Επίκαιρα

Κυριακή Δ΄ Νηστειών (Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος )- Τα παιδιά μας στο Χριστό

αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε ]


Σχετική εικόνα
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μάρκ. θ΄ 17-31
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. ς΄ 13-20

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς παρουσιάζει μὲ ἔντονα χρώματα τὸ δράμα ἑνὸς πατέρα. Ὁ γιός του ἐδῶ καὶ χρόνια – ἀπὸ παιδί – εἶχε κυριευθεῖ ἀπὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο τοῦ εἶχε ἀφαιρέσει τὴ λαλιά. 
Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, τὸν ἔριχνε σὲ φωτιὰ καὶ σὲ νερό, γιὰ νὰ τὸν θανατώσει. Ὁ πατέρας ἀπελπισμένος ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη βοήθεια ὁδήγησε τὸν γιό του στὸν Κύριο καὶ Ἐκεῖνος τὸν θεράπευσε. Αὐτὸ μᾶς παραδειγματίζει, γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἴδια κίνηση. Διότι καὶ σήμερα τὰ παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σὲ μία κυριολεκτικὰ δαιμονοκρατούμενη κοινωνία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ λοιπὸν ἂς δοῦμε πῶς μποροῦμε νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Χριστό.
Ὁ Κύριος εἶχε πεῖ κάποτε: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με». Ἀφῆστε τὰ παιδιὰ καὶ μὴν τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν σ᾿ Ἐμένα (Ματθ. ιθ´ [19] 14). Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος θεωροῦσε προσὸν τοῦ μαθητῆ του Τιμοθέου τὸ ὅτι γνώριζε τὰ ἱερὰ γράμματα «ἀπὸ βρέφους» (Β´ Τιμ. γ´ 15).
Εἶναι λοιπὸν πολὺ σημαντικὸ νὰ δώσουμε χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά μας ἀπὸ τὴν πολὺ μικρή τους ἡλικία. Διότι τότε μαθαίνουν πολὺ εὔκολα καὶ ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τοὺς γονεῖς τους. Καὶ εἶναι ἐπεῖγον νὰ τὰ συνδέσουμε μὲ τὸν Χριστό, πρὶν προλάβει ἡ κοινωνία μας νὰ διαφθείρει τὶς ἀθῶες ψυχές τους.
Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ κάνουν σωστὰ τὸν σταυρό τους, νὰ σέβονται τοὺς ἱερεῖς, νὰ ἀσπάζονται εὐλαβικὰ τὶς ἱερὲς εἰκόνες· νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν, ἀργότερα καὶ νὰ ἐξομολογοῦνται. Νὰ τοὺς διηγούμαστε ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ βίους Ἁγίων. Νὰ τὰ μάθουμε νὰ προσεύχονται· νὰ ἀποστρέφονται τὸ κακὸ καὶ νὰ ἀγαποῦν τὸ καλό, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ μὴν τὰ θέλουν ὅλα δικά τους, νὰ νηστεύουν, νὰ ἀναγνωρίζουν τὰ λάθη τους, νὰ συγχωροῦν, νὰ συμπονοῦν… Ὅλα αὐτὰ ὅμως ὄχι πιεστικά· μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ διάκριση, μὲ σεβασμὸ στὶς ἀντοχὲς τῆς ἡλικίας τους. Ἐπίσης θὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Κατηχητικό, τὸ ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη νὰ μὴ χάνουν ἐξαιτίας φροντιστηρίων ἢ ἄλλων ἀπασχολήσεων.
Ἀγωγὴ ὅμως δίνουμε πολὺ περισσότερο μὲ τὸ παράδειγμά μας. Τὰ μικρὰ ἰδίως παιδιὰ μιμοῦνται αὐθόρμητα καὶ ἀντιγράφουν πιστὰ τὶς συνήθειες καὶ ἀντιδράσεις τῶν γονέων τους καὶ ὄχι μόνο.
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ζοῦμε καὶ δὲν χαιρόμαστε τὴ χριστιανικὴ ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἐμπνεύσουμε στὰ παιδιά μας. Πῶς θὰ μάθει τὸ παιδὶ νὰ ἐκκλησιάζεται, ἂν δὲν ἐκκλησιάζονται οἱ γονεῖς του; Πῶς θὰ μάθει νὰ μὴν κατακρίνει, ἂν ἀκούει τοὺς γονεῖς του νὰ κατακρίνουν; Ἂν ἡ ζωή μας δὲν συμβαδίζει μὲ τὶς συμβουλές μας, τὰ παιδιὰ ὄχι μόνο δὲν θὰ τὶς ἀκούσουν, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀντιδράσουν γιὰ τὴν ἀσυνέπειά μας.
Ἀντίθετα, δὲν μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε πόσο ἐντυπώνεται μέσα τους π.χ. ἡ εὐλαβικὴ στάση τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας στὴν προσευχὴ καὶ στὴ λατρεία, ἢ ἡ μεταξύ τους ἀλληλοσυγχώρηση. Τὰ παιδιὰ θὰ ἀγαπήσουν τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐὰν δοῦν τοὺς εὐλογημένους καρπούς της, τὴν ἐν Κυρίῳ χαρὰ καὶ εἰρήνη, στὴ ζωὴ τῶν γονέων τους.
Θὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας στὸ Χρι­στὸ κυρίως μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσευχὴ τῶν γονέων, μάλιστα τῆς μητέρας, ἔχει μεγάλη δύναμη.
Γιατί εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή; Διότι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας εἴμαστε τελείως ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ μορφώσουμε τὸν Χριστὸ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν μας. Μὲ τὴν προσευχὴ θὰ βάλουμε τὸ δύσ­κολο αὐτὸ ἔργο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Θὰ ζητήσουμε τὸν θεῖο φωτισμὸ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ ἐκεῖνα. Θὰ παρακαλέσουμε νὰ τὰ προστατεύει ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ μεγάλους πειρασμοὺς στοὺς ὁποίους ἐκτίθενται στὴν ἐποχή μας.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ μόνο ὅπλο τοῦ γονιοῦ ποὺ ἔχει ἀντιδραστικὸ καὶ ἐπαναστατημένο παιδί. Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση: «Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ μιλήσετε στὰ παιδιά σας γιὰ τὸν Θεό, μιλῆστε στὸ Θεὸ γιὰ τὰ παιδιά σας». Θὰ παρακαλέσουμε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ διορθώσει τὰ τυχὸν δικά μας λάθη, νὰ μαλακώσει τὶς καρδιές τους, νὰ τὰ φυλάξει ἀπὸ ἀνεπανόρθωτες πτώσεις, νὰ ἐνεργήσει μυστικὰ μέσα τους τὴν καλὴ μεταστροφή. Ἡ προσευχὴ εἶναι φῶς, καταφυγή, παρηγοριά, δύναμη.
***
Ἡ πολυτιμότερη κληρονομιὰ ποὺ ἔ­χου­με νὰ ἀφήσουμε στὰ παιδιά μας εἶναι ἡ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, νὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστό, νὰ συνδεθοῦν μαζί Του. Δίνοντας στὰ παιδιά μας τὸν Χριστό, τοὺς δίνουμε τὰ πάντα. Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει κάθε κόπος καὶ κάθε θυσία στὴ χριστιανικὴ ἀγωγή τους. Νὰ δώσει σὲ ὅλους μας ὁ Θεὸς τὴ μεγάλη χαρὰ νὰ βλέπουμε τὰ βλαστάρια μας νὰ βαδίζουν σταθερὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, στὸ δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας.

Κυριακή 19 Μαρτίου (Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ) (Μάρκ. η΄ 34 - θ΄ 1)

αναρτήθηκε στις 18 Μαρ 2017, 12:28 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 18 Μαρ 2017, 12:29 μ.μ. ]



Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΚΤΙΝΕΣ


Ἀκριβῶς στό κέντρο τῆς καρδιᾶς τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία προβάλλει ἐνώπιόν μας σήμερα τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου. Γιά ποιόν σκοπό ἄραγε;

Ὄχι, ἀσφαλῶς, ἁπλῶς γιά νά Τόν προσκυνήσουμε καί νά πάρουμε ἕνα κλαδάκι δενδρολίβανο γιά εὐλογία στό σπίτι μας. Ὄχι! Ὁ λόγος εἶναι βαθύτερος καί μυστικότερος. Τό κάνει, λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες, γιά νά ἐνισχύσει καί νά ἐνθαρρύνει ἐμᾶς τά παιδιά της στόν πνευματικό ἀγώνα πού αὐτή τήν περίοδο εἶναι, πρέπει νά εἶναι, ἐντονότερος, ὅπως ἄλλωστε μᾶς τό ζητάει ὁ Κύριος στό Εὐαγγελικό μας ἀνάγνωσμα.


           Ὅποιος θέλει, λέει ὁ Κύριος, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς δικός μου, ἄς ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του, τά θελήματά του, τίς ἐπιθυμίες καί τά ὄνειρά του, καί ἄς σηκώσει τό σταυρό του καί ἔτσι νά μέ ἀκολουθεῖ, ἔχοντας δηλαδή, τήν ἀπόφαση ἀκόμη καί νά πεθάνει γιά χάρη μου. Διότι, συμπληρώνει, ὅποιος θελήσει νά ἀποφύγει τό σωματικό θάνατο καί νά σώσει ἔτσι προσωρινά τή ζωή του, θά χάσει τήν αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά μένα καί τό Εὐαγγέλιό μου, αὐτός οὐσιαστικά θά σώσει τή ζωή του, τήν ψυχή του, ἀφοῦ θά κερδίσει τήν αἰώνια ζωή. Διότι, προσθέτει ὁ Κύριος, τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἄν κερδίσει τόν κόσμο ὅλο, χάσει ὅμως τήν ψυχή του; Καί τί μπορεῖ σ᾽αὐτήν τήν περίπτωση νά δώσει σάν ἀντάλλαγμα, γιά νά τήν ξανακερδίσει, νά τήν σώσει ἀπό τήν αἰώνια ἀπώλεια καί κόλαση; Τίποτε ἀσφαλῶς.

