Επίκαιρα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

αναρτήθηκε στις 17 Ιουλ 2021, 8:43 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 17 Ιουλ 2021, 8:43 π.μ. ]


Η Εκκλησία μας τη σημερινή Κυριακή τιμά την μνήμη των 630 θεοφόρων, οι οποίοι συγκρότησαν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, το 451 μ.Χ., στη Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας. Την Σύνοδο συνεκάλεσε ο αυτοκράτορας Μαρκιανός και η σύζυγός του Πουλχερία, οι οποίοι είναι και άγιοι της Εκκλησίας μας, για την αντιμετώπιση των μονοφυσιτικών ερίδων, η οποία απειλούσε εκτός από την ενότητα της Εκκλησίας, και την ενότητα την Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη των θεοφόρων πατέρων, που συγκρότησαν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο λόγω της σπουδαιότητας του Όρου, δηλαδή της απόφαση της συνόδου για το χριστολογικό δόγμα της
ορθοδόξου διδασκαλίας σχετικά με την ένωση των δύο φύσεων στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού της Θείας και της Ανθρώπινης ατρέπτως, αναλλοιώτως, ασυγχύτως.
Σκοπός της συνόδου ήταν όπως αναφέραμε παραπάνω η καταδίκη του μονοφυσιτισμού και των εκπροσώπων του. Ονομάστηκε Μονοφυσιτισμός, διότι οι κύριοι εκπρόσωποι του ο αρχιμανδρίτης Ευτύχιος και ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκουρος υποστήριζαν την εσφαλμένη άποψη ότι στο πρόσωπο του Χριστού υπάρχει μία φύση, η θεία η οποία απορρόφησε την ανθρώπινη κατά την Σάρκωση. Αυτή όμως η θεωρία έχει ολέθριες συνέπειες για τη σωτηρία μας, διότι με την απορρόφηση της ανθρώπινης φύσης από τη θεία δεν έχουμε πραγματική σάρκωση του Χριστού, η οποία θα μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και την πτώση μας από τον παράδεισο, και να μας απαλλάξει από την αμαρτία.
Με την απόφαση της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου διακηρύσσεται ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος, δύο τέλειες φύσεις ,η θεία και η ανθρώπινη ενωμένες ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως σε μία υπόσταση . Με την ουσιαστική ένωση των δύο φύσεων και με το να είναι τέλειες και οι δύο διατηρώντας την ετερότητά τους ξεχωριστά, η Θεία φύση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με το Σταυρικό θάνατο Του και την τριήμερο ένδοξο Ανάστασή Του παρέχει την αγιότητα και την αφθαρσία της κτιστής ανθρώπινης φύσης προσφέροντας μας τη δυνατότητα δια της μυστηριακής μετοχής μας στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και τον αγώνα μας για την εξάλειψη των αμαρτιών μας, ώστε να αξιωθούμε να γίνουμε κατά χάριν υιοί του Θεού. Επίσης, σχετικά με τον τόπο που πραγματοποιήθηκε η σύνοδος ήταν ο ναός της Αγίας Ευφημίας, στην Χαλκηδόνα. Όταν ολοκληρώθηκε η σύνοδος οι Ορθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο που περιείχε την Ορθόδοξη διδασκαλία, και οι μονοφυσίτες συνέταξαν δικό τους Τόμο που περιείχε τις αιρετικές κακοδοξίες τους. Τοποθέτησαν τους δύο τόμους στην λειψανοθήκη της Αγίας Ευφημίας στο στήθος της και σφράγισαν την λειψανοθήκη. Μετά από οκτώ ημέρες άνοιξαν τη λειψανοθήκη και αντίκρισαν το θαυμαστό γεγονός ο Τόμος των Ορθοδόξων να βρίσκεται στα χέρια της Αγίας μεγαλομάρτυρος, ενώ ο τόμος των μονοφυσιτών ήταν στα πόδια της. Μ’ αυτό το θαύμα η Αγία επικύρωσε τον ορθόδοξο τόμο διατρανώνοντας την αλήθεια της εκκλησίας μας, το χριστολογικό δόγμα περί της ενώσεως δύο φύσεων του Χριστού. Αυτό το θαύμα της Αγίας μεγαλομάρτυρος Ευφημίας εορτάζει η Εκκλησία στις 11 Ιουλίου, γι ’αυτό και καθιερώθηκε να τιμάται η μνήμη των θεοφόρων πατέρων των συγκροτησάντων την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο μεταξύ 13η και 19η Ιουλίου.
Κλείνοντας την σημερινή μας αναφορά στη μνήμη των θεοφόρων πατέρων της Δ’ εν Χαλκηδόνι Σύνοδο θα σχολιάσουμε την αποστολική και ευαγγελική περικοπή, οι οποίες σχετίζονται με τη σημερινή εορτή. Το σημερινό, λοιπόν, ευαγγελικό ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίον μας θέτει προ των ευθυνών μας ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, φέρνοντας την ονομασία χριστιανοί γινόμαστε το φώς του κόσμου σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου οφείλουμε να ακτινοβολούμε από την Αλήθεια του Ευαγγελίου και να τη φανερώνουμε με όλη μας τη βιωτή στους συνανθρώπους μας, πρότυπό μας πρέπει να είναι ο τέλειος Θεάνθρωπος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Καθιστάμεθα άγρυπνοι φύλακες και πιστοί τηρητές του Ευαγγελίου Του και της διδασκαλίας της Εκκλησίας Του, φέροντας βαρύτατη ευθύνη αν αλλοιωθεί μία από τις εντολές έστω στο ελάχιστο, όπως πράττουν οι αιρετικοί διαστρέφοντας τα σωτηριώδη δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τέλος, και στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα από την προς Τίτο επιστολή του αποστόλου Παύλου μας καθιστά υπεύθυνους ως συνειδητά μέλη της Εκκλησίας να αποδεικνύουμε με την προσωπική μας μαρτυρία την ορθοδοξία μας, δηλαδή την ορθή πίστη μας στο ορθόδοξο δόγμα, που προυποθέτει συνεχή μελέτη της Αγίας Γραφής και της πατερικής θεολογίας δίνοντας μαρτυρία στις αιρετικές επιβουλές των εχθρών του Χριστού και της ποίμνης Του, καθώς και την ορθοπραξία μας, δηλαδή την πιστή και ευλαβή τήρηση των εντολών του Ευαγγελίου, ώστε οι χριστιανοί να είμαστε πρωτοστάτες των καλών έργων, φανερώνοντας αγάπη προς τον πλησίον.
Η χάρις του Αγίου Πνεύματος, δια των ευχών των οσίων θεοφόρων πατέρων να πρεσβεύουν να παραμένουμε σταθεροί στην ορθόδοξο διδασκαλία της Εκκλησίας, να μας ενδυναμώνει στις επιθέσεις των αιρετικών να δίνουμε ορθή μαρτυρία πίστεως, και όλος ο βίος μας με τα λόγια και τις πράξεις μας να είναι προς δόξαν και αίνον Θεού.

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου – Μην αγωνιάτε!

αναρτήθηκε στις 10 Ιουλ 2021, 8:55 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 10 Ιουλ 2021, 8:55 π.μ. ]



ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ματθ. στ' 22-33
ΜΗΝ ΑΓΩΝΙΑΤΕ !
«Μη ούν μεριμνήσετε... οίδε γαρ, ο πατήρ ύμών ο όυράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων»
Είναι αλήθεια ότι στην εποχή μας το άγχος και η αγονία για την μάστιγα της πανδημίας , ο αριθμός των κρουσμάτων, των νοσηλευομένων στις Μ.Ε.Θ., των θανόντων και τελευταίως τα περί της μεταλλάξεως του κορωνοϊού. αποτελεί πραγματική μάστιγα! Ό αγώνας για την καθημερινή επιβίωση, το αυξανόμενο φάσμα της ανεργίας, οι προβλέψεις για ένα δυσοίωνο μέλλον και πολλοί άλλοι λόγοι συντελούν, ώστε να δημιουργούν μέσα στην ψυχή έντο­νη ανησυχία και αγωνία. Ωστόσο ό Κύ­ριος μας καλεί να αποβάλουμε κάθε πα­ρόμοια ανησυχία: «Οίδε γάρ ό πατήρ υμών ό ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων», μάς λέει. Δεν χρειάζεται να αγωνιάτε, διότι ό Ουράνιος Πατέρας σας γνωρίζει όλες τις ανάγκες σας και συν­επώς θα τις καλύψει Εκείνος.
Αξίζει λοιπόν να υπογραμμίσουμε τρία σημεία με βάση τον ενθαρρυντικό αυτό λόγο του Κυρίου, τα οποία πολύ θα μάς βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του άγχους.
ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
Ό Θεός ως Πάνσοφος και Παντογνώ­στης γνωρίζει όλες τις ανάγκες μας, μικρές και μεγάλες. Αυτό σημαίνει ή λέξη «οίδε»: Γνωρίζει ό Θεός! Και τα μεγάλα προβλήματα και τα μικρά. Και αυτά πού κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει και μό­νοι μας παλεύουμε να τα ξεπεράσουμε. 'Όλα τα γνωρίζει ό Θεός. Τίποτε δεν του διαφεύγει, ακόμη και οι λεπτομέρειες της ζωής μας. Ό Ίδιος ό Κύριος μάς βεβαίω­σε ότι ακόμη και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι μετρημένες· «πάσαι ήριθμημέναι είσί» (Ματθ. Γ 30, Λουκ. ιβ' 7)· πρά­γμα πού φανερώνει ότι ό Θεός προνο­εί και φροντίζει ακόμη και γι' αυτά στα οποία εμείς δεν δίνουμε καθόλου σημα­σία. Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι γνωρίζει τις επείγουσες και μεγάλες ανάγκες μας και ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο γι' αυτές και πάνω απ' όλα για τη σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας! Το άγρυπνο βλέμμα του μάς παρακολουθεί στοργικά και εγγυάται τη διαρκή προστασία μας, διότι όπως λέει κι ό θεόπνευστος ψαλ­μωδός: Ποτέ δεν κλείνει μάτι ό Θεός! «Ού νυστάξει ουδέ υπνώσει ό φυλάσ­σων τον Ισραήλ» (Ψαλμ. ρκ' [120] 4). Γι' αυτό και κοντά του αισθανόμαστε από­λυτη ασφάλεια και βεβαιότητα.
MAΣ ΑΓΑΠΑ
Ή αίσθηση αυτή της ασφάλειας αυξάνε­ται ακόμη περισσότερο όταν σκεφθούμε ότι Αυτός πού γνωρίζει τις ανάγκες και τα προβλήματα μας είναι ό Ουράνιος Πατέρας μας! Το λέμε και το επαναλαμ­βάνουμε στη γνωστή προσευχή: «Πάτερ ημών...». Άραγε έχουμε συνειδητοποιή­σει τί σημαίνει αυτό το «Πάτερ ημών»; Είναι Πατέρας μας ό πανάγαθος Θεός, κι εμείς παιδιά του αγαπημένα. Είναι Πα­τέρας μας και μας αγαπά με μία τέλεια αγάπη, ασύλληπτη για τον ανθρώπινο νου και ασύγκριτη με καθετί στον κόσμο.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ερώτη­μα πού θέτει σε άλλο σημείο ό Κύριος: Ποιος πατέρας από σάς, όταν ό γυιός του του ζητήσει ψωμί, θα του δώσει πέ­τρα; Ή όταν του ζητήσει ψάρι, αντί για ψάρι θα του δώσει φίδι;... Άν λοιπόν ε­σείς οι άνθρωποι ενώ είστε αμαρτωλοί γνωρίζετε να δίνετε ό,τι είναι χρήσιμο και ωφέλιμο στα παιδιά σας, πόσο περισ­σότερο ό Ουράνιος Πατέρας θα δώσει πλούσια τα αγαθά του σε όσους Του τα ζητούν; (Λουκ. ια' 11-13).
AYTΟΣ ΜΠΟΡΕΙ
Δεν είναι όμως μόνο ότι ό Θεός ως Παν­τογνώστης γνωρίζει τις ανάγκες μας και ως Πατέρας μας αγαπά. Είναι και το ότι ως παντοδύναμος Θεός μπορεί να μάς βοηθήσει! Αυτό είναι το τρίτο σημαντικό στοιχείο πού πρέπει να υπογραμμίσου­με: ή παντοδυναμία τού Θεού. Μπορεί να γνωρίζουν κι άλλοι τα προβλήματα μας, καθώς τα μοιραζόμαστε μαζί τους. Μπορεί να μάς αγαπούν και να μάς συγ­κινεί ή αγάπη τους. Ποιος όμως μπορεί να δώσει πραγματικά λύση στα μεγά­λα προβλήματα πού αντιμετωπίζουμε; Ποιος μπορεί να μάς εγγυηθεί ότι τίποτε δεν θα μάς λείψει; Μόνο ό παντοδύνα­μος Θεός. Διότι «παρά Θεώ πάντα δυ­νατά έστι» (Ματθ. ιθ' 26). Όλα είναι δυ­νατά για τον Θεό. Ακόμη και τότε λοιπόν πού βλέπουμε ότι οι δυσκολίες είναι αξε­πέραστες και τα πράγματα στενά από παντού, ας μην απελπιζόμαστε! Ό Θε­ός στον Όποιο πιστεύουμε είναι ό Ίδιος Θεός πού άνοιξε δρόμο στην Ερυθρά θάλασσα για τον εκλεκτό λαό του. Είναι Αυτός πού έθρεψε τούς Ισραηλίτες μέ­σα στην έρημο. Είναι Αυτός πού αιώνες τώρα επιτελεί μεγάλα και θαυμαστά στη ζωή του καθενός μας και στην Ιστορία του έθνους μας, ώστε να δοξάζεται από τα πλήθη των πιστών με τον υπέροχο ψαλμικό ύμνο: «Τις Θεός μέγας ως ό Θε­ός ημών; σύ εί ό Θεός ό ποιών θαυμάσια μόνος» (βλ. Ψαλμ. ος' [76] 14-15).
«Διώξτε το άγχος από τη ζωή σας!» Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού ιε­ρού Ευαγγελίου, το οποίο ακούσαμε από το ίδιο το στόμα του Κυρίου: «Μή μεριμνάτε.. »! Ας κάνουμε λοιπόν με επι­μέλεια το καθήκον μας κι ας μην αγω­νιούμε. Ό Ουράνιος Πατέρας γνωρίζει όλες τις ανάγκες μας και φροντίζει γι’ αυτές. Ας στηρίξουμε την πίστη και την ελπίδα μας σ' Εκείνον και να είμαστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα μάς εγκαταλεί­ψει.

Κυριακή Β’ Ματθαίου – Κλήση και ανταπόκριση

αναρτήθηκε στις 3 Ιουλ 2021, 2:23 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 3 Ιουλ 2021, 2:26 π.μ. ]


ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Ο Κύριος περπατά στην ακρογιαλιά της Γαλιλαίας. Εκεί βλέπει δυο αδελφούς, τον Σίμωνα, τον οποίο κατόπιν ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, οι οποίοι έριχναν δίχτυα στη λίμνη, διότι ήταν ψαράδες. Και τους λέει: Ακολουθήστε µε και θα σας κάνω ικανούς να ψαρεύετε αντί για ψάρια, ανθρώπους — αυτούς με τα πνευματικά δίχτυα του κηρύγματος θα ελκύετε στη Βασιλεία των ουρανών. Κι αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυα τους και Τον ακολούθησαν. Αφού προχώρησε πιο κει, είδε άλλους δυο αδελφούς, τον Ιάκωβο τον γυιό του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννη τον αδελφό του, να ετοιμάζουν τα δίχτυα τους μέσα στο πλοίο μαζί με τον πατέρα τους Ζεβεδαίο. Και τους κάλεσε κοντά του. Κι αυτοί αμέσως άφησαν το πλοίο και τον πατέρα τους και Τον ακολούθησαν.
Κι οι τέσσερις ψαράδες άφησαν αμέσως τα πάντα. Πόση προθυμία και αυταπάρνηση έδειξαν στην κλήση του Χριστού! Πόση πίστη και υπακοή! Δεν ανέβαλαν την απόφασή τους για άλλη φορά. Δεν ζήτησαν προθεσμία για να δώσουν κάποια απάντηση. Δεν σκέφθηκαν να πάνε πρώτα στα σπίτια τους και να συζητήσουν με τους δικούς τους. Άφησαν και τους γονείς τους και ό,τι άλλο είχαν. Τα πλοία και τα δίχτυα τους ήταν όλη τους η περιουσία. Και την αφήνουν. Μένουν χωρίς τίποτε. Αυτοί και ο Χριστός! Και Τον ακολουθούν. Και γίνονται μόνιμοι μαθητές του. Αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον Κύριο όπου τους καλέσει.
Εμείς άραγε δείχνουμε τέτοια αυταπάρνηση και προθυμία στο θέλημα του Θεού; Βέβαια ο Κύριος δεν κάνει σε όλους εμάς τέτοια μεγάλη ειδική κλήση, δεν ζητά από όλους εμάς να εγκαταλείψουμε τα πάντα και να Τον ακολουθήσουμε. Αλλά ζητά να εγκαταλείψουμε τα πάθη µας, το αμαρτωλό θέλημά µας. Και κάνει στον καθένα µας πολλές κλήσεις για μετάνοια, για αγιασμό, για τη σωτηρία µας. Μας καλεί με τη φωνή των Πνευματικών µας, της Αγίας Γραφής, των πνευματικών ανθρώπων, αλλά και με τη φωνή γεγονότων. Μας ζητά να κόψουμε κάποιο ελάττωμά µας, να καλλιεργήσουμε κάποια αρετή, να κάνουμε έργα αγάπης, να προσφέρουμε τα χαρίσματά µας στο έργο της Εκκλησίας του. Για παράδειγμα πηγαίνουμε στον Πνευματικό µας και µας δίνει οδηγίες πνευματικής ζωής. Τις αποδεχόμαστε χωρίς αντίρρηση και αντίδραση; Έχουμε την προθυμία να υπακούσουμε αμέσως και να αγωνισθούμε να διορθώσουμε την πορεία µας; Είναι φοβερό να µας καλεί ο ίδιος ο Θεός στο θέλημά του και εμείς να αρνούμαστε και να χάνουμε ευκαιρίες μετανοίας και αγιασμού. Ευκαιρίες που ίσως δεν θα µας δοθούν ποτέ άλλοτε. Ας μάθουμε λοιπόν να ανταποκρινόμαστε αμέσως στα κελεύσματα της φωνής του Κυρίου. Ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο.
Η Βασιλεία του Θεού
Στη συνέχεια ο άγιος ευαγγελιστής Ματθαίος παρουσιάζει τη δημόσια δράση του Κυρίου στη Γαλιλαία. Λέει ότι ο Ιησούς περιόδευε τη Γαλιλαία διδάσκοντας στις Συναγωγές, όπου κάθε Σάββατο μαζεύονταν οι Ιουδαίοι για να ακούσουν την ανάγνωση της Αγίας Γραφής και να προσευχηθούν. Θεράπευε τα πλήθη του λαού από κάθε είδους ασθένεια. Και κήρυττε το χαρμόσυνο άγγελμα της Βασιλείας του Θεού.
Ποια όμως είναι αυτή η Βασιλεία στην οποία καλούσε η Κύριος; Οι Ιουδαίοι ασφαλώς περίμεναν µία εγκόσμια ιουδαιοκεντρική βασιλεία εντελώς διαφορετική από αυτήν που κήρυττε ο Κύριος. Διότι ο Κύριος έγινε άνθρωπος για να εγκαθιδρύσει μιαν άλλη πνευματική, παγκόσμια Βασιλεία όχι σε κράτη και σε παλάτια, αλλά στις ψυχές των ανθρώπων. Η Βασιλεία του δεν είναι «ἐκ τοῦ κόσµου τούτου». Κι Αυτός δεν είναι Βασιλεύς κρατών αλλά καρδιών, που θα κατακτήσει τους ανθρώπους όχι με πολέμους αλλά με την αγάπη. Ο Κύριος λοιπόν καλεί σε μια Βασιλεία ασυγκρίτως ανώτερη απ’ αυτήν που περίμεναν οι Ιουδαίοι, μια Βασιλεία ατελεύτητη. Μια Βασιλεία που ξεκινάει από τη γη με την Εκκλησία του και θα συνεχιστεί στον ουρανό. Μια Βασιλεία στην οποία δεν θα κυριαρχεί το µίσος αλλά η αγάπη, δεν θα κυριαρχεί το σκοτάδι της απιστίας αλλά το φως της πίστεως. Μια Βασιλεία στην οποία κάθε πολίτης της θα απολαμβάνει από αυτή τη ζωή τη θεία Χάρη και πληρότητα και θα γεύεται τα υπερκόσμια αγαθά της.
Εμείς άραγε κατανοούμε τον πνευματικό αυτόν χαρακτήρα της Βασιλείας του Θεού; Ζούμε την εμπειρία της Βασιλείας αυτής; Βέβαια ανήκουμε στη Βασιλεία του Θεού, στην Εκκλησία του. Είμαστε βαπτισμένοι. Έχουμε μυρωθεί με το βασιλικό Χρίσμα. Εσωτερικά όμως; Η Βασιλεία του Θεού είναι «ἐντός ἡµῶν»; Τη ζούμε ως εμπειρία; Την προσδοκούμε ως το μεγαλύτερο όραμα της ζωής µας; Αν πραγματικά θέλουμε να ζούμε μέσα µας τη βασιλεία του Θεού, αν αναγνωρίζουμε τον Κύριό µας ως παντοτινό βασιλέα µας, θα πρέπει να Τον κάνουμε και κυβερνήτη της ζωής µας. Αυτός να κυβερνά τις αισθήσεις µας, τις σκέψεις µας, τα συναισθήματά µας, ολόκληρη τη ζωή µας. Να µη σέρνουμε τα πόδια µας στο χώμα κυριευμένοι από πάθη και αμαρτωλές επιθυμίες. Αλλά να ανεβαίνουμε διαρκώς ψηλότερα, προς τους ουρανούς, προς την άνω Ιερουσαλήμµ, προς τη Βασιλεία του Θεούl

