώμα ζωαρχικό εν τούτοις ως άνθρωπος υπέρχεται στην ασθένεια του θανάτου και πεθαίνει. Χωρίς όμως να χωρισθεί η ψυχή και το σώμα Της από τον Θεό· λύνεται προσωρινά ο σύνδεσμος που τα ενώνει μεταξύ τους, όπως είχε γίνει και με τον Χριστό. Μετά τον θάνατο η ψυχή Της ενώνεται αμέσως με τον Χριστό. Διότι ο Κύριος κατά την ώρα της Κοιμήσεως της Μητέρας Του συνοδευόμενος από τα υπερκόσμια τάγματα των αγγέλων και αγίων παίρνει την ιερά ψυχή Της όχι απλώς στον ουρανό, αλλά «έως αυτού του βασιλικού θρόνου Του, εις τα επουράνια Άγια των Αγίων», όπως αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ενώ το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της Παναγίας μετά από τρεις ημέρες μετατίθεται στους υπερουρανίους χώρους, άφθαρτο, προς τον Μονογενή και αγαπημένο Υιό Της. Δηλαδή μπορούμε να μιλήσουμε και για εν σώματι ανάσταση της Θεοτόκου. Ανάσταση όμως που δεν ενεργήθηκε από την ίδια, αλλά από τον Υιό και Θεό Της.
Μάρτυρας αυτής της αναστάσεως-μεταστάσεως της Θεοτόκου είναι ο απόστολος Θωμάς, ο οποίος δεν παρευρισκόταν στην οσία ταφή Της, αλλά ερχόμενος καθυστερημένος ως συνήθως, μετά από τρεις ημέρες, και μετά από παράκλησή του ανοίγουν οι υπόλοιποι απόστολοι τον τάφο και δεν βρίσκουν το θεοδόξαστο εκείνο σώμα. Βλέπουν όμως την Θεοτόκο να ανεβαίνει στους ουρανούς και να παραδίδει στον απόστολο Θωμά την Τιμία και Αγία Της Ζώνη ως τεκμήριο της μεταστάσεώς Της, κάτι αντίστοιχο που είχε γίνει και με την ψηλάφηση του Κυρίου από τον ίδιο απόστολο.
Το σώμα της Παναγίας -όπως και το σώμα του Υιού Της- δεν υπέστη διαφθορά στον τάφο, δηλαδή δεν αλλοιώθηκε, δεν διαλύθηκε από τα υλικά στοιχεία που το συνέθεταν. Εξάλλου μετά την ανάσταση του Χριστού τα σώματα πολλών αγίων Του δεν διαφθείρονται και γίνονται μερικώς άφθαρτα λείψανα· πόσο μάλλον ήταν λογικό να μην φθαρεί και το «θεοδόχον σκήνωμα» της Μητέρας του Θεού.
Ο άγιος Ανδρέας Κρήτης λέγει ότι το αδιάφθορο της παρθενίας της Θεοτόκου κατά την γέννηση του Χριστού έχει ως φυσικό επακόλουθο και την μή διαφθορά του σώματός Της κατά την ώρα του θανάτου. «Ο τόκος διέφυγε την φθορά και ο τάφος δεν δέχτηκε την διαφθορά».
Η Παναγία Θεοτόκος μετά την κοίμησή Της καθίσταται η Μητέρα της νέας κτίσεως, της Εκκλησίας του Χριστού. Επειδή Αυτή είχε την κεντρική θέση στην οικονομία της σωτηρίας, αφού από Αυτήν σαρκώθηκε ο Κύριος που είναι η κεφαλή της Εκκλησίας, έχει τώρα στην επουράνιο Εκκλησία όλο το πλήρωμα της Χάριτος και δόξας και παρρησίας. Έγινε η ευεργέτιδα πάσης της φύσεως και κτίσεως, γι' αυτό προσκυνείται από όλη την κτίση ως Κυρία και Δέσποινα και Βασίλισσα και Θεομήτορα.
Διά της Θεοτόκου και εξαιτίας Αυτής η ιστορία όλου του κόσμου εισήλθε σε νέα τροχιά, ασύγκριτα μεγαλειωδέστερη και ανώτερη απ' ό,τι υπήρχε πριν από Αυτήν. Δεν μπορούσε και ούτε μπορεί κάποιο δημιούργημα να γίνει τελειότερο από Αυτήν, ούτε η ίδια μπορούσε να γίνει τελειότερη απ' ό,τι είναι. Αλλά και σύμφωνα με τους Πατέρες τρία πράγματα δεν μπορούσε να κάνει τελειότερα ο παντοδύναμος Θεός. Την σάρκωση του Θεού Λόγου, την Παρθένο Θεοτόκο και την μακαριότητα που θα απολαμβάνουν οι σεσωσμένοι.
Η Παναγία μετά την ανάσταση του Χριστού ήταν το στήριγμα των αποστόλων και της νεοϊδρυθείσης Εκκλησίας του Χριστού. Αυτή δίδασκε τους νέους χριστιανούς, τους καθοδηγούσε, τους παρηγορούσε στις θλίψεις τους. Στον κατά πλάτος βίο Της διαβάζουμε ότι ο αρχάγγελος Γαβριήλ τρεις ημέρες πριν από την κοίμησή Της, την επισκέπτεται όπως και στον Ευαγγελισμό, και της αναγγέλει την ένδοξη μετάστασή Της από τον θάνατο στην ζωή. Κατόπιν το Άγιο Πνεύμα με τρόπο θαυματουργικό συγκέντρωσε όλους τους αποστόλους στην Γεθσημανή, στον οίκο της Θεοτόκου, για να παραστούν στην οσία ταφή Της και να πάρουν την ευλογία Της. Αφού