Τίποτε! Ἑπομένως εἶναι ὁλοφάνερο πώς ἄλλος δρόμος πού νά ὁδηγεῖ στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀπό τό δρόμο τοῦ σταυροῦ, πού ὑποδεικνύει ἐδῶ ὁ Κύριος, δέν ὑπάρχει.

Ποιός ὅμως εἶναι ὁ δρόμος τοῦ σταυροῦ; Τί σημαίνει “ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ”; Σημαίνει νά καταλάβει ὁ χριστιανός πώς ἀπό τή στιγμή πού πῆρε τήν ἀπόφαση νά ἀκολουθήσει τό Χριστό πρέπει νά εἶναι ἕνας νεκρός! Ἕνας ἄνθρωπος, δηλαδή, πού ἔχει νεκρώσει ἁμαρτωλά ἐπίγεια ἐνδιαφέροντα, δέν ἐπιθυμεῖ τίποτε ἀπολύτως ἀπό τίς ἁμαρτωλές ἡδονές καί τίς δόξες τῆς γῆς! Ποιός, λοιπόν, μπορεῖ νά πεῖ ὅτι τό ἔχει ἐπιτύχει αὐτό;

Καί ὅμως αὐτή τήν τελειότητα ζητάει ἀπό τούς πιστούς ἀκολούθους Του ὁ Κύριος. Καί δέν τή ζητάει γιά κάποια δική Του ὠφέλεια. Ὄχι! Τή ζητάει ἀκριβῶς γιά νά τούς προφυλάξει ἀπό ἕνα σοβαρότατο κίνδυνο. Τόν κίνδυνο νά ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους σ᾽ Αὐτόν, καθώς θά εἶναι ἀναγκασμένοι νά ζοῦν σ᾽ ἕνα διεφθαρμένο κόσμο.

Γι᾽ αὐτό καί προειδοποιεῖ ὁ Κύριος καί λέει: Τό Χριστιανό ἐκεῖνο πού θά ντραπεῖ νά ὁμολογήσει τήν πίστη του σ᾽ Ἐμένα καί στά λόγια μου, ἐπηρεαζόμενος ἀπό τίς εἰρωνεῖες τῶν ἀνθρώπων τῆς ἁμαρτωλῆς αὐτῆς γενεᾶς, πού σάν μοιχαλίδα ἔχει ἐγκαταλείψει τό Θεό στόν ὁποῖον ἀνήκει, αὐτόν τόν κατ᾽ὄνομα μόνο Χριστιανό θά ντραπῶ καί ἐγώ πού ἔγινα πραγματικός ἄνθρωπος νά ὁμολογήσω ὅτι εἶναι δικός μου, ὅταν ἔλθω κατά τή Δευτέρα Παρουσία μου, μέσα στή θεϊκή δόξα τοῦ Οὐράνιου Πατέρα μου, συνοδευόμενος ἀπό τούς ἁγίους ἀγγέλους. Ναί! Θά τόν ἀποκηρύξω τόν ἄνθρωπο αὐτό, δέν θά τόν ἀναγνωρίσω σάν δικό μου. Ἀλλά, γιά νά μήν ἀποθαρρυνθεῖτε, σᾶς διαβεβαιώνω, καταλήγει ὁ Κύριος, πώς ἀπό ἐσᾶς, πού εἶστε ἐδῶ τώρα, εἶναι μερικοί, οἱ ὁποῖοι δέν πρόκειται νά πεθάνουν, πρίν δοῦν τήν ἐπί γῆς βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν Ἐκκλησία, νά ἔρχεται μέ δύναμη μεγάλη καί νά κυριαρχεῖ, ἐνῶ θά ἀνατρέπεται ἡ Παλαιά τάξη καί διαθήκη, μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ Ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τῶν Ἑβραίων.

Συγκλονιστική ἡ προειδοποίηση τοῦ Κυρίου. Θά ντραπεῖ, λέει, καί θά ἀποκηρύξει κατά τή Δευτέρα Του Παρουσία ὡς μή δικό Του καθέναν ὁ ὁποῖος ντράπηκε στήν ἁμαρτωλή ἐποχή του νά ὁμολογήσει ὅτι εἶναι πιστός Χριστιανός καί ὅτι ἀκολουθεῖ καί ἐφαρμόζει στή ζωή του τή διδασκαλία τοῦ Κυρίου.

Γιά τούς συμβιβασμένους Χριστιανούς, ἀδελφοί μου,  μιλάει ἐδῶ ὁ Κύριος. Γιά τούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού λένε ὅτι πιστεύουν καί πηγαίνουν ἴσως στήν Ἐκκλησία, οἱ ὁποῖοι ὅμως ντρέπονται νά τό φανερώσουν αὐτό στό περιβάλλον τους, στήν ἐργασία τους, δηλαδή ἤ στό σχολεῖο ἤ στόν Πανεπιστήμιο ἤ ἄλλοι ἐκεῖ πού ὑπηρετοῦν τή στρατιωτική τους θητεία. Ντρέπονται. Φοβοῦνται. Τί φοβοῦνται;  Φοβοῦνται τίς εἰρωνεῖες καί τά πειράγματα τῶν ἀπίστων ἀνθρώπων. Οὐσιαστικά δηλαδή ἀρνοῦνται τόν Κύριο.

Δέν καταλαβαίνουν, δέν τό καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτές οἱ εἰρωνεῖες καί τό περιγέλιο τῶν ἀνθρώπων εἶναι μεγάλη τιμή νά τά δεχθεῖ ὁ πιστός Χριστιανός. Εἶναι τιμή καί ὕψιστο προνόμιο νά ἀξιωθοῦμε νά δεχθοῦμε χάριν τοῦ Χριστοῦ τούς χλευασμούς τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί ἀποστατημένου κόσμου. Καί θά ἔλθει κάποια ἡμέρα πού αὐτοί οἱ χλευασμοί θά γίνουν ἡ δόξα καί τό καύχημά μας στήν αἰωνιότητα.

Εἶναι ἀλήθεια, ἀδελφοί, πώς ἡ γενεά μας, ἡ ἐποχή μας ὁλόκληρη εἶναι κατεξοχήν μοιχαλίδα καί ἁμαρτωλή, καί ἡ πίεση πού ἀσκεῖ μέ τήν εἰρωνεία καί τό χλευασμό ἰδιαιτέρως στούςνέους, εἶναι κατ᾽ ἐξοχήν πιεστική. Ὅμως ἐδῶ εἶναι καί ὁ ἀγώνας μας, ὁ ἀγώνας  τῶν πιστῶν! Ἐδώ πρέπει νά κάνουμε τήν ὁμολογία μας. Ἁπλά, ταπεινά, ἀλλά καί σταθερά καί θαρραλέα. Αὐτός εἶναι ὁ σταυρός τόν ὁποῖο καλούμαστε νά σηκώσουμε.

Ἄλλωστε, μήν τό ξεχνᾶμε, δέν εἴμαστε μόνοι. Μᾶς τό ὑπενθυμίζει τόσο δυνατά ἡ σημερινή ἑορτή. Μπροστά μας προπορεύεται ὁ πρῶτος σταυροφόρος, ὁ Κύριος, αἴροντας τόν πιό βαρύ Σταυρό! Καί τό παράδοξο× ὄχι μόνο προπορεύεται, ἀλλά καί μέ ἕνα μυστικό τρόπο εἶναι καί δίπλα στόν καθένα μας καί μᾶς βοηθάει καί μᾶς ἐνισχύει. Γιά νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας μέ τήν ἀπόφαση τοῦ θανάτου. Γιά  νά φτάσουμε στήν Ἀνάσταση!

Κυριακή Β΄ Νηστειών ( Αγ. Γρηγορίου Παλαμά)- Η παγγνωσία του Θεού

αναρτήθηκε στις 11 Μαρ 2017, 11:19 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Μαρ 2017, 11:20 π.μ. ]

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μάρκ. β΄ 1-12
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. α΄ 10-β΄ 3

Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἕνα θαῦμα τοῦ Κυρίου: τὴ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Πρὶν ὅμως θεραπεύσει τὸ σῶμα του, ὁ Κύριος θεράπευσε τὴν ψυχή του, τοῦ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες. 