Κυριακή των Αγίων Πάντων – Αληθινά πρότυπα

αναρτήθηκε στις 26 Ιουν 2021, 2:45 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 26 Ιουν 2021, 2:46 π.μ. ]



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. ια΄ 33 - ιβ΄ 2
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30
1. Μιμητὲς τῶν Ἁγίων
Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα, καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσουμε ὅλους τοὺς Ἁγίους, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, ποὺ ἔζησαν σὲ κάθε τόπο καὶ ἐποχή. Νὰ τοὺς τιμήσουμε ὄχι μόνο μὲ ὕμνους καὶ ἐγκώμια ἀλλὰ «μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετὰς καὶ ἀγῶνας τοὺς γενναίους», ὅπως λέγει ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ Ἀπολυτίκιο ποὺ ἔγραψε εἰδικὰ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὁρίζει ὡς ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τὸ τμῆμα τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς τὸ ὁποῖο περιγράφει τὰ ἡρωικὰ κατορθώματα πίστεως ἁγίων ἀνθρώπων, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης βέβαια, διότι αὐτοὶ ἦταν μέχρι τότε γνωστοί. Λέγει λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος:
Οἱ Ἅγιοι Πάντες μὲ τὴν πιστὴ ποὺ εἶχαν, κατανίκησαν καὶ ὑπέταξαν βασίλεια, κυβέρνησαν τὸν λαὸ μὲ δικαιοσύνη, εἶδαν τὶς ὑποσχέσεις ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεὸς νὰ πραγματοποιοῦνται, ἔφραξαν στόματα λιονταριῶν, ἔσβησαν τὴν καταστρεπτικὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὸν κίνδυνο τῆς σφαγῆς, ἐνδυναμώθηκαν κι ἔγιναν καλὰ ἀπὸ ἀρρώστιες, ἀναδείχθηκαν ἰσχυροὶ στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ τὶς ἐχθρικὲς παρατάξεις καὶ τὰ πολυπληθὴ στρατεύματά τους. Ἀκόμη καὶ ἀναστάση νεκρῶν ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν, ὅπως συνέβη μὲ τὶς γυναῖκες οἱ ὁποῖες ξαναπῆραν πίσω ζωντανὰ τὰ νεκρὰ παιδιά τους ποὺ ἀνέστησαν οἱ προφῆτες.
Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ σημεῖα, οἱ ἅγιοι εἶναι ἀξιοθαύμαστοι καὶ γιὰ τὴν ὑπομονὴ ποὺ ἔδειξαν σὲ μαρτύρια φοβερὰ καὶ ἀπάνθρωπα. Διότι κάποιους τοὺς ἔδεσαν στὸ βασανιστικὸ ὄργανο ποὺ λεγόταν τύμπανο καὶ τοὺς κτύπησαν ἀλύπητα μέχρι θανάτου. Αὐτοὶ θὰ μποροῦσαν βέβαια νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ νὰ ζήσουν στὸν κόσμο αὐτό. Προτίμησαν ὅμως τὸ μαρτύριο, γιὰ νὰ ἀναστηθοῦν σὲ ἀσύγκριτα καλύτερη ζωή.
Ἄλλοι πάλι δοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, ἀντιμετώπισαν πειρασμούς, θανατώθηκαν μὲ σφαγὴ ἀπὸ μαχαίρι, περιφέρονταν σὰν πλανόδιοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Φοροῦσαν γιὰ ροῦχα προβιὲς καὶ γιδοδέρματα, ζώντας μὲ στερήσεις καὶ κακοπάθειες. Περιπλανιόνταν σὲ ἐρημιὲς καὶ σὲ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ στὶς τρύπες τῆς γῆς. Μάλιστα, χωρὶς ὑπερβολὴ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος σημειώνει ὅτι ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν ἄξιζε ὅσο οἱ ἅγιοι αὐτοὶ ἄνδρες, κι οὔτε μποροῦσε νὰ συγκριθεῖ μ’ αὐτούς.
Κάθε λέξη ποὺ ἀναφέρεται στὸ τμῆμα αὐτὸ τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς κρύβει καταπληκτικὰ θαύματα καὶ μεγαλειώδη κατορθώματα ποὺ πέτυχαν οἱ Ἅγιοι μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἀξίζει νὰ μελετήσει κανεὶς τὶς ἀντίστοιχες περικοπὲς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη γιὰ νὰ διδαχθεῖ ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ κυβέρνησε ὁ βασιλιὰς Δαβὶδ καὶ τὸ πῶς τὸν προστάτευε ὁ Θεός, νὰ θαυμάσει τὸν Δανιὴλ ἀτάραχο μέσα στὸν λάκκο τῶν λεόντων ἢ τοὺς τρεῖς Παῖδας ἀβλαβεῖς μέσα στὸ καμίνι τοῦ πυρὸς ἢ τοὺς ἑπτὰ Μακκαβαίους ποὺ παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας τους προχωροῦσαν ἄφοβοι πρὸς τὸ μαρτύριο. Κι ἂν τέτοια παραδείγματα Ἁγίων ὑπάρχουν στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τί νὰ ποῦμε γιὰ τοὺς Ἁγίους ποὺ ἀναδεικνύονται στὴν ἐποχὴ τῆς χάριτος; Στρατιὲς ὁλόκληρες ἀποστόλων καὶ ἱεραρχῶν, μαρτύρων καὶ ὁσίων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, μᾶς διδάσκουν μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη τους στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διότι Αὐτὸς εἶναι πηγὴ δυνάμεως καὶ ἐλπίδας γιὰ κάθε πιστὸ χριστιανό, ὅπως τονίζει στὴ συνέχεια τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα.
2. Τὸ αἰώνιο πρότυπο
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι ἄνδρες, λέγει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, ἂν καὶ ἔλαβαν ἐγκωμιαστικὴ μαρτυρία γιὰ τὴν πίστη τους, δὲν ἀπήλαυσαν ἀκόμα τὴν ὑπόσχεση τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν. Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε γιὰ μᾶς κάτι καλύτερο καὶ ἰδιαίτερα τιμητικό· νὰ μὴ φθάσουν δηλαδὴ μόνοι τους ἐκεῖνοι στὴν τελείωση ποὺ τοὺς περιμένει στὴν οὐράνια Βασιλεία ἀλλὰ νὰ ἀναμένουν κι ἐμᾶς γιὰ νὰ λάβουμε ὅλοι μαζὶ τὴν αἰώνια σωτηρία καὶ ἄφθαρτη δόξα.
Ἔχοντας λοιπὸν κι ἐμεῖς τριγύρω μας «νέφος μαρτύρων», ἂς πετάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο βιοτικῶν πραγμάτων καὶ φροντίδων, καὶ μάλιστα τὴν ἁμαρτία, στὴν ὁποία εὔκολα κανεὶς παρασύρεται. Κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγώνα ποὺ προβάλλει μπροστά μας, «ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν», ἔχοντας δηλαδὴ σταθερὰ προσηλωμένο τὸ βλέμμα μας στὸν Κύριο Ἰησοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῆς πίστεως μας καὶ μᾶς τελειοποιεῖ σ’ αὐτήν.
Ἔχουμε λοιπὸν τοὺς Ἁγίους μας ὡς πρότυπα ζωῆς καὶ πηγὴ ἐμπνεύσεως γιὰ τὸν καθημερινὸ μας ἀγώνα. Πάνω ἀπὸ ὅλα ὅμως ἔχουμε τὸ Αἰώνιο Πρότυπο, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀρχηγὸς στὴν παρατάξη τῶν Ἁγίων, ὁ Πρωτομάρτυρας, ὁ θεμελιωτὴς τῆς πίστεως καὶ ἐγγυητὴς τῆς σωτηρίας μας. Ἡ πιστὴ στὸν Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστάντα Κύριο μᾶς δίνει δύναμη καὶ ἀντοχὴ γιὰ νὰ ὑπομένουμε τὶς ποικίλες δυσκολίες καὶ νὰ τρέχουμε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος πορεύεται μαζὶ μας καὶ περιμένει νὰ φθάσουμε στὸ τέρμα γιὰ νὰ μᾶς στεφανώσει μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Του.