εγκωμίασαν την υπερύμνητο Μητέρα του Θεού την παρακαλούσαν να τους πεί κάποια τελευταία διδαχή Της ως παρακαταθήκη. Τότε η Θεοτόκος τους λέγει μία παραβολή, στην οποία ο κόσμος τούτος παρομοιάζεται με μία εμποροπανήγυρη και όποιος κάνει την καλή εμπορία, όποιος δηλαδή κάνει την καλύτερη αγορά αυτός είναι και ο πιο κερδισμένος. Και στην συνέχεια τους εξηγεί ότι έτσι είναι και στα πνευματικά. Όποιος τηρήσει με μεγαλύτερο ζήλο και ακρίβεια τις εντολές του Χριστού, αυτός θα πετύχει το μεγαλύτερο κέρδος, θα δοξασθεί περισσότερο στην βασιλεία των ουρανών. Και τους προτρέπει να επιμένουν στον «καλόν αγώνα».
Πράγματι πόσο ευαρεστείται η Παναγία μας όταν βλέπει ότι αγωνιζόμαστε για την σωτηρία μας! Πόσο αναπαύεται! Και η ίδια όμως πόσο αγωνίστηκε επί της γής με αφανή τρόπο -ενώ ως αναμάρτητη δεν όφειλε να το κάνει- το έκανε όμως για να μας αφήσει παράδειγμα τελείας ασκήσεως. Στην Γεθσημανή εκεί που έμενε, μετά την κοίμησή Της, βρήκαν στις πλάκες όπου έκανε μετάνοιες να έχουν σχηματισθεί βαθουλώματα, λακκούβες από την πολλή χρήση και τριβή.
Ας μιμηθούμε και εμείς την άμεση υπακοή Της, την προσφιλή Της ταπείνωση, την μυστική εσωτερική Της πνευματική εργασία, την πυριφλεγή προσευχή Της, την συνεχή νήψη που ασκούσε, τον θείο έρωτά Της, τον πνευματικό πόνο που ως ρομφαία ένιωσε κάτω από τον Σταυρό του Υιού Της.
Σε όσους αγωνίζονται Αυτή γίνεται «υπέρμαχος σύμμαχος», ασχέτως αν πριν ζούσαν ασώτως. Ας θυμηθούμε ότι και για την οσία Μαρία την Αιγυπτία η Θεοτόκος έγινε η «Εγγυήτρια» για την μετάνοιά της. Και αφού η οσία Μαρία αναχώρησε στην έρημο, όπου εκεί αγωνιζόταν με απαράκλητο τρόπο, η ίδια η Παναγία την παρηγορούσε με τις θείες εμφανίσεις Της.
Η Θεοτόκος ως κουροτρόφος των μοναχών είναι και η χορηγός των θείων χαρίτων για τους μοναχούς και ιδιαίτερα για τους Αγιορείτες. Αυτή έδωσε το χάρισμα της νοεράς προσευχής στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, αλλά και στον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, ο οποίος συνδέεται άμεσα με την συνοδία μας. Και κατά ένα λόγο περισσότερο η σημερινή ημέρα έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς τα πνευματικά εγγόνια του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, αφού σαν σήμερα, μετά την θεία Λειτουργία, κοιμήθηκε με οσιακό θάνατο το 1959. Αυτός που τόσο αγάπησε την Παναγία μας -τήν γλυκιά του Μανούλα καθώς την αποκαλούσε- ενώ πάμπολλες αντιλήψεις, θείες εμφανίσεις και χαρίσματα έλαβε από Αυτήν. Και πράγματι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για τους οσίους Αθωνίτες Πατέρες ήταν η Θεοτοκοφιλία τους. Και στο άκουσμα του ονόματός Της δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, τα προερχόμενα από τον πάναγνο μητροπαρθενικό έρωτα. Μόνο που ακούγεται το όνομά Της η φιλόθεος ψυχή κινείται σε θαυμασμό, σε ευχαριστία και ευγνωμοσύνη. Έτσι και η μνήμη και μόνο της Θεοτόκου, δηλαδή η διανοητική ενασχόληση με το πρόσωπο της Παναγίας, αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί. Έλεγε ο μακαριστός π. Αθανάσιος ο Ιβηρίτης ότι η αγάπη προς την Θεοτόκο σώζει τον άνθρωπο και ας μην έχει έργα.
Ο σύγχρονος άνθρωπος θα πρέπει να αξιοποιήσει την μεσιτεία της Θεοτόκου, η οποία είναι σωστική. Σε κάθε θλίψη και πρόβλημά του να μην ξεχνά ότι υπάρχει «η των θλιβομένων βοηθός, η προστάτις, η αντιλήπτωρ, η παραμυθία των ολιγοψυχούντων» στην οποία μπορεί να προστρέχει και να βρίσκει παρηγορία, άμεση λύση και απάντηση. Ευχόμεθα η Κυρία Θεοτόκος, η οποία «μετέστη προς την Ζωήν», να δίδει πάντοτε την ευλογία Της σε όλους μας ώστε να περάσουμε την παρούσα ζωή όσο το δυνατόν αβλαβή και ακίνδυνο από τις πλάνες και μεθοδείες του πονηρού και να μάς αξιώσει της επουρανίου βασιλείας του Υιού Της. Αμήν.