Τότε οἱ γραμματεῖς ποὺ ἦταν ἐκεῖ παρόντες καὶ δὲν πίστευαν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι Θεός, σκέφθηκαν ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς ἦταν βλασφημία – μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Ἀμέσως Ἐκεῖνος ὡς Θεὸς ἀντιλήφθηκε τὶς σκέψεις τους καὶ τοὺς εἶπε: «Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;». Γιατί δέχεσθε καὶ κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμοὺς μέσα στὶς καρδιές σας; Μὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση τοὺς ἀπέδειξε ὅτι εἶναι Θεός, Θεὸς παν­τογνώστης καὶ παντεπόπτης· γνωρίζει τὰ πάντα καὶ βλέπει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὰ βάθη τῶν καρδιῶν. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ ἂς δοῦμε σήμερα τί σημαίνει γιὰ τὴ ζωή μας αὐτὴ ἡ ἀλήθεια.
Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ εἶναι πολὺ βοηθητικὴ στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Μᾶς συγ­κρατεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβουμε τὸ γιατί.
Ὅταν μᾶς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι, ἐπιβαλλόμαστε στὸν ἑαυτό μας πολὺ πιὸ εὔκολα. Δὲν θέλουμε νὰ κάνουμε κάτι τὸ ὁποῖο θὰ μᾶς ἐκθέσει στὰ μάτια τῶν ἄλλων. Παραδείγματος χάριν, περπατοῦμε στὸ δρόμο μὲ πρόσωπο ποὺ σεβόμαστε καὶ ἀγαποῦμε. Εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ στὴ συμπεριφορά μας: νὰ μὴν ποῦμε κάτι ποὺ θὰ τὸ στενοχωρήσει, νὰ μὴ φερθοῦμε μὲ ἀγένεια…
Αὐτὸ ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν πανάγιο Θεό. Ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας Του μᾶς βοηθάει νὰ νικοῦμε τὸν κακὸ ἑαυτό μας, νὰ συγκρατοῦμε τὸ στόμα, τὰ μάτια μας, νὰ κυριαρχοῦμε στὴ φαν­τασία, στὶς σκέψεις μας.
Ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ χάρη σὲ αὐτὸ τὸ ὅπλο μπόρεσε νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς συν­εχεῖς σαρκικὲς προκλήσεις τῆς κυρίας του. Τῆς εἶπε: «Πῶς ποιήσω τὸ ρῆμα τὸ πονηρὸν τοῦτο, καὶ ἁμαρτήσομαι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ;». Πῶς θὰ κάνω αὐτὴ τὴν τόσο πονηρὴ πράξη καὶ θὰ ἁμαρτήσω μπροστὰ στὸ Θεό; (Γεν. λθ´ [39] 9). Τί δύναμη ἔδωσε στὸ δίκαιο Ἰωσὴφ ἡ αἴσθηση τῆς θείας παρουσίας!
Ἡ βίωση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας μᾶς γλυ­τώνει ἀπὸ πολλὴ ταλαιπωρία· ἀπὸ μι­κρὲς καὶ μεγάλες πτώσεις, ἀπὸ τὴν «θλῖψιν καὶ στενοχωρίαν» ποὺ δοκιμάζει κάθε ἄνθρωπος ποὺ συστηματικὰ ἁμαρτάνει χωρὶς φόβο Θεοῦ (βλ. Ρωμ. β´ 9).
Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ὅμως – τὸ ὅτι ὁ Θεὸς γνωρίζει τὰ πάντα – ὅταν βιώνεται σωστά, μᾶς ὠφελεῖ καὶ μὲ ἄλλον τρόπο. Τὸ μικρὸ παιδάκι αἰσθάνεται ἀσφάλεια ὅταν παίζει κοντὰ στὴ μητέρα του καὶ κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα της. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ πιστὸς ποὺ ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ ταπεινώθηκε ἀπέναντί Του σὰν παιδί, νιώθει τὴν καρδιά του νὰ πλημμυρίζει ἀπὸ πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἀσφάλεια, διότι αἰσθάνεται τὸ στοργικὸ θεῖο βλέμμα ἐπάνω του, γλυκαίνεται ἀπὸ τὴ θαλπωρὴ τῆς θείας ἀγάπης.
Ἀκόμη, ὅταν βαραίνει τὴν καρδιά του κάποια θλίψη, τότε, ἐπειδὴ πιστεύει ὅτι ὁ Θεὸς γνωρίζει τὴν ἐσωτερικὴ δυσκολία του, κάνει πολλὴ ὑπομονὴ καὶ παρηγορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Ἐπίσης ὅταν βρίσκεται σὲ κίνδυνο, δὲν ὀλιγοψυχεῖ. «Ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ» (Ψαλ. κβ´ [22] 4). Ἀκόμη κι ἂν βρεθῶ ἀντιμέτωπος μὲ τὸν θάνατο, λέει, δὲν θὰ φοβηθῶ νὰ πάθω κάποιο κακό, διότι Ἐσὺ εἶσαι μαζί μου.
Ὑπάρχει μάλιστα ἕνας θαυμάσιος Ψαλμός, ὁ ὑπ᾿ ἀριθμὸν 138, ὁ ὁποῖος ξεχειλίζει ἀπὸ πίστη, ἅγιο φόβο, θαυμασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ θεία παγγνωσία. «Τὸ ἀκατέργαστόν μου εἶ­δον οἱ ὀφθαλμοί σου», γράφει ὁ Ψαλμωδός. Μὲ εἶδαν τὰ μάτια Σου, Κύριε, ὅταν ἤμουν ἀδιαμόρφωτο ἔμβρυο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας μου. Ἐσὺ γνωρίζεις ὅλες τὶς σκέψεις μου, πρὶν τὶς βάλω στὸ νοῦ μου. «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνευματός σου;». Ποῦ μπορῶ νὰ πάω γιὰ νὰ ξεφύγω ἀπὸ τὴν παρουσία Σου; στὸν οὐρανό; στὸν Ἅδη; στὶς ἐσχατιὲς τῆς θάλασσας; Εἶσαι παντοῦ, μὲ κρατᾶ σφιχτὰ καὶ μὲ ὁδηγεῖ τὸ δεξί Σου χέρι…
***
Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὅλο καὶ περισσότερο παρακολουθεῖται ἡ ζωή μας ἀπὸ κάμερες καὶ δορυφόρους. Καὶ αὐτὸ γεμίζει μὲ ἀνησυχία τὴν ἀνθρωπότητα. Ὅμως πάνω καὶ πέρα ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη παρακολούθηση ὑπάρχει τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ παρακολουθεῖ τὰ πάντα καὶ προνοεῖ γιὰ τὰ πάντα. Ἂς μὴν τὸ ξεχνοῦμε. Ἂς Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς δίνει αὐτὸ τὸ μεγάλο δῶρο, τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας Του. Παράλληλα, ἂς προσπαθοῦμε κι ἐμεῖς νὰ τὴν θυμόμαστε καὶ νὰ τὴν συνειδητοποιοῦμε ἔχοντας προσοχὴ στὸν ἑαυτό μας. Τότε θὰ ζοῦμε καὶ θὰ κινούμαστε μέσα στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Κυριακή της Ορθοδοξίας (Α΄ Νηστειών) - Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού

αναρτήθηκε στις 4 Μαρ 2017, 9:36 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Μαρ 2017, 9:36 π.μ. ]

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. ια΄ 24-26, 32-40
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ : Ἰω. α΄ 44-52

«Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ»
Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σήμερα, γιορτάζουμε τὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνάν­τια σὲ ὅλους τοὺς ἐχθρούς της, διῶκτες καὶ αἱρετικούς. Στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὴν ὁμολογία τοῦ Ναθαναήλ: «Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ»· Διδάσκαλε, Ἐσὺ εἶσαι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

 Ἡ ὁμολογία ὅμως αὐτὴ εἶναι ὁμολογία ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων. Σ᾿ αὐτὴ τὴν ὁμολογία ἔγκειται τὸ μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς δοῦμε σήμερα πολὺ σύντομα δύο μόνο πτυχὲς τοῦ μεγαλείου της: ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴ μοναδικὴ ἀλήθεια καὶ ὅτι ἡ δύναμή της εἶναι ἀκατάλυτη.
Ὁ Ναθαναὴλ ἔκανε τὴν ὁμολογία ποὺ ἀναφέραμε, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι τὸν εἶδε νὰ προσεύχεται κάτω ἀπὸ τὴ συκιά. Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: «Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα αὐτό, πιστεύεις; Θὰ δεῖς μεγαλύτερα θαύματα». Δηλαδὴ ὁ Κύριος ἀποδέχθηκε ὡς ὀρθὴ τὴν ὁμολογία τοῦ Ναθαναήλ.
Ἡ ἀλήθεια αὐτή – ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος – εἶναι ἡ πιὸ βασικὴ ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Πίστεως. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μάλιστα ἀργότερα εἶπε στοὺς μαθητές Του ὅτι ἐπάνω σ᾿ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια θὰ οἰκοδομοῦσε τὴν Ἐκκλησία Του (βλ. Ματθ. ιϚ´ 18).
Ἀλλὰ ἴσως προβάλει κάποιος τὴν ἀν­τίρρηση: Τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ δὲν τὴν ὁμολογοῦμε μόνο ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Καὶ οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάν­τες καὶ οἱ ἄλλοι αἱρετικοὶ πιστεύουν στὸν ἀληθινὸ Θεό, καὶ σχεδὸν ὅλες οἱ χριστιανικὲς ὁμολογίες ἀποδέχονται ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεάνθρωπος… Πράγματι, ἔτσι εἶναι. Ὅλοι ὅμως αὐτοὶ δὲν φύλαξαν καθαρὴ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ἀλλὰ τὴν ἀνέμειξαν μὲ πλά­νες καὶ κακοδοξίες, μὲ ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις. 
Μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κατέχει τὴν ἀλήθεια ποὺ σώζει, τὴν ἀλήθεια ὁ­λόκληρη, ὅπως ἀκριβῶς τὴν ἀποκάλυψε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὴν κήρυξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Μόνο ἡ Ὀρθοδοξία εἶ­ναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Δὲν εἴμαστε ἰσχυρογνώμονες οὔτε φανατικοὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ὑποστηρίζον­τας κάτι τέτοιο. Διότι ἡ Πίστη μας δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλὰ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ διαφύλαξη τῆς ἀλήθειας ἀνόθευτης στὴν Ἐκκλησία, δὲν ὀφείλεται σὲ ἀνθρώπινες προσ­πάθειες, ἀλλὰ στὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ τὴν ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» καὶ τὴν προφυλάσσει ἀπὸ κάθε πλάνη (Ἰω. ιϚ´ 13).
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει δύναμη ἀκατάλυτη. Μπορεῖ στὴν ἱστορική της πορεία νὰ ταλαιπωρεῖται, νὰ διώκεται, ἀλλὰ τελικὰ πάντοτε θριαμβεύει. Διότι εἶναι θεοσύστατη καὶ θεοσυντήρητη. Δηλαδὴ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ συν­τηρεῖται ἀπὸ τὸν Θεό. Διότι Κεφαλή της εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, καὶ αὐτὴ εἶναι τὸ Σῶμα Του. Ἢ μᾶλλον ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι, ὅπως εἶπε ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος, «ὁ Χριστὸς μεθ᾿ ἡμῶν παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας».
Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τονίζει: «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον...». Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία… Ἂν πολεμᾶς ἄνθρωπο, ἢ θὰ νικήσεις ἢ θὰ νικηθεῖς. Ἂν πολεμᾶς ὅμως τὴν Ἐκκλησία, εἶναι ἀδύνατο νὰ νικήσεις· διότι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ ὅλους… Παῦσε τὸν πόλεμο, γιὰ νὰ μὴ διαλύσει τὴ δύναμή σου» (PG 52, 429).
Ἡ θαυμαστὴ ὅμως δύναμη τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν φανερώνεται μόνο στὸ ὅτι εἶναι ἀνίκητη ἀπέναντι σὲ κάθε ἐχθρό της, ἀλλὰ καὶ στὸ ὅτι μεταμορφώνει τὸν κόσμο, ἁγιάζει καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Κατακτᾶ τὴν καρδιὰ τοῦ διεφθαρμένου ἀνθρώπου χωρὶς νὰ παραβιάζει τὴν ἐλευθερία του, τὸν ἁρπάζει ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου καὶ τὸν ἀναδεικνύει ἅγιο, ὁλοφώτεινο παιδὶ τοῦ Θεοῦ, κληρονόμο τῆς Βασιλείας Του.
Πάλι ὁ χρυσολόγος ἅγιος Πατὴρ πολὺ γλαφυρὰ παρατηρεῖ: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ τὴν Κιβωτὸ τοῦ Νῶε. Διότι ἡ Κιβωτὸς ζῶα παρέλαβε καὶ ζῶα παρέδωσε· ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία παραλαμβάνει γεράκι – δηλαδὴ ἄνθρωπο ἁρπακτικὸ σὰν γεράκι – καὶ τὸ κάνει περιστέρι· παίρνει λύκο καὶ τὸν κάνει πρόβατο (PG 49, 336-337). Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδική, ἡ θαυμαστὴ μεταμορφωτικὴ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας.
***
Νὰ δοξάζουμε τὸν Θεό, ἰδιαίτερα σήμερα, ἀλλὰ καὶ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας, διότι μᾶς ἀξίωσε νὰ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία Του, μέσα στὸ χῶρο τῆς Χάριτος καὶ τῆς Ἀλήθειας, λουσμένοι στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Νὰ προσέχουμε ὅμως νὰ μὴ χάσουμε τὸν θησαυρό μας, νὰ μὴν προδώσουμε τὴν Πίστη μας. Νὰ μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις. Συγχρόνως νὰ μὴ μᾶς τρομάζουν οἱ δοκιμασίες ποὺ ταλαιπωροῦν τὴν Πίστη μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἀρχηγοῦ της θὰ βγαίνει πάντοτε νικήτρια, μέχρι τὴ Δευτέρα Παρουσία Του, κατὰ τὴν ὁποία θὰ κορυφωθεῖ ὁ θρίαμβός της καὶ θὰ φανερωθεῖ ἡ ἄφθαρτη δόξα της.