Πεντηκοστή (Γενέθλιος της Εκκλησίας ημέρα)

αναρτήθηκε στις 18 Ιουν 2021, 2:17 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 18 Ιουν 2021, 2:17 π.μ. ]



 Η εορτή της Πεντηκοστής 

Aυτή τη Κυριακή η  Εκκλησία μας εορτάζει τα Γενέθλιά της με την έννοια ότι κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, πενήντα ημέρες μετά το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα "εν είδει Πυρίνων γλωσσών" φωτίζει τους Μαθητές του Χριστού για να αρχίσουν δημόσια το Αποστολικό έργο του Ευαγγελισμού της Ανθρωπότητας.
Το ιερό έργο της προετοιμασίας των αγίων Αποστόλων άρχισε με την επαφή τους με την άγια προφητική μορφή του Ιωάννου του Προδρόμου που προετοίμασε την οδό του Κυρίου και συνεχίσθηκε για τρία χρόνια από την μαθητεία τους κοντά στο Χριστό, όσο δηλαδή διέρκεσε και το απολυτρωτικό του έργο μέσα στην Ιστορία με τη μορφή που μας το διασώζει η Καινή Διαθήκη.
Η διδασκαλία του Ιησού, τα θαύματά του, η Σταύρωσή του και η Ανάστασή του στάθησαν σημαντικά στάδια της προετοιμασίας των Μαθητών για να καταστούν Απόστολοι της Εκκλησίας. Η ολοκλήρωση όμως της  προετοιμασίας τους πραγματοποιείται κατά την ημέρα της Πεντηκοστής με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.
Άλλωστε γνωρίζουμε από πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη τις ανθρώπινες αδυναμίες και ελλείψεις των Μαθητών του Χριστού πριν την ημέρα της Πεντηκοστής. Στο θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου νέου οι Μαθητές του Χριστού αδυνατούν να κάνουν ο,τιδήποτε να βοηθήσουν τον πονεμένο πατέρα. Στο διάλογο του Ιησού με την μητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, μετά την προτροπή των ιδίων, ζητούν πρωτοκαθεδρίες στην Βασιλεία των Ουρανών. Το ίδιο βλέπουμε την ολιγοπιστία του Πέτρου να αδυνατεί να περπατήσει πάνω στα νερά όπως ο Διδάσκαλός του, ή ακόμη την τριπλή άρνηση του προς τον Χριστόν όπου "έκλαυσε πικρώς πριν αλέκτωρ φωνίσει τρείς". Η απιστία του Θωμά και τόσες άλλες αναφορές στη Καινή Διαθήκη αποδεικνύουν ότι οι Μαθητές του Χριστού για να τελειωθούν ώς Απόστολοι του Χριστού εχρειάζοντο ακόμη κάτι πολύ σημαντικό και μοναδικό στη ζωή τους. Ήταν το άγιο Πνεύμα που σύμφωνα με την υπόσχεση του Ιησού κατά την ημέρα της Αναλήψεως του, 40 ημέρες μετά από την Ανάστασή του, θα ερχόταν την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή του για να τους φωτίσει και να τους οδηγήσει προς "πάσαν την Αλήθειαν".
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι η Αποκάλυψη του Θεού στο κόσμο πραγματοποιείται μέσα από τρία ιστορικά στάδια.
Στο πρώτο στάδιο η Αγία Τριάδα γνωστοποιεί τον εαυτό της στη ζωή του ανθρώπου διά του Πατρός μέσα από τη Δημιουργία, την πρώτη εντολή του Παραδείσου, τη Διαθήκη ή Συμφωνία με τους πρωτοπλάστους, το Νώε, τον Αβραάμ και τον λαό του Ισραήλ, είτε με τη προσωπική του επαφή κι επικοινωνία, είτε μέσα από τους Αγγέλους του και τους Προφήτες. Το πρώτο ιστορικό στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού στο κόσμο διασώζεται μέσα από τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Το πρώτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού απόβλεπε στη προετοιμασία των ανθρώπων να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τον Ιησού Χριστόν ως τον Αληθινό Θεό και Σωτήρα μας.
Το δεύτερο στάδιο της Αποκαλύψεως της Αγίας Τριάδος στο κόσμο πραγματοποιείται διά της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, διά του Απολυτρωτικού του έργου, διά της Σταυρώσεως του, της Αναστάσεως του και της Αναλήψεως του. Το δεύτερο στάδιο  περιγράφεται και διασώζεται μέσα από τα Βιβλία της Καινής Διαθήκης.
Το τρίτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού στο κόσμο εγκαινιάζεται την ημέρα της Πεντηκοστής με την επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος, που θεωρείται κι η Γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας. Το στάδιο αυτό διαρκεί μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού για τη τελική μας Κρίση.
Έτσι ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ τονίζει ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η απόκτηση του αγίου Πνεύματος. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με τη πίστη μας στη Μοναδικότητα της Θεότητας του Χριστού. Με την υπακοή μας στις θείες του Εντολές. Με τη μετάνοια μας και την άξια συμμετοχή μας στη Μυστηριακή και εκκλησιαστική ζωή της Εκκλησίας μας στηρίζοντας με κάθε τρόπο το κατηχητικό, το φιλανθρωπικό και το ιεραποστολικό της έργο.
Το τρίτο στάδιον της Αποκαλύψεως του Θεού διασώζεται μέσα από την Παράδοση της Εκκλησίας μας όπως αυτή μαρτυρείται σε βιβλία της Καινής Διαθήκης και κυρίως στις Πράξεις των Αποστόλων, στις αποφάσεις των τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων και στα συγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας μας. 
Εγγυητής, ερμηνευτής και προστάτης της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας είναι η ίδια η Εκκλησία μας διά των αρμοδίων οργάνων της, την Ιερά της Σύνοδο και τους εκπροσώπους της όπως είναι οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών μας και οι Επίσκοποί μας κι όσοι διακονούν την Εκκλησία μας με την πνευματική και ποιμαντική καθοδήγηση του τοπικού μας Επισκόπου.
Την Αγία Γραφή την χρησιμοποιούν και οι αιρετικοί και οι σχησματικοί. Γι' αυτό η Αγία Γραφή κατανοείται πάντοτε όπως την ερμηνεύει η Εκκλησία μας διά των Αποστόλων, των διαδόχων τους, όπως είναι ο Πατριάρχης μας, διά των Συνόδων, όπως είναι η Σύνοδος του Πατριαρχείου μας, διά των Πατέρων της Εκκλησίας μας όπως είναι οι άγιοι μας, διά των Επισκόπων μας όπως είναι ο Μητροπολίτης μας και διά των κληρικών και λαϊκών που έχουν την πνευματική και ποιμαντική καθοδήγηση και πνευματική άδειαν του τοπικού μας Επισκόπου.
Επιπλέον η κατανόηση της Καινής Διαθήκης,  όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προϋποθέτει την άριστη κατανόηση της Παλαιάς Διαθήκης. Μερικοί αγνοώντας τις παρατηρήσεις των Πατέρων της Εκκλησίας μας αρχίζουν να διαβάζουν την αγία Γραφή από το βιβλίον της Αποκαλύψεως, που είναι το τελευταίο, χωρίς να προηγηθεί η μελέτη και η ανάλυση των προηγούμενων βιβλίων της. Έτσι δεν καταλαμβαίνουν τίποτα πέραν από τις συγχυσμένες ιδέες που δημιουργούν στους εαυτούς τους και στους συνομιλητές τους με αποτέλεσμα να παραμένουν αδιάφοροι στο Λόγο του Θεού με προβληματική συμπεριφορά προς τη Παράδοση της Εκκλησίας μας.
Για να ξεπερασθούν αυτές οι αχρείαστες ταλαιπωρίες των πιστών καλό είναι να παρακολουθούμε όλοι μας τους κύκλους της Αγίας Γραφής που οργανώνει η Μητρόπολη μας. Οι κύκλοι της Αγίας Γραφής είναι για όλους μας, δεν είναι μόνο για τις γυναίκες και μάλιστα για τις ηλικιωμένες.
Για τα παιδιά μας φυσικά λειτουργούν κάθε Κυριακή και τα Κατηχητικά μας Σχολεία. 
Σήμερα λοιπόν που εορτάζουμε την Γενέθλιον ημέρα της Εκκλησίας μας, την εορτή της Πεντηκοστής, ας συνηδειτοποιήσουμε την δωρεά του Θεού προς τον άνθρωπο κι ας προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας με την ταπείνωση και την υπακοή στο θέλημα του Θεού κάνοντας το καλύτερο για μας και τα παιδιά μας. Ας αφήσουμε την αγάπη να πλημμυρίσει στις καρδιές μας για να κυριαρχήσει παντού η δικαιοσύνη και η ειρήνη. Ας αφήσουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που δεχθήκαμε κατά την βάπτιση μας και μέσα από τη συμμετοχή μας στα υπόλοιπα μυστήρια της Εκκλησίας μας να βασιλέψουν μέσα στη ζωή μας για να ζήσουμε μέσα σε ένα καλύτερο κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη χαρά. Ας αφήσουμε λοιπόν το φώς της Πεντηκοστής να μας καθοδηγεί στον καθημερινό αγώνα της ζωής. Τότε μπορούμε κι εμείς να μιμηθούμε τους αγίους Αποστόλους πορευόμενοι την οδό της εν Χριστώ σωτηρίας. 

Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων της Α΄ Οικ. Συνόδου. (Ιωαν. ιζ΄ 1-13)

αναρτήθηκε στις 12 Ιουν 2021, 1:25 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 12 Ιουν 2021, 1:25 π.μ. ]




Όπως ακούσαμε από τους πανέμορφους ύμνους, αγαπητοί μου αδελφοί, και χτες στην ακολουθία του Εσπερινού «Τας μυστικάς σήμερον του Πνεύματος σάλπιγγας…», αλλά και προηγουμένως στην ακολουθία του Όρθρου «Των Αγίων Πατέρων ο χορός», η Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα, έβδομη Κυριακή από του Πάσχα και μία Κυριακή πριν από τη μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, τους Αγίους και θεοφόρους 318 Πατέρες που πήραν μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βηθυνίας το 325 μ.Χ. Η Σύνοδος συνήλθε κατά πρόσκληση του Αγίου ενδόξου και θεοστέπτου βασιλέως Κωνσταντίνου του Μεγάλου και έλαβαν μέρος σ’ αυτή μεγάλες και φωτισμένες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας όπως ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Μύρων της Λυκίας ο οποίος μάλιστα ράπισε τον Άρειο για τις βλάσφημες δοξασίες του, ο Άγιος Σπυρίδων επίσκοπος Τριμυθούντος που επιτέλεσε και το γνωστό θαύμα με το κεραμίδι και άλλοι πολλοί ακόμη Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ποιος, όμως ήταν ο λόγος που συνεκλήθη η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος; Ήταν ένας μεγάλος αιρεσιάρχης, ο Άρειος που με τις αιρετικές δοξασίες του δημιούργησε για πολλά χρόνια μεγάλη σύγχυση στους κόλπους της Εκκλησίας. Τι ακριβώς δίδασκε ο Άρειος; Ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Χριστός μας δηλαδή, δεν είναι ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα και επομένως δεν είναι αληθινός Θεός αλλά κτίσμα και δημιούργημα του Θεού Πατέρα.

Έτσι συνεκλήθη η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος και οι 318 Πατέρες που συμμετείχαν σ’ αυτήν διατράνωσαν με θεόπνευστο τρόπο την αλήθεια της θεολογίας της Εκκλησίας μας, δηλαδή το πλήρες της θεότητας του Ιησού. Αφού καταδίκασαν οριστικά τις δοξασίες και τις βλασφημίες του Αρείου παρέδωσαν τα βασικά άρθρα του Συμβόλου της ορθοδόξου πίστεως σύμφωνα με τα οποία ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι Θεός αληθινός και ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα. Έχει δηλαδή την ίδια ουσία και φύση με τον Θεό Πατέρα και επομένως την ίδια δόξα, εξουσία, κυριότητα και όλα τα υπόλοιπα θεοπρεπή ιδιώματα της θείας φύσεως.