του Καθηγουμένου
της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου,
Αρχιμ. Εφραίμ

Κυριακή Θ΄Ματθαίου -«Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε.»

αναρτήθηκε στις 8 Αυγ 2020, 2:53 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 8 Αυγ 2020, 2:54 π.μ. ]

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Α' Κορ. γ' 9 – 17

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. ιδ' 22 – 34


 Ο άνθρωπος βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος με διαφορετικούς και, πολλές φορές, απρόσμενους κινδύνους. Όταν δε αυτοί οι κίνδυνοι απειλούν, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, τη ζωή του, τότε κυριαρχείται από αγωνία και φόβο. Αν δε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος είναι αξεπέραστος, τότε φτάνει στα όρια του πανικού. Εκείνες ακριβώς τις στιγμές διαπιστώνει ο άνθρωπος τη μικρότητά του, αφού αδυνατεί να αντιμετωπίσει τον επερχόμενο κίνδυνο του αφανισμού. Όταν, ακόμα βλέπει ότι και κράτη που εθεωρούντο «υπερδυνάμεις» καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος, τότε καταλαμβάνεται από πανικό και απόγνωση.

Τα πιο πάνω δεν είναι εξωπραγματικά. Είναι γεγονότα που βίωσε ή και βιώνει ο άνθρωπος, και σήμερα, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Ήταν ή και είναι ακόμα τόσο διάχυτος ο φόβος, που κατέρριψε τον μύθο του «υπερδύναμου» ανθρώπου, αφού αναγκάστηκε να επιβάλει κατ' οίκον περιορισμό, προκειμένου να θέσει υπό έλεγχο ένα μικροσκοπικό «ιό», ο οποίος τρομοκράτησε τους πάντες, ανεξάρτητα από φύλο, ηλικία ή και θέση εξουσίας.

Μπροστά σ'αυτήν την αδυναμία, ο άνθρωπος υψώνει τα χέρια άλλοτε για να παραδεχθεί την ήττα του και άλλοτε για να ζητήσει απεγνωσμένα βοήθεια. Όμως από που να ζητήσει ή να περιμένει βοήθεια; Στην κρίσιμη αυτή στιγμή, που χωρίς υπερβολή μπορεί να είναι στιγμή ζωής ή και θανάτου, ο άνθρωπος θα πρέπει να αναζητήσει βοήθεια από Εκείνον που θα έχει τη δυνατότητα να του την προσφέρει. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να πιστεύει γιατί, κατά τον Απόστολο Παύλο, «αυτός που πλησιάζει τον Θεό θα πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αναζητούν» ( Εβρ.ια' 6 ).