Κυριακή της Τυρινής – Έξωση εκ του Παραδείσου

αναρτήθηκε στις 25 Φεβ 2017, 7:20 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 25 Φεβ 2017, 7:21 π.μ. ]

Η είναι αφιερωμένη στην έξωση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, ως αποτέλεσμα στην ανυπακοή τους στο Θέλημα του Θεού. Η ανυπακοή αυτή των είναι γνωστή ως Προπατορικό αμάρτημα, με αποτέλεσμα να φέρουν στη ζωή των ανθρώπων το φαινόμενο του θανάτου.

Αν λοιπόν οι κοινοί μακρινοί μας πρόγονοι, ο , έμεναν πιστοί στις εντολές του Θεού, δηλαδή στις οδηγίες του, ο κόσμος που ζούμε σήμερα θα ήταν Παράδεισος. Η πραγματικότητα όμως που ζούμε είναι διαφορετική. Ζούμε μέσα στην Κόλαση των πολέμων και των κοινωνικών προβλημάτων, ζούμε με την ασθένεια του έϊτς και του Εμπόλα, του Τίκα και της Μαλάριας και των πολλαπλών μορφών καρκίνου και της χολέρας, της πείνας και της φτώχειας, της έλλειψης ασφάλειας και γενικότερα της κοινωνικής αδικίας, ζούμε με τα προβλήματα των φυλετικών διακρίσεων και της καταστροφής του Περιβάλλοντος, ζούμε με το πρόβλημα του μίσους και της κακίας, του φανατισμού και της αδιαφορίας στα προβλήματα των διπλανών μας, ζούμε με τα προβλήματα των πολεμικών συγκρούσεων και της τρομοκρατίας, των προβλημάτων των εκτοπισμένων και των προσφύγων και των μεταναστών, ζούμε με τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης και της διαφθοράς. Ζούμε σε μια εποχή που ο υλισμός περιορίζει τις δυνατότητες μας για μια δημιουργική πνευματική πορεία. Έχουμε την εντύπωση ότι η αμαρτία κυριαρχεί παντού. Η μόνη μας ελπίδα είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων μας, να ζήσουμε τη ζωή τους, να ξαναγεννηθούμε πνευματικά μέσα από την μετάνοια μας για να μπορέσουμε να γίνουμε το φώς του κόσμου.

Με την πτώση του ανθρώπου, που είναι γνωστή ως προπατορικό αμάρτημα, ο πόνος και η θλίψη έγιναν μέρος της ζωής μας. Καθημερινά γευόμαστε την Κόλαση. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται τόσο οι πρώτοι άνθρωποι με την παρακοή τους όσο κι η συνεργεία του διαβόλου, καθώς επίσης κι όσοι από εμάς συνεχίζουμε τον δρόμο της ανυπακοής και της αμαρτίας αμετανόητοι.

Κάποτε ο Φιλάνθρωπος Θεός έγινε άνθρωπος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, για να μας οδηγήσει πάλι στον απολεσθέντα Παράδεισο. Έτσι αν η ανυπακοή στο Θεόν οδήγησε στην απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Παράδεισο, η υπακοή μας στις θείες εντολές του Θεού θα μας οδηγήσει πάλι στον Παράδεισο. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των θείων εντολών του Ιησού Χριστού είναι η άδολη αγάπη και η καλή διάθεση να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό με σαφήνεια στην Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής τονίζεται από τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό ότι «εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο Πατήρ υμών ο Ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» ( Ματθαίου 6, 14 – 15).

Μέσα από την άδολη αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας γινόμαστε άξιοι του μεγαλείου της αγάπης του Θεού, που εκφράζεται με την πραγματοποίηση της ελπίδας μας για σωτηρία, την μετοχή μας δηλαδή στην ομορφιά του Παραδείσου.

Για να φτάσουμε όμως στη βίωση της καταστάσεως της αγάπης χρειαζόμαστε μια προετοιμασία μέσα από την προσευχή μας, τη νηστεία, την ελεημοσύνη, την μετάνοια, την εξομολόγηση, τις ακολουθίες των Χαιρετισμών και των Προηγιασμένων, τις Ευαγγελικές και Αποστολικές Περικοπές και τους άλλους ύμνους της Εκκλησίας μας. Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την προοπτική σκοπεύει κι η Εκκλησία μας να μας οδηγήσει με , που συνεχίζεται καθόλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και ολοκληρώνεται με τις Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας και της Αναστάσεως.

Γι’ αυτό σε ένα από τους ύμνους της εορτής της Τυρινής ψάλλουμε:

To στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα, οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μάχαιρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιών ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως» (Ιδιόμελον στιχηρόν των Αίνων, Τριώδιο σελ. 70).

Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η Αποστολική Περικοπή από την Επιστολή προς Ρωμαίους του Αποστόλου Παύλου όπου τονίζονται με σαφήνεια τι πρέπει να αποφεύγουμε στην καθημερινή μας ζωή για να μπορέσουμε να γίνουμε πραγματικοί στρατιώτες του Χριστού: «αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός, ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμαις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω, αλλ’ ενδύσασθε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν» (Ρωμαίους 13, 12β – 14α).

Αναφερόμενοι συνοπτικά σε μερικές πτυχές της αγάπης, του φόβου, του πόνου και της θλίψης, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία της πνευματικής μας προετοιμασίας, που η Εκκλησία μας θέλει να ακολουθήσουμε. Πηγή της αγάπης μας πρέπει να είναι η αγάπη του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη είναι χάρισμα (χάρις) που δεν αναμένει ανταπόκριση ή αμοιβή. Είναι δηλαδή άδολη και ανιδιοτελής. Όταν δίνεις αγάπη, κι η αγάπη σου δεν είναι άδολη και ανιδιοτελής, και περιμένεις να πάρεις κάτι πίσω, όταν δηλαδή περιμένεις να ωφεληθείς εσύ ο ίδιος από την αγάπη που δίνεις, να κερδίσεις δηλαδή κάτι όπως κάνουν οι έμποροι που διαφημίζουν και πωλούν τα προϊόντα τους, όταν δηλαδή η αγάπη σου κατά κάποιο τρόπο είναι «εμπορική», τότε πληγώνεσαι και απογοητεύεσαι. Γι’ αυτό η αγάπη όπως τονίζεται στην Αγία Γραφή «η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».

Τον φόβο πρέπει να τον αντιμετωπίσεις εκεί που φοβάσαι. Σε ένα γεγονός στενοχώριας πρέπει να βρεις κάποιο άλλο νόημα να σε συναρπάσει, διαφορετικά η θλίψη θα σε συντρίψει. Χρειάζεται δηλαδή από τον θλιβόμενον μια άλλη ενασχόληση που θα νοηματοδοτήσει τη ζωή του. Η σκέψη της αδιαφορίας της ζωής και τελικά της τάσεως για αυτοκτονία του απογοητευμένου και του πικραμένου από τη ζωή, ξεπερνιέται όταν η ζωή του αρχίζει να έχει νόημα για κάτι. Ακόμη, αν θέλεις να λυτρωθείς από την θλίψη, πρέπει να θυμάσαι ότι μπορούν να έρθουν χειρότερα πράγματα στη ζωή σου. Μόνο εκτιμώντας αυτά που έχεις, μπορείς να έχεις ευγνωμοσύνη για τη ζωή και να ευχαριστείς τον Θεόν. Τελικά για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την θλίψη μας, πρέπει να θυμούμαστε τις ευεργεσίες της ζωής και το έλεος της φιλανθρωπίας του Θεού.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο πόνος έχει διαλεκτική και διπλή διάσταση. Ανάλογα δηλαδή με πόσο κοντά βρισκόμαστε κοντά στον Θεό, θα λειτουργήσει κι η κατάσταση του πόνου στη ζωή μας, αρνητικά όταν βρισκόμαστε μακριά από το Θεό και θετικά όσο περισσότερο βρισκόμαστε κοντά στον Θεό. Ο πόνος μπορεί να σε συντρίψει, μπορεί όμως και να σε ενδυναμώσει.