Δεν είναι τυχαίο, αδελφοί μου, που σήμερα η Εκκλησία μας επέλεξε να ακούσουμε  για Ευαγγέλιο ένα απόσπασμα από την καλούμενη αρχιερατική προσευχή του Χριστού που ουσιαστικά τα λόγια αυτής της προσευχής δεν είναι τίποτα άλλο από την αλήθεια που διατράνωσαν οι Θεοφόροι Πατέρες κατά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Ποια είναι η αλήθεια αυτή που τονίζει και το σημερινό Ευαγγέλιο; Ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και σωτήρας του κόσμου. Ακούστε τι λέει σήμερα ο ίδιος ο Χριστός μας απευθυνόμενος στο Θεό Πατέρα: «Πατέρα, έφθασε η ώρα. Φανέρωσε τη δόξα του Υιού σου, ώστε και ο Υιός σου να φανερώσει τη δική σου δόξα. Εσύ του έδωσες εξουσία πάνω σε όλους τους ανθρώπους, έτσι κι αυτός θα δώσει την αιώνια ζωή σε όλους αυτούς που του εμπιστεύθηκες. Και να πια είναι η αιώνια ζωή: Ν’ αναγνωρίζουν οι άνθρωποι εσένα ως τον μόνο αληθινό Θεό, καθώς και εκείνον που έστειλες, τον Ιησού Χριστό».

Αυτή την αλήθεια, ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και σωτήρας του κόσμου, που δίδαξαν και επικύρωσαν συνοδικά οι σημερινοί εορταζόμενοι Άγιοι Πατέρες, μας καλεί, αδελφοί μου, η Εκκλησία μας να πιστεύουμε και να ομολογούμε και εμείς καθημερινά στη ζωή μας. Άλλωστε η πίστη σε αυτή την αλήθεια, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Χριστού μας, είναι που θα μας προσφέρει την αιώνια ζωή. Αμήν.   


Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2020/05/318.html#ixzz6xYnjTIo2

Η Ανάληψη του Κυρίου

αναρτήθηκε στις 9 Ιουν 2021, 11:07 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Ιουν 2021, 1:15 π.μ. ]

 


Σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Θεανθρώπου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει τη Δεσποτική Εορτή της εις ουρανούς Αναλήψεως του Κυρίου. Πρόκειται για μια εορτή, που επειδή πέφτει πάντοτε την Πέμπτη ημέρα της εβδομάδας, δηλαδή καθημερινή, δεν έχει ανάλογη της σημασίας της θέση στη συνείδηση του λαού, όπως συμβαίνει με άλλες μεγάλες εορτές, σαν αυτές των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, του Ευαγγελισμού, της Αναστάσεως, κ.α. Ακόμη, ειδικά στην εορτή της Αναλήψεως, απέχει ο μαθητόκοσμος, διότι τέτοιες ημέρες έχουν εισέλθει στην εξεταστική περίοδο, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί να αδυνατούν να συνοδέψουν τους μαθητές τους για εκκλησιασμό. Ακόμη εμείς οι μεγαλύτεροι, ασκούμενοι καθημερινά με τις βιωτικές μας μέριμνες, ακούμε και μαθαίνουμε για την εορτή αυτή πολλά χρόνια αργότερα, ίσως και δεκαετίες μετά από τα σχολικά μας χρόνια, χωρίς να έχουμε βιώσει λατρευτικά αυτή τη μεγάλη εορτή και πανήγυρη.
Η Ανάληψη ακολουθεί την Ανάσταση. Είναι αμέσως μετά το διάστημα των σαράντα ημερών, που ο Κύριος εμφανιζόταν συχνά στους μαθητές του. Στο διάστημα αυτό ο Κυριος, με τις συνεχείς εμφανίσεις του αλλά και εξαφανίσεις του, πρώτον αποδεικνύει το γεγονός της Αναστάσεως Του και δεύτερον γυμνάζει πνευματικά τους μαθητές Του. Πρέπει με λίγα λόγια οι μαθητές του Κυρίου και μέλλοντικοί Απόστολοι να χειραφετηθούν από τη συνεχή σωματική αίσθηση και αντίληψη του Χριστού. Τους προετοιμάζει, με λίγα λόγια, να Τον επιζητούν με τους πνευματικούς τους οφθαλμούς στο επόμενο διάστημα της δικής τους αποστολής προς τα έθνη. Έτσι η ένσαρκος παρουσία του Κυρίου στη γη που άρχισε με τη γέννησή Του εδώ σταματά.
Όμως, ο ένσαρκος Κύριος θα ξαναφανεί. Τότε: “και τότε φανήσεται τὸ σημείον του υιου του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε κόψονται πάσαι αι φυλαὶ της γης και οψονται τον υιὸν του ανθρώπου ερχόμενον επὶ των νεφελων του ουρανού μετὰ δυνάμεως και δόξης πολλής.” (Ματθ. κδ΄30) Μέχρι τότε οι πιστοί ανά τους αιώνες μαθαίνουμε να ζούμε με τη διαρκή και αόρατη παρουσία Του, όπως και ο ίδιος το τόνισε: “και ιδοὺ εγὼ μεθ' υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν.” (Μτθ. κη΄20). Βεβαίως η σωματική παρουσία του Κυρίου δεν εξέλειπε εντελώς. Η σωματική Του παρουσία που ακόμη υπάρχει και θα υπάρχει έως της συντελείας του κόσμου είναι στο ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στον άρτο και τον οίνο, που στα “σα εκ των σων” μεταβάλλονται σε σώμα και αίμα Κυρίου. Έτσι ο πιστός μπορεί να δεχθεί τον Κύριο μέσα του και Εκείνος να εισέλθει μέχρι και το τελευταίο του κύτταρο, να εισδύσει στην ουσία της ύπαρξής του, και εντέλει ο δεχόμενος τον Κύριον να θεωθεί.
Ανελήφθη, λοιπόν, στους ουρανούς ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής μας. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Κύριος οδήγησε τους μαθητές Του προς το δρόμο της Βηθανίας και το όρος των Ελαιών. Εκεί, αφού σήκωσε τα χέρια Του, τους ευλόγησε: “Εξήγαγε δε αυτοὺς έξω έως εις Βηθανίαν, και επάρας τὰς χειρας αυτού ευλόγησεν αυτούς.” (Λούκ. κδ΄50) Έτσι, ευλογώντας τους, χωρίστηκε απ' αυτούς και εφέρετο προς τον ουρανό, μέχρι που χάθηκε απ' τα μάτια τους. “και εγένετο εν τω ευλογειν αυτὸν αυτοὺς διέστη απ' αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. και αυτοὶ προσκυνήσαντες αυτὸν υπέστρεψαν εις Ιερουσαλὴμ μετὰ χαράς μεγάλης” (Λούκ. κδ΄51-51). Αλλά πώς ανελήφθη; Και με την ανθρώπινη Του φύση. Έτσι την ανθρώπινή Του φύση, την ενωμένη με τη Θεία Του υπόσταση, που την ένωσε αχωρίστως, ατρέπτως, ασυγχύτως και αδιαιαρέτως, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου, την πήρε και την τοποθέτησε πάνω από Αγγέλους και Αρχαγγέλους, ψηλότερα από Χερουβίμ και Σεραφίμ, δίπλα στο θρόνο του Θεού Πατέρα. Με απλά λόγια ο Κύριος Θέωσε και την ανθρώπινη φύση Του, δίνοντας μας μια ιδέα για το πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων πιστών κατά την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία.
Ακόμη, αξίζει να τονιστεί πως η Ανάληψη, αυτή καθ' αυτή, οδηγεί στην Πεντηκοστή, τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας μας. Κι αυτό διότι ο Κύριος είχε υποσχεθεί,πριν την Ανάληψη Του, ότι θα τους έστελνε το Άγιο Πνεύμα. Πράγμα που τελικά έγινε δέκα ημέρες αργότερα. “Ο Κύριος Ιησού Χριστός ανήλθε στους ουρανούς, αλλά δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος, για το οποίο έχυσε το τίμιο Αίμα Του. Μπορεί να κάθισε στα δεξιά του Θεού (Μάρκ. ιστ΄ 19), στους ένδοξους ουρανούς, όμως η παρουσία Του εκτείνεται ως τη γη και ως τα έσχατα της δημιουργίας. Άφησε στη γη την Εκκλησία Του, η οποία είναι το ίδιο το αναστημένο, αφθαρτοποιημένο και θεωμένο σώμα Του, για να είναι το μέσον της σωτηρίας όλων των ανθρώπινων προσώπων, που θέλουν να σωθούν. Νοητή ψυχή του σώματός Του είναι ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας (Ιωάν. ιε΄26), ο οποίος επεδήμησε (ήρθε και εγκαταστάθηκε) κατά την ημέρα της Πεντηκοστής σε αυτό, για να παραμείνει εως τη συντέλεια του κόσμου. Η σωτηρία των πιστών συντελείται με την οργανική συσσωμάτωση των πιστών στο θεανδρικό Σώμα του Κυρίου.” (Π. Ευδοκίμωφ).
Κατά το γεγονός της Αναλήψεως, πραγματοποιήθηκε στην πράξη η συμφιλίωση του Θεού με το ανθρώπινο γένος. Διαλύθηκε η παλιά έχθρα, τελείωσε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αυτό συνέβαινε πριν απ' αυτό το γεγονός, όχι επειδή μισούσε ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος επιδείκνυε αδιαφορία και αχαριστία. Και τώρα, η αλλαγή δεν έγινε εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων ή επειδή αλλάξαμε στάση και συμπεριφορά, αλλά λόγω της απροσμέτρητης αγάπης και του ενδιαφέροντος του Θεού.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσθέτει: “Τώρα στην Ανάληψη, εμείς που δεν ήμασταν άξιοι να κατοικούμε στον παράδεισο, (...) εμείς τώρα οι ανάξιοι ανεβαίνουμε στον ουρανό. Τα χερουβίμ, παλαιά, φυλάγανε τον παράδεισο για να μην μπούμε ξανά και τώρα εμείς τα υπερβαίνουμε. Η ανθρώπινη φύση, στο πρόσωπο του Χριστού, έτυχε τιμής που δεν έτυχε η φύση των αγγέλων. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Δεν έγινε άγγελος. Ενώθηκε μόνο με την ανθρώπινη φύση. Και οι άγγελοι δεν ζηλεύουν, αντίθετα χαίρονται, διότι χαρά των αγγέλων είναι η προκοπή μας και πόνος τους η εξαθλίωσή μας.”
Για την αλλαγή αυτή οφείλουμε ευγνωμοσύνη στον Χριστό. Αυτός έγινε μεσίτης. Ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, αλλά αυτός ο ίδιος. Ο Θεός ήταν οργισμένος με μας και εμείς τον μισούσαμε. Και μας συμφιλίωσε ο Υιός Του. Πώς μας συμφιλίωσε;
Δεχόμενος την τιμωρία που έπρεπε να επιβάλει σε μας. «Εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου γενόμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ. γ΄ 13). Δέχτηκε την τιμωρία του ουρανού, δέχτηκε και τις προσβολές των ανθρώπων. «Οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων σε επέπεσον επ’ εμέ» (Ψαλμ. ξη΄10) (…) Πολλές φορές μιλούμε για τη μεσιτεία της Παναγίας και των αγίων και ξεχνούμε ότι μεσίτης πάνω απ’ όλους τους αγίους είναι ο ίδιος Χριστός. Αυτός ως άνθρωπος συνεχώς μεσιτεύει για μας τους ελεεινούς αδελφούς Του. Όπως ακριβώς παίρνουμε κάτι από τη σοδειά μας και το προσφέρουμε στο Θεό για να τον ευχαριστήσουμε και να ευλογήσει όλη τη σοδειά μας, έτσι ακριβώς και ο Χριστός την ανθρώπινη φύση, που προσέλαβε στη μήτρα της Αειπαρθένου Μαρίας την κάνει προσφορά στον Θεό, για να ευλογηθεί ΌΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ. Ακόμη προσθέτει ο ίδιος Πατέρας: “Ενώ πλαστήκαμε από τον Θεό κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του, ο άνθρωπος δεν πρόσεξε και ωμοιώθη τοις κτήνεσι. Το να γίνει, δε, κάποιος σαν τα ζώα είναι σαν να έγινε χειρότερος από αυτά.
Το να σέρνεται ένα φίδι είναι φυσικό, το να σέρνεται, όμως, ένας αετός είναι η εσχάτη κατάπτωση … Μερικές φορές, ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος των ζώων. Έτσι ο Ησαΐας λέγει, έγνω βους τον κτησάμενον, και όνος την φάτνη του κυρίου αυτού Ισραήλ, δε, εμέ ουκ έγνω (Ησαΐας α΄ 3) … Για να μας συνετίσει ο Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τα έντομα. Πορεύθητι προς τον μύρμηγκα, και ζήλωσον τας οδούς αυτού (Παροιμ. στ΄6) (…) Εμείς οι κατώτεροι των ζώων, τα παιδιά του διαβόλου, με την Ανάληψη του Χριστού γίναμε ανώτεροι και από τους αγγέλους.” (Χρυσοστόμου, Ι., Εις την Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Ε.Π.Ε., 36)
Ανελήφθης εν δόξη, Χριστό ο Θεός ημών,
χαροποιήσας τους Μαθητάς,
τη επαγγελία του Αγίου Πνεύματος,
βεβαιωθέντων αυτών διά της ευλογίας,
ότι Συ ει ο Υιός του Θεού,
ο Λυτρωτής του κόσμου.