 Είναι συγκινητικές οι στιγμές που βιώνουμε, όταν ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό υψώνουν χέρια, καρδιά και προσευχή προς τον Θεό και μας καλούν σε μια ανάλογη προσπάθεια. Πρόσφεραν όλες τους τις δυνάμεις. Εξάντλησαν κάθε επιστημονική και ανθρώπινη δυνατότητα. Τώρα παραδίδουν την κατάσταση στα χέρια του Θεού. Μέσα από τη δύναμη της προσευχής, ατομικά ή και ομαδικά, κάνουν τη δική τους «ανάβαση». Στη συνέχεια προσδοκούν να γίνει μια «κατάβαση», μέσα από τη συγκατάβαση του Θεού.

 Η ζωή, όπως τη βιώνουμε καθημερινά, μοιάζει μερικές φορές σαν έρημος και άλλες φορές σαν θάλασσα φουρτουνιασμένη. Όμως, με όποια μορφή κι αν εκδηλωθεί για ένα πράγμα να είμαστε βέβαιοι. Ότι δεν είμαστε μόνοι. Παρών είναι και ο Θεός. Είναι ανάμεσά μας, έτοιμος να μας προσφέρει τα αναγκαία, όπως τροφή και υγεία. Αναγκαία ίσως προϋπόθεση, αυτά τα αγαθά να τα μοιραζόμαστε με τους συνανθρώπους μας ή αυτά να τυγχάνουν από μέρους μας του αναγκαίου σεβασμού και προστασίας.

Το, «δότε αυτοίς υμείς φαγείν»,του Ευαγγελίου της περασμένης Κυριακής, όταν υλοποιηθεί, θα είναι η καλύτερη άπόδειξη, όχι μόνο της αποδοχής της διδασκαλίας Του, αλλά ότι έχουμε την αίσθηση της παρουσίας του Θεού και στην οποία εκφράζουμε το δικό μας «ευχαριστώ».

Ο Θεός, λοιπόν, είναι παρών. Το επιβεβαιώνει και μέσα από το σημερινό Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι παρών την ώρα του κινδύνου και μάλιστα σε ανύποπτο χρόνο. Είναι παρών την ώρα εκδήλωσης των όποιων κυμάτων, καθώς και του αντίθετου και δυνατού ανέμου. Ο Χριστός είναι παρών και απευθύνει στον καθένα από μας την ίδια προτροπή, που ακούσαμε και στο σημερινό Ευαγγέλιο: «Θαρσείτε, εγώ ειμί. Μη φοβείσθε». Μιά προτροπή ιδιαίτερα σημαντική. «Θαρσείτε», έχετε θάρρος. «Εγώ ειμί». Εγώ είμαι παρών και αυτή η παρουσία Μου, αποτελεί εγγύηση. Κατά συνέπεια, «μη φοβείσθε». Μέσα από το θάρρος και το διώξιμο του φόβου, μας καλεί να επιβεβαιώσουμε την πίστη μας προσωπικά. Γιατί, η πίστη για να έχει θετικό αποτέλεσμα πρέπει να γίνει ειδική και όχι γενική και αόριστη.

 Αν το «θαρσείτε»,είναι η πρώτη κίνηση για την αποκατάσταση της πίστεως, τότε η επόμενη κίνηση θα είναι το διώξιμο του φόβου. Τέλος, το «ελθέ», που είπε ο Χριστός σήμερα στον Πέτρο, με την υλοποίησή του θα είναι η πιο καθοριστική κίνηση για την επιβεβαίωση αυτής της πίστεως. Μέσα από την υλοποίηση του «ελθέ»,που είπε ο Χριστός στον Πέτρο και το «ύπαγε», που είπε στον τυφλό, έχουμε μια ολόπλευρη υπακοή και μια απόλυτη βεβαιότητα στον Χριστό ως Θεό.