Ακόμη η θλίψη μπορεί να μαλακώσει τη ψυχή σου. Σε μαθαίνει να συγχωρείς και να κατανοείς τον εαυτό σου και τους άλλους καλύτερα. Κάποτε ένας πόνος, μια δοκιμασία, μπορεί να αποδειχθεί ευεργεσία τόσο για τη προσωπική μας ζωή όσο και για το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο ανήκουμε. Με τις εμπειρίες του πόνου γινόμαστε μάρτυρες της αλήθειας. Μέσα στο πόνο μας και στη στενοχώρια μας πρέπει να βρίσκουμε θετικά στοιχεία. Για να ξεπερασθεί η στενοχώρια χρειάζεται υπομονή. Η μαρτυρία του Ιησού Χριστού είναι σαφής: «ο υπομένων εις το τέλος σωθήσεται».

Το «εγώ» μας όταν βρίσκεται μακριά από τον Θεόν έχει την τάση να λειτουργεί ως εχθρός του ανθρώπου που εκφράζεται ως «εγωϊσμός», τρέποντας τον άνθρωπο προς ό,τιδήποτε είναι αρνητικό, που τελικά οδηγεί σε απόγνωση, απογοήτευση και καταστροφή. Η άλλη δύναμη που έχει μέσα του ο άνθρωπος είναι η χάρις του Θεού που σε οδηγεί στην προστασία της ζωής και στη δημιουργική πρόοδο. Σε τίποτα δεν ωφελεί ως τρόπος ζωής η επιστροφή και η εμμονή σε μια θλίψη του παρελθόντος, σε ένα δηλαδή θλιβερό γεγονός. Για να ξεπεράσεις την στενοχώρια σου πρέπει να έχεις εσωτερικά πνευματικά στηρίγματα, όπως είναι η πίστη, η υπομονή και η αγάπη. Για να έχεις αυτά τα στηρίγματα πρέπει να βρίσκεσαι κοντά στον Θεό. Και βρίσκεσαι κοντά στον Θεό όταν ζεις σύμφωνα με τις θείες Εντολές του.

Αυτοί που στηρίζονται στους άλλους είναι συνήθως τα παιδιά, οι ενήλικες που θέλουν να στηρίζονται από άλλους είναι ως να παραμένουν ακόμη ανώριμα παιδιά που η επιστήμη της Ψυχολογίας τους χαρακτηρίζει ψυχοπαθείς.

Μέσα από την συμμετοχή μας στην αγιαστική ζωή της Εκκλησίας μας έχουμε ελπίδα για τον απολεσθέντα Παράδεισο. Η συμμετοχή μας αυτή εκφράζεται με τον Χριστοκεντρικό μας προσανατολισμό που μας καλεί η Εκκλησία μας να ακολουθήσουμε, διότι όπως τονίζεται στην Ευαγγελική Περικοπή «όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθαίου 6, 21).

Έτσι κατά την Κυριακή της Τυρινής η Εκκλησία μας μάς θυμίζει την έξωση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, μας θυμίζει τα δάκρυα των Πρωτοπλάστων και μας καλεί σε εγρήγορση και αγώνα, γιατί κινδυνεύουμε και εμείς να κλεισθούμε έξω από τον Παράδεισο.

Ένα από τα μέσα που μας τονίζει η Ευαγγελική Περικοπή για να αποφύγουμε τον κίνδυνο της απώλειας του Παραδείσου είναι και η Νηστεία που αρχίζει την Καθαρή Δευτέρα με την είσοδο μας στο στάδιο της Μεγάλης Σαρακοστής. Η Νηστεία δεν είναι ποτέ σκοπός, αλλά μέσον. Έχει όμως πάντοτε σκοπούς υψηλούς, την μεταμόρφωση και την θέωση του ανθρώπου. Νηστεία είναι η προσπάθεια μας να κρατήσουμε τους εαυτούς μας μακριά από την πηγή της κακίας. Έτσι εφαρμόζουμε την αληθινή Νηστεία όταν αποφεύγουμε την κακοπροαίρετη κατάκριση και όχι την καλοπροαίρετη κριτική που βασίζεται στα γεγονότα, όταν απέχουμε από το θυμό και την ψευτιά και όχι από την επιμονή μας στην αλήθεια. Η αληθινή έννοια της Νηστείας δεν αναφέρεται απλώς στην αποχή από μερικά φαγητά. Είναι φορές που νηστεύουμε λίγες ημέρες και νομίζουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κοινωνήσουμε. Η Νηστεία όμως μόνη της χωρίς εξομολόγηση δεν έχει καμμιά αξία. Μπορεί να μη τρώμε κρέας, αλλά να γινόμαστε με τη συμπεριφορά μας οι αίτιοι για το φάγωμα πολλών συνανθρώπων μας. Είναι φορές που νηστεύουμε από μερικές τροφές και μέσα μας αφήνουμε να φωλιάζουν το μίσος και η εκδίκηση. Γι’ αυτό στην Παλαιά Διαθήκη τονίζεται επίμονα ότι δεν μπορούμε να νηστεύουμε και παράλληλα να τρώμε τις σάρκες των συνανθρώπων μας με το μίσος μας εναντίον τους. Αυτές οι μορφές της νηστείας συνθέτουν την υποκριτική νηστεία που αναφέρει η Ευαγγελική Περικοπή, είναι η νηστεία που δεν ωφελεί σε τίποτα. Είναι μια νηστεία που είναι ξεκομμένη από δύο μεγάλες αρετές, που μαζί με τη νηστεία τονίζονται στη Ευαγγελική Περικοπή. Η μια αρετή που συνδέεται με την αληθινή Νηστεία είναι η συγχώρηση, να συγχωρούμε εκείνους που μας φταίνε. Η άλλη αρετή είναι η ελεημοσύνη, να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας όταν μπορούμε και να μη θησαυρίζουμε με θησαυρούς υλικούς, αλλά με θησαυρούς πνευματικούς όπως είναι η ελεημοσύνη. Άλλωστε κάθε παράνομος και άδικος πλουτισμός είναι φωτιά που καίει και θηρίο που καταβροχθίζει.

Επομένως η πραγματική έννοια της Νηστείας προϋποθέτει την συγχώρηση των άλλων και την ελεημοσύνη και γενικά την συμπαράστασή μας προς όλους τους συνανθρώπους μας, Έλληνες και μή, λευκούς και μαύρους, μικρούς και μεγάλους.

Γι’ αυτό το λόγο νηστεία στα φαγητά και μίσος στη καρδιά είναι πράγματα ασυμβίβαστα που δημιουργούν την υποκρισία. Η υποκρισία μπορεί να οδηγεί στην εκμετάλλευση και στο εύκολο κέρδος, οδηγεί όμως σίγουρα και στην απώλεια του Παραδείσου.

Η συγχωριτικότητα είναι το κλειδί που μας ανοίγει τη πόρτα που οδηγεί στην Βασιλεία του Θεού. Ο λόγος του Ιησού Χριστού είναι συγκεκριμένος. Αν συγχωρείτε, μας λέει, τα αμαρτήματα των ανθρώπων, θα συγχωρέσει και σε σας ο Ουράνιος Πατέρας τα δικά σας αμαρτήματα. Αν όμως δεν συγχωρήσετε τα σφάλματα των ανθρώπων, ούτε ο Ουράνιος Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα. Με αυτό τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος για την αρμονική συνεργασία των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία. Καλές σχέσεις με τους άλλους σημαίνει περιορισμό του εγωϊσμού μας. Αυτός όμως είναι και ο μόνος τρόπος για να γίνουμε άξιοι του Παραδείσου.

Κυριακή της Απόκρεω - Ἡ φοβερὴ ἡμέρα τῆς Κρίσεως

αναρτήθηκε στις 20 Φεβ 2017, 3:29 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 20 Φεβ 2017, 3:29 π.μ. ]

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Α΄ Κορ. η΄ 8-θ΄2
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ :Ματθ. κε΄ 31-46

«Συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη»
Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα φωτίζει τὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου. Ἀκούσαμε ὅτι θὰ ξαναέλθει ὁ Κύριος μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀγγέλους Του καὶ θὰ καθίσει σὲ θρόνο ἔνδοξο. Θὰ συγκεντρωθοῦν μπροστά Του γιὰ νὰ κριθοῦν «πάντα τὰ ἔθνη», οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν γενεῶν. Μιὰ συνάθροιση ἀσύλληπτη στὸ μέγεθός της – τρισ­εκατομμύρια ἀνθρώπων! Μιὰ ἡμέρα συγ­κλονιστική: ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς θὰ ἀποδώσει στὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του. Ἂς δοῦμε πολὺ σύντομα τί σημαίνει γιὰ τὴ ζωή μας τὸ μοναδικὸ αὐτὸ γεγονός.

Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ἡμέρα θὰ σταθεῖ ὁ καθένας μας ἐνώπιον τοῦ φρικτοῦ κριτηρίου καὶ θὰ κριθεῖ γιὰ τὴ ζωή του μὲ κάθε λεπτομέρεια – γιὰ τὶς πράξεις, τὰ λόγια, τὶς σκέψεις του! Ὁ Κριτὴς δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαπατηθεῖ, οὔτε νὰ δωροδοκηθεῖ, διότι εἶναι ὁ καρδιογνώστης Θεός. Καὶ ἡ ἀπόφαση θὰ εἶναι ἢ νὰ κληρονομήσουμε τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἢ νὰ ἀποπεμφθοῦμε στὴν αἰώνια Κόλαση· ἢ ἀπόλυτη εὐτυχία κοντὰ στὸ Θεὸ ἢ ἀπερίγραπτη δυστυχία μακριά Του! Ἀπόφαση ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ ἀκυρωθεῖ, ἀλλὰ θὰ ἰσχύει στοὺς αἰῶνες!
Τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ μᾶς; Σημαίνει ὅτι κάθε ἐπιλογή μας ἔχει ἀντίκτυπο στὴν αἰωνιότητα· μᾶς φέρνει πιὸ κοντὰ ἢ στὴ σωτηρία ἢ στὴν ἀπώλεια. Ἑπομένως ὀφείλουμε νὰ βάλουμε σὲ δεύτερη μοίρα ὅλους τοὺς ἐγκόσμιους στόχους μας καὶ νὰ μᾶς ἀπασχολήσει περισσότερο ἀπὸ ὅλα ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Δὲν ἐπιτρέπεται ὡς πιστοὶ Χριστιανοὶ νὰ ζοῦμε χαλαρὰ καὶ ἐπιπόλαια, οὔτε νὰ παίζουμε μὲ τὴν ἁμαρτία· ἀλλὰ στὸ σύν­τομο χρόνο τῆς ζωῆς μας νὰ φρον­τίζουμε γιὰ τὴν καλὴ ἀπολογία μας στὸ φοβερὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ἀγωνιζόμαστε. Νὰ μετανοοῦμε. Νὰ καθαριζόμαστε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Ἀκούσαμε ἐπίσης ὅτι ὅσους ἀπέπεμψε ὁ Κύριος στὴν αἰώνια Κόλαση, τοὺς ἀπέπεμψε ὄχι διότι ἔκλεψαν ἢ σκότω­σαν, ἀλλὰ διότι δὲν ἔδειξαν ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους τους ποὺ βρίσκονταν σὲ ἀνάγκη. Δηλαδὴ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς ἐπιβαρύνουν μόνο οἱ ἁμαρτίες μας ἀλλὰ καὶ οἱ παραλείψεις μας. Εἴμαστε ἔνοχοι ὄχι μόνο ὅταν κάνουμε τὸ κακό, ἀλλὰ καὶ ὅταν παραλείπουμε νὰ κάνουμε τὸ καλό.
Συνεπῶς δὲν ἀρκεῖ γιὰ τὴ σωτηρία μας νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία. Ἀλλὰ πρέπει καὶ νὰ καλλιεργοῦμε τὴν ἀρετή, καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἀγάπη. Νὰ μὴν παραμελοῦμε τὴν ἐλεημοσύνη. Νὰ δείχνουμε ἀγάπη στοὺς δυστυχισμένους. Νὰ τοὺς σπλαχνιζόμαστε καὶ νὰ τοὺς συμπαραστεκόμαστε ὅσο μποροῦμε.
Εἶπε ὁ Κύριος στοὺς ἐκ δεξιῶν Του: «Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»· καὶ στοὺς ἐξ εὐωνύμων Του: «Ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε». Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὅ,τι κάνουμε στὸ συνάνθρωπό μας, εἶναι σὰν νὰ τὸ κάνουμε στὸν ἴδιο τὸν Χριστό – ἔτσι τὸ θεωρεῖ ὁ Ἴδιος – καὶ ἀναλόγως θὰ ἀνταποδώσει εὐλογία ἢ ἀποδοκιμασία.
«Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου; Εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου», διδάσκουν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Στὸ πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου μας, τοῦ ὁποιουδήποτε συνανθρώπου μας, νὰ βλέπουμε τὸν Χριστό. Διότι εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασμένος· διότι γι᾿ αὐτὸν ἔχυσε τὸ Αἷμα Του ὁ Κύριος ἐπάνω στὸ Σταυρό. Ἡ ἀπόσταση ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν συνάνθρωπό μας, μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστό, ὅπως κι ἂν ὀνομάζεται αὐτὴ ἡ ἀπόσταση: κατάκριση, θυμός, μνησικακία, ἀντιπά­θεια, ἀδιαφορία. Καὶ ἀντίστροφα, ἡ ἀ­γάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό.
Αὐτὸ ἐξάλλου εἶναι ὁ Παράδεισος: νὰ ἀγαποῦμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ χαιρόμαστε μὲ τὴ χαρά τους καὶ νὰ λυπούμαστε μὲ τὴ λύπη τους· ὅπως τὸ ἔπραξαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι· ὅπως τὸ ἔπραξε ἡ ἁγία Φιλοθέη, ποὺ γιορτάζουμε σήμερα, ἡ ὁποία ἔδωσε ὅλα τὰ δικά της καὶ τὸν ἑαυτό της στὸ Θεὸ καὶ ἀφιερώθηκε στὴ διακονία τῶν ἄλλων.
***
Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ ὕμνοι τῆς σημερινῆς Κυριακῆς μᾶς παρουσιάζουν μὲ ἔντονο τρόπο τὴ φοβερὴ ἐκείνη ἡμέρα καὶ ἴσως μᾶς τρομάζουν. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι ἡ σημερινὴ Κυριακὴ εἶναι ἕνα δῶρο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος δὲν θέλει νὰ χαθεῖ καν­ένας ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὅλοι νὰ σωθοῦμε. Εἶναι ἕνα ξύπνημα ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ραθυμίας καὶ τῆς φιλαυτίας μας, ἕνα κάλεσμα νὰ γίνουμε ὅλοι μας ἄνθρωποι ἐλέους καὶ ἀγάπης, γιὰ νὰ κληρονομήσουμε τὴν ὑπέροχη Βασιλεία, ποὺ μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει ὁ πανάγαθος Θεός μας, Βασιλεία, ἀπερίγραπτης καὶ αἰώνιας εὐτυχίας.

Κυριακή του Ασώτου - «Απεδήμησεν εις χώραν μακράν και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως»

αναρτήθηκε στις 14 Φεβ 2017, 2:18 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου

 196825-p


Αποστομωτική απάντηση στους πονηρούς λογισμούς των γραμματέων και Φαρισαίων για τη συναναστροφή του με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς έδωσε ο Χριστός με την παραβολή του ασώτου.

 Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς, όταν εκείνοι έβλεπαν τον Διδάσκαλο να δέχεται τους αμαρτωλούς, εγόγγυζαν λέγοντες, «Ούτος αμαρτωλούς προσδέχεται και συνεσθίει αυτοίς» (Λουκ. ιε΄ 2). Έτσι ο Ιησούς παρέδωσε την υψίστης σημασίας παραβολή και περιέγραψε την κατάσταση της αμαρτίας τον κανόνα της μετάνοιας και της ευσπλαχνίας του Θεού το μέγεθος. Δεν παρέλειψε δε στο πρόσωπο του πρεσβυτέρου υιού να στηλιτεύσει και τη δική τους σκληροκαρδία και υποκρισία.
Ο νεώτερος υιός ζήτησε ανεξαρτησία από την κηδεμονία του πατέρα του. Πήρε το μερίδιο του και ανεχώρησε. Έφυγε με πολλά όνειρα για μια ζωή ευτυχισμένη κι ελεύθερη από τα απαγορευτικά του νόμου. Αποκομμένος από τον πατέρα, άρχισε πολύ γρήγορα να δρέπει τους καρπούς της αποστασίας του. «Εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως». Κατέφθειρε το πρόσωπο του. Παραμόρφωσε την ψυχή του. Εγκαθίδρυσε στην καρδιά του την αμαρτία. Στα καταγώγια διέφθειρε την ψυχή και το σώμα του. Αφού δαπάνησε όλο τον ψυχικό και σωματικό πλούτο στην αμαρτία, άρχισε να υποφέρει. Όπου έλλειψη αρετής, εκεί πείνα και δίψα και στέρηση. Κατέφαγε την ίδια του τη ζωή και διεσκόρπισε τα χαρίσματά της.
Όταν ο άνθρωπος αποσπαστεί από το Θεό, τότε στη ψυχή εμφανίζεται η εικόνα της αμαρτίας. Απομονώνεται από την κοινωνία του Θεού και καθίσταται ο ίδιος κέντρο του εαυτού του· «τη ιδία φύσει ζη» όπως εύστοχα τονίζει ο άγιος Μακάριος. Η αμαρτία εισδύει βαθμιαία στην προσωπικότητα, αυξάνει μέσα της και δικτυώνεται σε όλα τα μέρη της. Παραδιδόμενη η ψυχή στην αμαρτία δέχεται όλες τις ιδιότητές της και γίνεται αδελφή των δαιμόνων. Πρώτο σύμπτωμα που αγγέλλει την παρουσία της αμαρτίας στην ψυχή είναι η τύφλωση. Ο νους σκοτίζεται. Γίνεται ναός του διαβόλου. Ο άλλοτε κυβερνήτης της προσωπικότητας τώρα γίνεται δούλος της αμαρτίας και μέσα του φωλιάζει το φίδι της αμαρτίας που δηλητηριάζει τη σκέψη. Ο άλλοτε ελεύθερος γίνεται δούλος της κακίας. Δεμένος με τις αλυσίδες της αμαρτίας δεν μπορεί να αντιδράσει στη μαρτυρική τυραννία.
Όχι μόνο ο νους και η ψυχή, αλλά κι αυτή ακόμα η βούληση που έχει ταχθεί να ανάγει στο Θεό τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, παρέχοντας τη δυνατότητα της ελευθέρας εκλογής, με την αμαρτία υποδουλώνεται, γίνεται αγωγός του κακού και φθείρεται. Έτσι η ψυχή από την τύφλωση φτάνει στη λέπρωση και στη συνέχεια στο θάνατο.
Την πορεία της αμαρτίας παρατηρούμε πολλές φορές στη δική μας ζωή. Η απομάκρυνση από το θέλημα του Θεού μας δίνει την ψεύτικη αίσθηση της ελευθερίας. Νομίζουμε ότι απαλλαγήκαμε από τους φόβους της συνειδήσεως και από τα ταμπού της θρησκείας. Έτσι πέφτουμε με δίψα στην απόλαυση των ηδονών. Διακηρύττουμε, ότι βρήκαμε το πραγματικό νόημα της ζωής και προσπαθούμε να μυήσουμε κι άλλους στη ζωή χωρίς ηθικές αρχές. Με έκπληξη παρατηρούμε την αλλοίωση της προσωπικότητας και την παραμόρφωση του προσώπου μας. Στην περίοδο της αποστασίας γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Νιώθουμε μια άλλη δύναμη μέσα μας που μας σπρώχνει συνεχώς στο κακό. Δεν μας συγκινούν τα πνευματικά. Ας υπάρχει πίσω μας μια ευσεβής μητέρα που προσεύχεται για την επιστροφή του παιδιού της. Ο πόθος της ηδονής είναι τόσο ισχυρός, που αποδυναμώνει όλα τα ευγενή αισθήματα της ψυχής. Ας μας συμβουλεύουν οι φίλοι μας, ότι πρέπει να αλλάξουμε ζωή. Η τύφλωση είναι τόσο μεγάλη που δεν μας αφήνει να δούμε το φως.
Τα αποτελέσματα της αποστασίας μας είναι πικρά σαν τα κεράτια των χοίρων από τα οποία επιθυμούσε να χορτάσει την πείνα του ο άσωτος. Συμφορές η μια μετά την άλλη, ψυχικές περιπέτειες και δοκιμασίες έρχονται να μας εξουθενώσουν. Ψυχοσωματική αδυναμία από την ένταση, ψυχονευρωτικές διαταραχές από την ασωτία, αισθήματα ανασφάλειας και μοναξιάς από την έλλειψη αγάπης, κατάθλιψης και απόγνωσης από συνεχείς απογοητεύσεις, βίαιοι θάνατοι, είναι οι καρποί της «ελευθερίας» μας.
Ο άσωτος δεν είχε εγκαταλειφθεί εντελώς από την χάρη του Θεού, γιατί είχε ένα πατέρα προσευχόμενο και αναμένοντα την επιστροφή του. Αν και η καρδιά του ήταν βυθισμένη στη λάσπη των παθών, βίασε τον εαυτό του. Σύναξε τον σκορπισμένο από τις σαρκικές ηδονές νου του, συλλογίστηκε τη δόξα και μακαριότητα των δούλων του πατρικού του, στοχάστηκε τα φθοροποιά αποτελέσματα των αμαρτιών του, απεφάσισε την αποχή από την αμαρτία και την επιστροφή και ετοίμασε τα λόγια της εξομολογήσεως του. Την απόφαση χωρίς χρονοτριβή έκαμε πράξη και ταπεινωμένος ήρθε προς τον πατέρα του.
 Με την επιστροφή έχουμε αποκατάσταση στην προηγούμενη δόξα του. Ο φιλεύσπλαχνος πατέρας τον έντυσε με «την πρώτη στολή», δηλ, με της υιοθεσίας το ένδυμα. Του έδωσε «το δακτύλιον», δηλ. τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με τα οποία η ψυχή νυμφεύεται τον Χριστό και «υποδήματα», δηλ. τη δύναμη να τρέχει πρόθυμα το δρόμο της αρετής και να πατεί επί των νοητών «όφεων και σκορπίων». Παρέθεσε πλούσια τράπεζα με «τον μόσχον τον σιτευτόν», δηλ. το Σώμα και Αίμα του Χριστού και κάλεσε τους αγγέλους να χαρούν μαζί του για την επιστοφή του παιδιού του.
Η άρνηση του εαυτού μας και του κόσμου αποτελεί την αρχή της αποκαταστάσεως. Η νίκη έρχεται σαν απόρροια της αυτογνωσίας και ταπεινώσεως, οι οποίες ισχυροποιούν τη δύναμη της μετάνοιας. Φυσικά η μετάβαση από την αμαρτία στην τήρηση του θείου θελήματος είναι επίπονος και οδυνηρή. Στην περίπτωση αυτή «βιάζεσθαι χρη εαυτόν και μη θελούσης της καρδίας» (Άγιος Μακάριος). Να πιέζουμε τον εαυτό μας έστω κι αν ακόμα η καρδιά μας αντιδρά. Να καθαρίσουμε το νου με την προσευχή και να σηκωθούμε αμέσως χωρίς αναβολή.
Η μετάνοιά μας για να είναι θεραπευτική θα πρέπει να μας οδηγήσει στην ένωση με τον Ιησού Χριστό. Η αυτοσωτηρία είναι αδύνατη. Βρίσκεται σε μεγάλη πλάνη εκείνος που νομίζει ότι μπορεί μόνο με τις δικές του δυνάμεις να σωθεί. Τον σωτήριο δρόμο της επιστροφής βαδίζουν μόνο εκείνοι που τρέφονται με τη χάρη και δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Κατάληξη του δρόμου της επιστροφής πρέπει πάντα να είναι η ευχαριστιακή κοινωνία και η προσωπική μετάληψη του Χριστού. Εκείνος εξαγιάζει το πρόσωπο, καθαρίζει την καρδία, μεταμορφώνει τον νου και ανακαινίζει τον όλο άνθρωπο.
Σε όλους εκείνους που από τη νεανική τους ηλικία έζησαν ασώτως και περνούν τη ζωή τους με μέθες και ασέλγειες κι έχουν πέσει στο βυθό της αμαρτίας ώστε να φτάσουν σε απόγνωση, ότι δεν μπορούν πια να αποβάλλουν τις κακές συνήθειες, προσφέρεται η σημερινή παραβολή για να τους διδάξει, ότι δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να νικά το μέγεθος της αγάπης του Θεού και ότι ο Θεός μας συγχωρεί όταν εμείς γνήσια μετανοούμε και επιστρέφουμε σ’ Αυτόν.


Κυριακή ΙΣΤ΄Λουκά (Τελώνου και Φαρισαίου)- Ζητεῖται ταπείνωση

αναρτήθηκε στις 4 Φεβ 2017, 2:06 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Φεβ 2017, 2:06 π.μ. ]


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Β’ Τιμόθ. γ’ 610-15
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Λουκ. ιη΄ 10-14

«Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται»
Μὲ τὴ σημερινὴ Κυριακή, τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, εἰσερχόμαστε στὸ Τριώδιο, περίοδο προετοιμασίας γιὰ τὸ Πάσχα. Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα εἴδαμε ἕναν πολὺ προσεκτικὸ καὶ τηρητὴ τοῦ Νόμου πιστό, τὸν Φαρισαῖο, νὰ χάνει τοὺς κόπους τῆς ἀσκήσεώς του μὲ τὴν ὑπερηφάνεια· κι ἕναν βαριὰ ἁμαρτωλό, τὸν Τελώνη, μὲ τὴν ταπείνωση νὰ βρίσκει ἔλεος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὸν Φαρισαῖο. Ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, πῶς μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ γίνουμε ταπεινοί;