Κυριακή του Τυφλού

αναρτήθηκε στις 5 Ιουν 2021, 2:16 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 5 Ιουν 2021, 2:17 π.μ. ]



Η έκτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Κυρίου μας, στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, το οποίο διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, με κάθε λεπτομέρεια και το οποίο ενέχει μεγάλες αλήθειες.    
      Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, ο οποίος δεν είχε δει ποτέ το φως, δεν γνώριζε το σχήμα του προσώπου των ανθρώπων και δεν αισθάνθηκε ποτέ τη χαρά της θέας, αλλά ένα μαύρο πέπλο σκέπαζε την ύπαρξή του, κείτονταν στην άκρη του δρόμου, ζητώντας ελεημοσύνη για να επιβιώσει. Δεν είχε δει ποτέ το φως και δεν χάρηκε ποτέ τα θεία δημιουργήματα και τα χρώματα. Γεννήθηκε χωρίς οφθαλμούς «τυφλός εκ γενετής» (Ιωάν.9,1), έχοντας τις κόγχες του προσώπου του αδειανές από το πολυτιμότερο δώρο της ζωής. Ζούσε σε πυκνό σκοτάδι βιώνοντας την ανείπωτη μοναξιά του, ώσπου έκαμε τη μεγάλη συνάντηση με τον υπέρτατο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Με τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος πέρασε από μπροστά του, μαζί με τους μαθητές Του.

     Εκείνοι, όταν αντίκρισαν τον τυφλό ρώτησαν από περιέργεια τον Κύριο: «ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ἢ οι γονείς αυτού, ίνα τυφλὸς γεννηθή;» (Ιωάν.9,2). Ως Ιουδαίοι πίστευαν πως η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, τιμωρία σταλμένη από το Θεό για τις αμαρτίες του. Μάλιστα η τιμωρία αυτή εκτείνονταν και στους απογόνους τους, έως εβδόμης γενεάς. Οι ασθενείς αντιμετωπίζονταν ως καταραμένοι του Θεού και δεν τύχαιναν ιδιαίτερης εκτίμησης και περιποιήσεως. Αλλά ο Χριστός τους διαβεβαίωσε πως «ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, ἀλλ’ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν.9,3). Να καταλάβουν ότι ο δάσκαλός τους δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, αλλά ο σαρκωμένος Θεός, ο Οποίος ποιεί θαυμάσια μόνος.
      Ο Χριστός ευσπλαχνίστηκε τον τραγικό και δυστυχή εκείνο άνθρωπο και αποφάσισε να τον θεραπεύσει, και ταυτόχρονα να δείξει τη θεία δύναμή Του, πως Αυτός είναι ο δημιουργός του ανθρώπου και μπορεί να δημιουργήσει ανθρώπινα μέλη από το μηδέν. Αυτός ο Οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο στον παράδεισο, αφού «πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν» (Ιωάν.1,3), μπορεί να δημιουργήσει οφθαλμούς στον εκ γενετής τυφλό. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια των μαθητών, «έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού και είπεν αυτώ, ύπαγε εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ο ερμηνεύεται απεσταλμένος. Απήλθε νουν και ενίψατο και ήλθε βλέπων» (Ιωάν.9,6-7). Σημειωτέον ότι ήταν ημέρα Σάββατο.
       Το πιθανότερο είναι ο θεραπευμένος πλέον τυφλός να αλάλαζε από χαρά και να διαλαλούσε στους περαστικούς το υπέρτατο δώρο που έλαβε από τον άγνωστο ιατρό. Ήταν φαίνεται γνωστός, όλοι τον ήξεραν και πολλοί τον ελεούσαν. Όταν τον είδαν να έχει μάτια και να βλέπει παραξενεύτηκαν. Δεν ήξεραν τι συμβαίνει. Γνώριζαν ότι αυτός δεν ήταν σαν τους άλλους τυφλούς, οι οποίοι έπασχαν από κάποιο οφθαλμικό νόσημα, αλλά δεν είχε καν οφθαλμούς στις κόγχες του προσώπου του. 
      Το φυσικότερο θα ήταν οι ομόφυλοί του Ιουδαίοι να χαρούν για την ίαση αυτού του δυστυχισμένου ανθρώπου και να δοξάσουν το Θεό. Αλλά αυτοί, αντί για χαρά αγανάκτησαν για το νέο μεγάλο θαύμα του Χριστού και πρόταξαν την δήθεν καταπάτηση της αργίας του Σαββάτου από τον Κύριο, υποβαθμίζοντας το θαυμαστό γεγονός. Η σχολαστική τήρηση μιας νομικής εντολής είχε γι’ αυτούς μεγαλύτερη
σημασία από τη σωτηρία ενός ανθρώπου. Αντί να χαρούν για την ίασή του τον χαρακτήρισαν αμαρτωλό. Τον άρπαξαν και τον οδήγησαν στους «ειδικούς» να αποφανθούν περί αυτού, στους Φαρισαίους, οι οποίοι διεκδικούσαν την πνευματική καθοδήγηση του λαού και απαιτούσαν να γίνονται μιμητές τους οι άνθρωποι, στην τήρηση των νομικών διατάξεων. «Άγουσιν αυτόν προς τους Φαρισαίους, τον ποτε τυφλόν. Ήν δε σάββατον ότε τον πηλόν εποίησεν ο Ιησούς και ανέωξεν αυτού τους οφθαλμούς» (Ιωάν.9,13-14). Οι Φαρισαίοι ζήτησαν να μάθουν πως βρήκε το φώς του ο πρώην τυφλός και εκείνος τους περιέγραψε τον τρόπο της θεραπείας του από τον μυστηριώδη άγνωστο. Οι υποκριτές εκείνοι άνθρωποι δεν στάθηκαν στο θαυμαστό γεγονός, αλλά στην «παράβαση» της μωσαϊκής εντολής για την αργία του Σαββάτου. Το μέγα θαυμαστό και χαρμόσυνο γεγονός της ίασης ενός δυστυχισμένου ανθρώπου είχε δευτερεύουσα σημασία από την «καταστρατήγηση» της αργίας του Σαββάτου. Ο τύπος είχε μεγαλύτερη σημασία από την ουσία. Και γι’ αυτό αποφάνθηκαν κατηγορηματικά:  «ούτος ο άνθρωπος ουκ έστι παρά του Θεού, ότι το Σάββατον ου τηρεί» (Ιωάν.9,16). Κάλεσαν και τους γονείς του πρώην τυφλού να  συμφωνήσουν και εκείνοι μαζί τους ότι ο θεραπευτής του γιου τους δεν είναι άνθρωπος του Θεού. Αλλά εκείνοι, από φόβο μήπως τους αποβάλλουν από τη συναγωγή, τους παρέπεμψαν στο παιδί τους, το οποίο ήταν ενήλικο και είχε γνώμη.
       Εκείνος ομολόγησε: «οίδαμεν δε ότι αμαρτωλών ο Θεός ουκ ακούει, αλλ’ εάν τις θεοσεβὴς η και το θέλημα αυτού ποιή, τούτου ακούει. εκ του αιώνος ουκ ηκούσθη ότι ήνοιξέ τις οφθαλμοὺς τυφλού γεγεννημένου. ει μη ήν ούτος παρὰ Θεού, ούκ ηδύνατο ποιείν ουδέν» (Ιωάν.9,31-33). Στη συνέχεια, όταν οι Ιουδαίοι εξεδίωξαν τον τυφλό και τον έκαναν αποσυνάγωγο, ο Χριστός τον ρώτησε αν πιστεύει «εις τον Υιόν του Θεού» και στην ερώτηση του τυφλού «τις εστί, ίνα πιστεύσω εις αυτόν», ο Χριστός τον διαβεβαίωσε: «και εώρακας αυτόν και ο λαλών μετά σου εκείνος εστιν». Ο θεραπευμένος τυφλός, χωρίς καμιά επιφύλαξη απάντησε: «Πιστεύω, Κύριε και προσεκίνησε αυτώ» (Ιωάν.9,35-38).
      Ο Κύριος βλέποντας την αναταραχή των Φαρισαίων είπε: «εις κρίμα εγὼ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι καί οι βλέποντες τυφλοὶ γένωνται. και ήκουσαν εκ των Φαρισαίων ταύτα ο όντες μετ’ αὐτού, και είπον αυτώ· μη και ημείς τυφλοί εσμεν; είπεν αυτοίς ο Ιησούς· ει τυφλοὶ ήτε, ουκ αν είχετε αμαρτίαν· νυν δε λέγετε ότι βλέπομεν· η ουν αμαρτία υμών μένει» (Ιωάν.9.39-41). Χαρακτήρισε ως πνευματικά τυφλούς όσους κλείνουν τα πνευματικά τους μάτια να δουν το «Φως το αληθινό» (Ιωάν.1,2), το οποίο ήρθε στον κόσμο για να διαλύσει τα σκοτάδια της πλάνης και να φωτίσει την ανθρωπότητα με το ανέσπερο φως του. Για κάποιον ο οποίος κρατά τα μάτια του κλειστά, όσα φώτα και αν λάμπουν γύρω του δε θα μπορέσει να τα αντιληφθεί. Που σημαίνει ότι οι πνευματικά τυφλοί, με αγαθή καρδιά θα δουν το «φως το αληθινό» και θα σωθούν, σε αντίθεση με τους άπιστους και εγωκεντρικούς αμετανόητους, οι οποίοι θα μείνουν άμοιροι του θείου φωτισμού, στα φρικτά σκοτάδια της αμαρτίας και εκτός της σωτηρίας.
      Ο θεραπευμένος τυφλός έλαβε διπλή θεραπεία: το φως των φυσικών και των πνευματικών του οφθαλμών. Αντίθετα εκείνοι προτίμησαν την πνευματική τύφλωσή τους! Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και οι διαχρονικοί αρνητές Του, οι οποίοι μηχανεύονται απίθανες αιτίες να Τον αρνηθούν και να Τον συκοφαντήσουν, παραβλέποντας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η μέγιστη προσωπικότητα της ιστορίας και ο μοναδικός ευεργέτης της ανθρωπότητας.
      Μέσω αυτής της περικοπής διακηρύσσεται πανηγυρικά η θεότητα του Χριστού, γεγονός που αρνούνταν τόσο οι σύγχρονοί Του Ιουδαίοι, όσο και οι διαχρονικοί αρνητές Του. Η θεραπεία του δυστυχισμένου εκείνου ανθρώπου έγινε «ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν.9,3). Να γίνει γνωστό «το υπερβάλλον μέγεθος της δυνάμεως αυτού» (Εφ.1,18). Να καταλάβουν οι άνθρωποι
ότι ο Θεός είναι ανάμεσά τους και επεργάζεται τη σωτηρία τους. Ο Χριστός είναι σαφής βεβαιώνει ότι ο Ίδιος ενήργησε σε αυτόν και τον θεράπευσε, ως ο Θεός, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο για παρερμηνεία, όπως πολλών αιρετικών – αρνητών της θεότητάς Του (π.χ. Μάρτυρες του Ιεχωβά), οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δήθεν θεράπευσε ο Ιησούς τον τυφλό, με τη δύναμη του Θεού, για να δοξάσει το Θεό! Το μεγάλο πρόβλημα για τους διαχρονικούς αρνητές του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι αν υπήρξε ο Χριστός ξεχωριστός άνθρωπος, αλλά αν είναι Θεός. Οι περισσότεροι διαβόητοι αρνητές του δεν Τον αρνήθηκαν ως ξεχωριστό άνθρωπο, αλλά τον αρνήθηκαν ως Θεό! Είναι οι τυφλοί που έχουν μεν μάτια, αλλά δεν βλέπουν!
       Όμως, «μη και ημείς τυφλοί εσμεν;» (Ιωάν.9,40). Μήπως και εμείς πάσχουμε από πνευματική τύφλωση και δεν το γνωρίζουμε; Καλό είναι να εξετασθούμε!  Το πνευματικό οφθαλμολογικό ιατρείο είναι η Εκκλησία και ιατρός ο Χριστός. Ας ανοίξουμε και εμείς την καρδιά μας, όπως ο θεραπευμένος τυφλός, για να εισέλθει ο φωτισμός του Χριστού, για να λαμπρυνθεί η ύπαρξή μας, να γίνει «φως οικών απρόσιτον» (Α΄Τιμ.6,16). Ας τον παρακαλέσουμε να διατηρεί «πεφωτισμένους τους οφθαλμούς της καρδίας ημών, εις το ειδέναι ημάς τις εστιν η ελπίς της κλήσεως αυτού, και τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εν τοις αγίοις» (Εφ.1,18).   