Αντίθετα, όταν αμφισβητηθεί η υπακοή στον Χριστό, τότε η αφοσίωση σ' Αυτόν θα εξασθενήσει, με αποτέλεσμα να ξεθωριάσει η πίστη μας και μέσα από την αμφιβολία να οδηγηθούμε, αρχικά στην ολιγοπιστία και τελικά στην απιστία. Μια απιστία διπλά επικίνδυνη. Γιατί, από τη μια θα πάψουμε να θεωρούμε τον Χριστό, σαν το πιο ασφαλές θεμέλιο της ζωής μας και από την άλλη θα καλλιεργήσουμε μια αρρωστημένη άντίληψη για τις «απεριόριστες» δυνατότητές μας ως ανθρώπων. Δυνατότητες που, όπως διαπιστώνουμε, τόσο στην περίπτωση του Πέτρου, όσο και στη δική μας εποχή, είναι από ανύπαρκτες έως μηδαμινές. Γιατί ο μεν Πέτρος, «άρχισε να καταποντίζεται», οι δε άνθρωποι της εποχής μας αδυνατούν να αντιμετωπίσουν μια πανδημία, όπως αυτή του «κορωνοϊού».

Αδελφοί μου, πολλές φορές και σε μας, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε ομαδικό επίπεδο, επαληθεύτηκαν οι λόγοι του ψαλμωδού ότι: «διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγεν ημάς εις αναψυχήν». Κι όμως, παρά την αισθητή παρέμβαση του Θεού, εμείς εξακολουθούμε να ολιγοπιστούμε και να καταποντιζόμαστε στην πρώτη μικρή ή μεγάλη δυσκολία. Ξεχνούμε ότι ,παρά την ολιγοπιστία, παρά το ότι μας επιτιμά, όπως και σήμερα τον Πέτρο, εντούτοις ο Χριστός εξακολουθεί να είναι δίπλα μας. Την ίδια στιγμή μας απλώνει το χέρι, μας στηρίζει και μας προστατεύει από τον σίγουρο καταποντισμό. Παράλληλα γαληνεύει την ψυχή μας ,όπως γαλήνεψε σήμερα τη θάλασσα καθώς και τις ψυχές των Μαθητών Του. Το σημερινό Ευαγγέλιο, αποτυπώνει από τη μια τις απρόσμενες δυσκολίες της ζωής αλλά την ίδια στιγμή εκφράζει τη νέα δυναμική με τη βέβαιη παρουσία του Θεού σαν εγγύηση και προστασία. Στη δική μας δε κραυγή «Κύριε, σώσον με», όταν αυτή συνοδεύεται από την πίστη, να είμαστε βέβαιοι ότι θα ακουστεί η ελπιδοφόρα φωνή :«Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε». Αμήν. 

Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου

αναρτήθηκε στις 1 Αυγ 2020, 2:25 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 1 Αυγ 2020, 2:31 π.μ. ]





3 Αὐγούστου 2014
Ματθαίου ιδ΄ 14 - 22

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς φέρνει Μπροστὰ σὲ ἄλλο ἕνα θαῦμα τοῦ Κυρίου μας. Πρόκειται γιὰ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν ἄρτων, μὲ τοὺς ὁποίους μπόρεσαν νὰ χορτάσουν πέντε χιλιάδες ἄνθρωποι.

Πλησίαζε τὸ ἡλιοβασίλεμα. Ὅταν οἱ μαθητὲς ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἡ ὥρα ἦταν περασμένη, καὶ τὸν κόσμο ἤδη ἄρχισε νὰ τὸν καταλαμβάνει ἡ πεῖνα, θεώρησαν φρόνιμο νὰ ἀπευθυνθοῦν στὸ Διδάσκαλό τους. Ἦταν σίγουροι ὅτι ὅπως πάντα θὰ ἔδινε καὶ ἐδῶ λύση. Γνώριζαν πολὺ καλὰ ὅτι ἐκεῖ ποὺ σταματᾶ ἡ ἀνθρώπινη δύναμη, ἐπενεργεῖ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη πίστη. Καὶ δὲν ὑπολόγισαν λάθος. Μὲ τὴ θαυματουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Κυρίου, ἀποδείχθηκαν ἀρκετὰ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια γιὰ νὰ χορτάσουν πέντε χιλιάδες ἄντρες, χωρὶς νὰ ὑπολογίζονται οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά. «Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις».

Κατὰ τὴν ἐπίγεια παρουσία του, ὁ Κύριος ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καὶ γιὰ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλωστε, ἀργότερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος θὰ χαρακτηρίσει τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄλλωστε βλέπουμε ὅτι ὁ Χριστὸς θεραπεύει ἀσθενεῖς, ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἀποκαθιστᾶ τὴν ὑγεία ταλαιπωρημένων ἀνθρώπων. Δὲν ἦταν λοιπὸν δυνατὸ νὰ μὴν ἐνδιαφερθεῖ γιὰ νὰ χορτάσουν πεινασμένοι ἄνθρωποι. Μὲ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων σὲ ἔρημο τόπο χόρτασαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες ποὺ ἦλθαν γιὰ νὰ Τὸν ἀκούσουν καὶ ἕνα πλῆθος ἀπὸ γυναικόπαιδα. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει σχετικὰ: «Ὁ τόπος μπορεῖ νὰ εἶναι ἔρημος, ὅμως ἀναμεσὰ σας βρίσκεται Ἐκεῖνος ποὺ τρέφει τὴν οἰκουμένη. Ἡ ὥρα ἔχει περάσει, ἀλλὰ μαζί σας συνομιλεῖ Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ὑπόκειται στὸ χρόνο».

Πρὶν ὁ Χριστὸς προβεῖ στὴ θαυματουργία Του, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὸ ἔνστικτο τῆς πείνας στοὺς ἀκροατές Του, εἶχε προηγουμένως ἱκανοποιήσει ἕνα ἄλλο πνευματικὸ ἔνστικτό τους. Μὲ τὴ διδασκαλία του προσέφερε στὸ πλῆθος ἀληθινὴ πνευματικὴ τροφή. Δὲν εἶναι μόνο ἡ σωματικὴ πεῖνα ποὺ κυριεύει τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ πεινᾶ πρωτίστως γιὰ χαρά, γιὰ εὐτυχία, γιὰ ζωή. Πεινᾶ ἀκόμα γιὰ τὴ δικαιοσύνη, γιὰ τὴν ἀλήθεια, γιὰ τὴν ἁγιότητα. Ἕνα πλῆθος πόθων καὶ ἐφέσεων, τὸν φέρει νὰ βρίσκεται σὲ μία διαρκῆ ἀναζήτηση. Μὲ τὰ χέρια ἁπλωμένα καὶ μὲ λαχτάρα στὴν ψυχή, ζητεῖ νὰ ἀγκαλιάσει καὶ νὰ κρατήσει σφιχτὰ τὴ χαρὰ καὶ τὸ φῶς. Ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ὁ Θεὸς θέλησε νὰ τὸν καταστήσει μέτοχο τῆς μακαριότητάς Του. Γι’ αὐτὸ τοῦ προσφέρει καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό Του, ποὺ εἶναι ἡ πληρότητα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιθυμήσει ἡ ἀνθρώπινη ψυχή.

Πίσω ἀπὸ τὸ συγκεκριμένο θαῦμα, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἀποκρυπτογραφεῖ βαθύτερα μηνύματα ποὺ τρέφουν πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν καταξιώνουν σὲ ἀνώτερες πνευματικὲς τροχιές. Διέκρινε ἀκριβῶς τὴν προτύπωση τοῦ «Ἄρτου τῆς Ζωῆς», τῆς τροφῆς ἐκείνης ποὺ καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀτενίζει τοὺς ὁρίζοντες τῆς αἰωνιότητας. Πολὺ σοφὰ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας παρομοίωσαν τὸ Εὐχαριστιακὸ Δεῖπνο μὲ «φάρμακο ἀθανασίας». Ἀψευδὴς μάρτυρας εἶναι καὶ ἡ εἰκονογραφικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ παρουσία τῶν ἰχθύων στὶς συμβολικὲς παραστάσεις τῆς Θείας Εὐχαριστίας στὶς τοιχογραφίες τῶν κατακομβῶν, μαρτυρεῖ ὅτι στὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, εἶδε ἡ Ἐκκλησία τὸν χορτασμὸ τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν «Ἄρτο τῆς Ζωῆς».

Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, μόνον ὁ Κύριος μπορεῖ νὰ ρίξει στὴν ἔρημο τῆς ψυχῆς μας τὸ πολύτιμο ἐκεῖνο μάννα ποὺ θὰ τὴν στηρίξει καὶ θὰ τὴν ἀνυψώσει. Ἀρκεῖ καὶ ἐμεῖς νὰ προσέλθουμε κοντά Του, ὅπως ἔπραξαν τὰ πεινασμένα τότε πλήθη. Νὰ Τοῦ ζητήσουμε νὰ τραβήξει τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα ἀγαθὰ καὶ νὰ ἐμφυτεύσει μέσα μας τὴν εὐλογημένη πεῖνα καὶ δίψα γι’ Αὐτόν. Νὰ γίνουμε ἀκόμα δέκτες τοῦ λόγου Του: «Μακάριοι οἱ πεινῶντες, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται». Ἀμήν.

1-10 of 1157