Κυριακή της Σαμαρείτιδος – Η σωτήρια συνάντηση

αναρτήθηκε στις 29 Μαΐ 2021, 11:28 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 29 Μαΐ 2021, 11:34 π.μ. ]




ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Πράξ. ια΄ 19-30
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ἰωάν. δ΄ 5-42
Η Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα αναφέρεται σε ένα περιστατικό της ζωής του Χριστού το οποίο έλαβε χώρα αμέσως μετά την εορτή του Πάσχα.
Αφού ο Χριστός εόρτασε το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα κατά το πρώτο έτος της δημόσιας δράσης του επέστρεφε στην Γαλιλαία. Στον δρόμο περνούσαν έξω από μια πόλη της Σαμάρειας που ονομαζόταν Συχάρ. Ήταν δώδεκα το μεσημέρι μας λέγει το Ευαγγέλιο και παρουσιάστηκε και η ανάγκη να αγοράσουν τροφές από την πόλη για το ταξίδι τους ενώ ο Χριστός κάθισε δίπλα σε ένα πηγάδι το οποίο έκτισε ο Ιακώβ. Στο πηγάδι εκείνο ήρθε και μια γυναίκα Σαμαρείτισσα για να αντλήσει και να πάρει νερό για το σπίτι της. Εκεί διεξήχθηκε ο διάλογος του Χριστού με την γυναίκα εκείνη ώστε η Σαμαρείτισσα, μια γυναίκα αμαρτωλή, να αλλάξει τόσο πολύ ώστε στη συνέχεια να γίνει η αγία και ισαπόστολος Φωτεινή.
Παρόλο που υπάρχουν πολλά διδάγματα τα οποία μπορούμε να αναλύσουμε μέσα από την σημερινή περικοπή θα επικεντρωθούμε μόνο σε δύο.
-Ο Χριστός είπε στη Σαμαρείτιδα «πας ο πίνων εκ του ύδατος τούτου· διψήσει πάλιν· ος δ΄ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα». Ο ίδιος ο Χριστός είναι πηγή ζωής στον οποίο προστρέχει ο καθένας για να έχει ζωή. Αλλού είπε «εγώ ειμί οδός και η αλήθεια και η ζωή» Ο άνθρωπος που προσκολλάται στα υλικά αγαθά δεν μπορεί να βρει την μόνιμη ικανοποίηση και πληρότητα. Πάντα θα έχει την ανάγκη για όλο και περισσότερα υλικά αγαθά. Όταν δε τα αποκτήσει θα ζητά και άλλα χωρίς να υπάρχει κορεσμός αλλά ούτε και αληθινή ικανοποίησή του. Ο άνθρωπος που αναζητά και βρίσκει τον Θεό γεμίζει μέσα του και αυτό που κατέχει του δίνει αυτή την πληρότητα. Μπορεί όπως λέγει ο απόστολος Παύλος να μην έχουμε τίποτα αλλά να κατέχουμε τα πάντα «μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες» επειδή ακριβώς έχουμε τον Θεό μέσα μας. Ο άνθρωπος που καταφέρνει στη ζωή του να είναι κοντά στο Θεό γεμίζει μέσα του και δεν έχει την ανάγκη άλλων πραγμάτων δευτερευόντων και πολλές φορές αχρείαστων. Το ύδωρ το ζων που χαρίζει ο Θεός συνοδεύει και σε αυτή τη ζωή και στην άλλη. Δεν μπορεί βέβαια κανείς να περιγράψει το τι μπορεί να αισθάνεται ένας χριστιανός μέσα του όταν ο Θεός ζει μέσα του κατά τον απόστολο Παύλο «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Όπως οι άγιοι μας οι οποίοι βίωναν όλα αυτά για τα οποία μας περιγράφει ο Χριστός σήμερα. Όπως και η σημερινή Σαμαρείτισσα μετέπειτα αγία Φωτεινή η οποία ακόμα και μπροστά στα μαρτύρια δεν δείλιασε καθόλου. Έχασε τα πάντα για να κερδίσει μόνο ένα τον Χριστό που αυτός όμως χαρίζει όλα τα άλλα. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο με τους λόγους του αποστόλου Φιλίππου προς τον Ναθαναήλ «έρχου και ίδε».
-Αυτό το οποίο γνώρισε η Σαμαρείτισσα γυναίκα δεν το κράτησε για τον εαυτό της αλλά το μετέδωσε και στους άλλους. Μέσα από το Ευαγγέλιο την βλέπουμε να αφήνει την υδρία της, δεν την ενδιαφέρουν πλέον τα υλικά πράγματα, ούτε και ο σκοπός για τον οποίο πήγε στο πηγάδι. Τα εγκαταλείπει και πηγαίνει στην πόλη της και καλεί όλους να βγουν να συναντήσουν τον Χριστό. Ως αποτέλεσμα ολόκληρη σχεδόν η πόλη της Σαμάρειας πίστεψε στον Χριστό. Αργότερα, μέσα επίσης από την ζωή της, όπως μας τη διασώζει το συναξάρι, διαδίδει το Ευαγγέλιο σε πολλές πόλεις γύρω από τη Μεσόγειο μέχρι και τη Ρώμη. Στην Ρώμη θυσιάζει ακόμα και τη ζωή της γι’ Αυτόν που πίστεψε και αγάπησε πάνω από όλα και που της μετέστρεψε τη ζωή. Η συνάντησή της με τον Χριστό την μετάβαλε από αμαρτωλή γυναίκα σε μια ισαπόστολο. Από το σκοτάδι που βρισκόταν της αμαρτίας την οδήγησε στο φως ώστε να μετονομαστεί σε Φωτεινή και να εορτάζεται από την Εκκλησία μας δύο φορές τον χρόνο, σήμερα που ακούγεται το ευαγγέλιο που αναφέρεται στην ίδια και κάθε χρόνο στις 26 Φεβρουαρίου. Είναι το δεύτερο μήνυμα που μας στέλνει σήμερα το Ευαγγέλιο μέσα από ένα έμπρακτο παράδειγμα βιώσεως του Ευαγγελίου αυτό της αγίας Φωτεινής. Ο χριστιανός που γνώρισε το φως μέσα από το βάπτισμα του καλείται αυτό το φως να το μεταλαμπαδεύσει και στους υπόλοιπους. Αρχίζοντας από τους δικούς του ανθρώπους και προχωρώντας προς όλους. Δεν είναι έργο μόνο των κληρικών. Η αγία Φωτεινή η Σαμαρίτειδα δεν ήταν κληρικός, μια απλή γυναίκα ήταν και όμως έκανε ένα τεράστιο έργο. Να μην ομοιάσουμε σαν τον οκνηρό δούλο της παραβολής των ταλάντων που έκρυψε το τάλαντό του. Αλλά να εργαστούμε προς δόξα Θεού ώστε και άλλοι συνάνθρωποί μας να οδηγούνται στο φως που είναι ο Χριστός. Καθώς διανύουμε τώρα την αναστάσιμη περίοδο και που η χαρά της αναστάσεως θα πρέπει να πλημυρίζει τα πάντα θα πρέπει να μας ωθεί στο να οδηγήσουμε και άλλους στο Χριστό είτε με τον λόγο μας είτε με το παράδειγμά μας είτε με την όλη στάση μας. Φωτεινό πρότυπό για τον καθένα μας η αγία ισαπόστολος Φωτεινή η Σαμαρείτιδα.
Ακούσαμε σήμερα μια από τις ωραιότερες περικοπές των ευαγγελικών αναγνωσμάτων που ακούγονται στην Εκκλησία. Ο Χριστός συναντά μια γυναίκα Σαμαρίτειδα και μέσα από τον διάλογο που είχαν η γυναίκα αυτή αλλοιώνεται μέσα της προς το καλό. Αφήνει τα πάντα και ακολουθεί τον Χριστό γίνεται ισαπόστολος και μάρτυρας της Εκκλησίας μας. Το ύδωρ το «ζων» που χαρίζει ο Θεός της γέμισε όλο το είναι της και σε αυτή τη ζωή και στην άλλη. Αυτό όμως που την ανάδειξε ακόμα περισσότερο είναι η προσφορά και η θυσία της ώστε να μεταλαμπαδεύσει και στους άλλους αυτό το οποίο πήρε. Απομένει τώρα σε μας αν θα γεμίσουμε και εμείς από αυτό το οποίο χαρίζει ο Θεός ως πληρότητα και ύστερα να το μεταφέρουμε και στους άλλους. Το ευαγγέλιο και οι λόγοι του Χριστού σήμερα έχουν εφαρμογή στο πρόσωπο της αγίας Φωτεινής. Απομένει τώρα σε μας αν θα ακολουθήσουμε αυτούς τους λόγους έχοντας και την αγία ως παράδειγμα αλλά και συμπαραστάτη στον αγώνα μας.

Κυριακή του Παραλύτου - Ο ιατρὸς των ψυχών και των σωμάτων μας

αναρτήθηκε στις 22 Μαΐ 2021, 9:46 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 22 Μαΐ 2021, 9:46 π.μ. ]




ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ : Πράξ. θ΄ 32-42
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ἰωάν. ε΄ 1-15

«Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει»
Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα εἴδαμε ὅτι ὁ Κύ­ριος ἐπισκέφθηκε ἕναν τό­­πο ὅπου ὑπῆρχε πολὺς πό­νος, τὴν «κολυμβήθρα» Βηθεσδά, μιὰ δεξαμενὴ δίπλα στὴν ὁποία παρέμεναν πολλοὶ ἄρρωστοι. Ἐκεῖ πρόσ­εξε ἕναν ἐγκαταλειμμένο ἄρρωστο ποὺ ἦ­ταν παράλυτος επὶ 38 χρόνια· τὸν πλησίασε καὶ μ᾿ ἕνα πρόσ­ταγμά Του τὸν θεράπευσε. Μὲ ἀφορμὴ αὐτὸ τὸ θαῦμα ἂς μελετήσουμε μιὰ πολὺ παρήγορη ἀλήθεια, ποὺ ἀκοῦμε καὶ σὲ Εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας: ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν». 

1. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ἰατρὸς τῶν σωμάτων μας
Εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ ἀναπτύξει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς, ὥστε νὰ ἀνακουφίζεται ἢ καὶ νὰ θεραπεύεται ὁ ἀσθενής. Γι᾿ αὐτὸ καὶ προτρέπει: «Τίμα ἰατρόν… καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος» (Σ. Σειρ. λη´ [38] 1). Νὰ ἀποδίδεις τιμὴ στὸ γιατρό, διότι πράγματι ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε. Εἰδικὰ μάλιστα ἡ θαυμαστὴ πρόοδος τῆς Ἰατρικῆς τὶς τελευταῖες δεκαετίες εἶναι ἕνα μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ ζεῖ ἀφύσικη καὶ ἀνθυγιεινὴ ζωή.
Τὴν ἰδιαίτερη ἄλλωστε συμπάθειά Του πρὸς τὸν ἀσθενὴ ἔδειξε ὁ Κύριος κατεξοχὴν στὴν ἐπὶ γῆς ζωή Του. Ποτὲ δὲν ἔδιωξε κανέναν ἄρρωστο, γιὰ κανένα δὲν ἀδιαφόρησε. Θεράπευσε ἀναρί­θμητους ἀσθενεῖς ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ Τὸν πλησίαζαν μὲ πίστη. Θεράπευσε καὶ τὸν παράλυτο τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς χωρὶς ἐκεῖνος νὰ Τοῦ τὸ ζητήσει, διότι ὁ Κύριος γνώριζε ὅτι «πολὺν ἤδη χρόνον εἶχε», ἦταν πολλὰ χρόνια ἄρρωστος, εἶχε ὠφεληθεῖ ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του καὶ δὲν εἶχε κανένα νὰ τὸν βοηθήσει. Ὁ Κύριος γνωρίζει ὅλα τὰ βάσανά μας καὶ ἀναλόγως μᾶς βοηθάει.
Οἱ ἀρρώστιες εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁμαρτία. Ὁ δὲ Κύριος τὶς θεράπευε ἐξουσιαστικά, ἀφοῦ μὲ τὴ σταυρική Του θυσία ἐπρόκειτο νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἐφόσον θὰ θεράπευε τὴν αἰτία, τὴν ἁμαρτία, εἶχε τὴν ἐξουσία νὰ θεραπεύει καὶ τὴ συνέπεια, τὴν ἀρρώστια. Ἔτσι, ἐκπλήρωσε τὴν προφητεία: «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔ­λαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασε» (Ματθ. η´ 17). Αὐτὸς πῆρε τὶς ἀσθένειές μας καὶ βάσταξε πάνω Του τὶς ἀρρώστιες μας.
Ἐπιπλέον συνέστησε εἰδικὸ ἱερὸ Μυστήριο γιὰ τὶς ἀσθένειες, τὸ ἅγιο Εὐχέλαιο, μὲ τὸ ὁποῖο λαμβάνουμε τὴ θεραπεία ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀσθένεια, ἂν εἶ­ναι πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας, καὶ ὁπωσδήποτε λαμβάνουμε πλούσια Χάρι καὶ οὐράνια παρηγοριά.
2. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ἰατρὸς καὶ τῶν ψυχῶν μας
Ὁ Θεὸς ὅμως ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑγεία ὄχι μόνο τοῦ σώματος ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς. Ποιὰ εἶναι ἡ ἀσθένεια τῆς ψυχῆς; Ἡ ἁμαρτία. Ὁ Κύριος τὴν θεράπευσε μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο: μὲ τὴν ἄφθαστη διδασκαλία Του, μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμά Του ἀλλὰ κυρίως, ὅπως ἤδη εἴπαμε, μὲ τὴ σταυρική Του θυσία. Κατεξοχὴν ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι ὁ Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν μας. «Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ… καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (Α´ Ἰω. α´ 7).
Ἵδρυσε δὲ ὡς μοναδικὸ ἰατρεῖο ψυχῶν τὴν Ἐκκλησία, ὅπου πνέει ζωογόνος ἀέρας ὑγείας, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴ δύναμη νὰ θεραπεύει κάθε ἄρρωστη ψυχή, ἀκόμη καὶ νὰ ἀνασταίνει τὴν πνευματικὰ νεκρὴ ψυχή. Τί ἀνακούφιση μᾶς χαρίζει τὸ φιλάνθρωπο Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως! Καὶ τί ζωὴ καὶ πλήρωμα ζωῆς τὸ ἅγιο Ποτήριο τῆς Θείας Κοινωνίας!
Ἀλλὰ καὶ ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὴ ζωή μας, οἱ χαρὲς καὶ οἱ λύπες, εἶναι θεραπευτικὰ μέσα, φάρμακα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, φάρμακα γλυκὰ καὶ φάρμακα πικρά. Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε ὅτι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν καθένα μας ἔχει ὡς κύριο σκοπὸ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, δηλαδὴ τὴ σωτηρία, τὸν ἐξαγιασμό της.
Ὅλα συμβάλλουν στὴν ὑγεία τῆς ψυ­χῆς μας, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἀρκεῖ νὰ συνεργασθοῦμε μὲ τὸν Ἰατρὸ καὶ ν᾿ ἀκούσουμε τὴ συμβουλή Του, τὴ συμβουλὴ ποὺ ἔδωσε στὸ θεραπευμένο παράλυτο σήμερα: «Μηκέτι ἁμάρτανε»!
***
Πόσο φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Κύριός μας! Ἁμαρτήσαμε, Τὸν περιφρονήσαμε. Ἐκεῖνος ὅμως μᾶς συμπάθησε στὸ κατάντημά μας. Ἐξαιτίας τῆς ἀποστασίας μας εἰσῆλθαν στὴ ζωή μας οἱ ἀρρώ­στιες, καὶ δὲν ἀδιαφόρησε γιὰ τὸν πόνο καὶ τὴν ταλαιπωρία μας! Ἀλλὰ τὶς χρησιμοποιεῖ ὡς πολύτιμα παιδαγωγικὰ μέσα τῆς ψυχῆς μας, μᾶς χαρίζει δύναμη γιὰ νὰ τὶς ὑπομένουμε, καὶ τρόπους γιὰ νὰ θεραπευόμαστε ἀπὸ αὐτές! Εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφος καὶ συμπαραστάτης μας στὶς ὧρες τοῦ πόνου, μέχρις ὅτου μᾶς ὁδηγήσει στὴ Βασιλεία Του, ὅπου δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε ἁμαρτία οὔτε ἀσθένεια καὶ πόνος, ἀλλὰ ἁγιότητα, ἀφθαρσία καὶ ἀθανασία.

1-10 of 1198