1. Μὲ ἁπλὴ λογικὴ
Ἡ ταπεινοφροσύνη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ αἴσθηση τῆς πραγματικότητας. Μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ταπεινωθεῖ, νὰ προσ­γειωθεῖ, νὰ δεῖ τὴν πραγματικότητα, μὲ ἁπλὲς λογικὲς σκέψεις. «Τί ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μὴ λαβών;», ἐρωτᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος τοὺς Κορινθίους ἀλλὰ καὶ τὸν καθένα μας (Α´ Κορ. δ´ 7).
Ποιὸ χάρισμα ἔχεις τὸ ὁποῖο δὲν ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ ἂν καθετὶ ποὺ ἔχεις, τὸ πῆρες ἀπὸ τὸν Θεό, γιατί καυχιέσαι σὰν νὰ μὴν πῆρες τίποτε; Ὀμορφιά, σωματικὴ δύναμη, μόρφωση, ταλέντα, πλοῦτος, ἀξιώματα…
Τίποτε δὲν εἶναι δικό μας. Ὅλα εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ. Καὶ γιὰ ὅσα ἀποκτήσαμε μὲ δικές μας προσπάθειες, ἡ ἀ­λήθεια εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὶς προϋποθέσεις, ὥστε νὰ τὰ ἀποκτήσουμε.
Ἔπειτα ὅλα ἐκεῖνα γιὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ ὑπερηφανευθεῖ ὁ ἄνθρωπος, σβήνουν μὲ τὸν θάνατο· ἢ κάποτε καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο· μὲ κάποιο ἀτύχημα, μὲ ἀσθένειες, μὲ τὸ γήρας…
Ἡ δὲ ἀρετή, τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀφαιρεῖται οὔτε μὲ τὸν θάνατο, αὐτὸ εἶναι κατεξοχὴν Χάρις· καὶ ὁ ἀσφαλέστερος τρόπος γιὰ νὰ τὴν χάσει κανείς, εἶναι νὰ ὑπερηφανευθεῖ γι᾿ αὐτήν – ὅπως τὸ ἔπαθε ὁ Φαρισαῖος τῆς σημερινῆς Παραβολῆς.
2. Μὲ τὴ μνήμη τῶν ἁμαρτιῶν μας
Μᾶς βοηθεῖ ἐπίσης πολὺ στὴν ταπεί­νωση τὸ νὰ θυμόμαστε τὶς ἁμαρτίες μας. Γράφει σχετικὰ ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης: «Λήθην πταισμάτων τῦφος ἐργάζεται· ἐκείνων γὰρ μνήμη, ταπεινοφροσύνης πρόξενος» (Κλῖμαξ, Λόγος ΚΒ´, κγ´). Ὅταν κανεὶς ὑπερηφανεύεται, ξεχνᾶ τὶς ἁμαρτίες του· ἐνῶ ἡ ἐνθύμησή τους προξενεῖ ταπείνωση.
Εἴπαμε ὅτι ὅλα εἶναι χάρισμα τοῦ Θεοῦ. Λάθος, ὄχι ὅλα. Ἔχουμε κάτι δικό μας: τὶς ἁμαρτίες μας. Πόσες ἡμέρες ἔχουμε ζήσει πάνω στὴ γῆ; Καὶ σὲ καθεμιὰ ἀπὸ αὐτὲς πόσο ἔχουμε ἁμαρτήσει; Ἐφάμαρτες πράξεις, ἐφάμαρτα λόγια, ἐφάμαρτες σκέψεις. Πέλαγος ἁμαρτημάτων! Ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὰ καλά μας ἔργα: πόσο λίγα εἶναι, πόσο ἀτελή, καὶ μὲ μολυσμένα ἐλατήρια.
Ἔχουμε, ἀδελφοί, πολὺ ὑλικὸ γιὰ νὰ ταπεινοφρονοῦμε, γιὰ νὰ στενάζουμε μαζὶ μὲ τὸν Τελώνη: « Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Κι ἂν ἐξομολογηθήκαμε τὶς ἁμαρτίες μας καὶ μᾶς τὶς συγχώρησε Θεός, ἂς Τὸν εὐχαριστοῦμε ταπεινὰ σὲ ὅλη μας τὴ ζωή· καὶ τέλος πάντων κάποτε τὶς διαπράξαμε· αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ ταπεινοφρονοῦμε. Μόνο ἔτσι θὰ μᾶς σκεπάζει τὸ ἔλεός Του καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε στὰ παλαιά.
3. Μὲ τὴν ἐξάσκηση τῆς ταπεινώσεως σὲ ὅλα
Ὁ Μέγας Βασίλειος στὴ θαυμάσια ὁμιλία του περὶ ταπεινοφροσύνης μᾶς διδάσκει ὅτι μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε αὐτὴ τὴν ἀρετὴ ἐξασκώντας την σὲ καθετὶ ποὺ κάνουμε. Διότι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν ἐξωτερική του συμπεριφορὰ καὶ ἀποκτᾶ ἀνάλογο φρόνημα.
Νὰ ἀσκεῖς τὴν ταπεινοφροσύνη, γράφει ὁ Ἅγιος, στὴν ἐμφάνισή σου, στὸ ντύσιμό σου, στὸ φαγητό σου, στὴ συμπεριφορά σου. Γενικά, «ἐν ἅπασιν ὑφαίρει τοῦ μεγέθους» – σὲ ὅλα νὰ ἀποφεύγεις τὴν ἐπίδειξη, τὸν ἐντυπωσιασμό.
Νὰ μὴν περιφρονεῖς κανένα. Νὰ εἶσαι φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων, γλυκὺς στὰ λόγια σου, προσιτὸς σὲ ὅλους. Ἂν ἔχεις ἐξουσία, νὰ φέρεσαι μὲ ἐπιείκεια στοὺς κατωτέρους σου καὶ νὰ μὴν τοὺς ἐπιβάλλεις σκληρὲς τιμωρίες γιὰ τὸ παραμικρὸ λάθος τους, καὶ νὰ συγχωρεῖς ὅσους σοῦ μιλοῦν μὲ αὐθάδεια.
Νὰ μὴ μιλᾶς γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Νὰ κρύβεις ὅσο εἶναι δυνατὸν τὰ προτερήματά σου. Νὰ ἀποφεύγεις τοὺς ἐπαίνους. Μὴ θέλεις νὰ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι τὰ καλά σου ἔργα καὶ νὰ σὲ δοξάζουν· ἀλλὰ νὰ τὰ βλέπει μόνο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος τότε θὰ σοῦ δώσει μεγάλο μισθό (ΕΠΕ 6, 126-128).
Ἀδελφοί, μόνη ἡ ταπείνωση μᾶς εἰσάγει στὸν Παράδεισο. Χωρὶς ταπείνωση δὲν σωζόμαστε, ὅποιες ἄλλες ἀρετὲς κι ἂν ἔχουμε ἀποκτήσει. Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου ποὺ σήμερα ξεκίνησε, πολὺ μᾶς βοηθάει στὴν ταπείνωση. Οἱ Ἀκολουθίες τοῦ Τριωδίου μᾶς θυμίζουν τὴν ἁμαρτωλότητά μας, ἐμπνέουν τὸ ταπεινὸ φρόνημα. Νὰ ζήσουμε λοιπὸν τὸ Τριώδιο. Νὰ συμμετέχουμε μὲ τὴν καρδιά μας στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες. Νὰ ἀξιοποιήσουμε αὐτὴ τὴν εὐκαιρία ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νὰ ταπεινώσουμε τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ μᾶς ὑψώσει ὁ Θεός. Θὰ μᾶς ὑψώσει σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἐξαγιάζοντάς μας, καὶ στὴν ἄλλη χαρίζοντάς μας τὴ Βασιλεία Του.

Κυριακή ΙΖ΄Ματθαίου (Χαναναίας) - «Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις. Γενηθήτω σοι ως θέλεις»

αναρτήθηκε στις 28 Ιαν 2017, 1:21 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 28 Ιαν 2017, 1:22 μ.μ. ]


Αποτέλεσμα εικόνας για FEMEIA CANANEANCĂ
 
Διπλή «έξοδο» με σημαντικά μηνύματα μας παρουσιάζει το σημερινό ευαγγέλιο. Έξοδο του Ιησού από τα όρια του Ισραήλ, αλλά και έξοδο μιας γυναίκας, της Χαναναίας, από τα όρια της Τύρου και της Σιδώνος ιδιαίτερα σημαντική.

 Σε μια εποχή που είχε εκδηλωθεί η εχθρότητα των θρησκευτικών αρχόντων του Ισραήλ εναντίον του Ιησού και ιδιαίτερα της αποδοχής του ως Μεσσία και Λυτρωτή, ένας άλλος κόσμος, ο ειδωλολατρικός, τον αποδέχεται ως Μεσσία στο πρόσωπο της Χαναναίας. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνεται από τη μια ο Προφήτης Ησαΐας που έλεγε ότι «και τω ονόματι αυτού έθνη ελπιούσι» (Ματθ. ιβ΄ 21) και στ’ όνομα του θα στηρίξουν τα έθνη την ελπίδα τους. Από την άλλη επιβεβαιώνεται έμμεσα η προειδοποίηση του ίδιου του Ιησού προς τους Ιουδαίους ότι: «αρθήσεται αφ’ υμών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής (Ματθ. κα 43). Ο Θεός θα σας αφαιρέσει το προνόμιο να είστε λαός της βασιλείας του, και θα το δώσει σ’ ένα λαό που θα παράγει τους καρπούς της βασιλείας.
Στο πρόσωπο της Χαναναίας θα επαληθευθούν τα πιο πάνω και θα παράξει τους καρπούς της βασιλείας του Θεού. Μέσα από το «Κύριε, υιέ Δαυίδ» ομολογεί αυτό που αρνούνται να ομολογήσουν οι άρχοντες των Ιουδαίων, ότι δηλαδή ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας και λυτρωτής του κόσμου. Ακόμα, μέσα από το τριπλό «Κύριε» που θα αναφωνήσει η Χαναναία δε θα εκφράσει μόνο τη δύναμη της πίστεώς της, αλλά με τον απόηχο της θα καλύψει και την τριπλή άρνηση του Πέτρου καθώς και την ακατανόητη ενόχληση σήμερα των Μαθητών του από τις συνεχείς παρακλήσεις της Χανανίας. Ξένοι ακόμα οι ίδιοι προς την ουσία της διδασκαλίας του Ιησού, που είναι η αγάπη, αντιδρούν εκφράζοντας την ενόχληση τους. Αντί να γίνουν συμμέτοχοι στον πόνο της Χαναναίας, αντίθετα παρακαλούν τον Ιησού λέγοντας: «Διώξε την γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Μια στάση και συμπεριφορά όχι μόνο ακατανόητη, αλλά δυστυχώς και επαναλαμβανόμενη ως τις μέρες μας.
Κι όμως σήμερα, στην προσπάθειά μας να μην αποσπασθεί η προσοχή μας, είτε στη διάρκεια μιας θρησκευτικής ομιλίας, είτε στη διάρκεια ακόμα της λατρείας, αγνοούμε τον άνθρωπο που σπαράζει δίπλα μας κάτω από το βάρος των πολλών των προβλημάτων. Ενώ δείχνουμε ότι είμαστε θιασώτες της πίστεως και της λατρείας την ίδια στιγμή παραγνωρίζουμε τους λόγους του Ιησού που προτρέπει «Πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει έλεος θέλω και όχι θυσία» (Ματθ. θ΄ 13).
Όμως, ίσως προβληθεί ο ισχυρισμός ότι σήμερα ο ίδιος ο Ιησούς τηρεί αρχικά όχι μόνο μια αρνητική στάση, αλλά στη συνέχεια φέρεται υποτιμητικά στην ίδια τη Χαναναία, αλλά και στο σύνολο του κόσμου που εκπροσωπεί, δηλαδή, τους ειδωλολάτρες. Τον είδαμε σήμερα να σιωπά στην πρώτη κραυγή της Χαναναίας, αλλά στη συνέχεια να απαντά αρνητικά στο αίτημα της λέγοντας της ότι «Έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες». Στη δεύτερη σπαρακτική κραυγή της «Κύριε βοήθησέ με» και που συνοδεύτηκε με προσκύνηση της απαντά μειωτικά, υποτιμητικά. Της είπε «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά».
Οι ως τώρα απαντήσεις του Ιησού ηχούν παράξενα, αφού είναι ξένες προς τη διδασκαλία του. Όμως γιατί; Οι απαντήσεις του Ιησού, όπως θα φανεί στη συνέχεια, δεν είχαν σαν στόχο, ούτε την άρνηση προσφοράς βοήθειας, πολύ δε περισσότερο ούτε και την υποτίμηση της Χαναναίας και κατ’ επέκταση των εθνικών, των ειδωλολατρών. Οι απαντήσεις του Ιησού απέβλεπαν στο να καταστεί φανερό σε όλους το μέγεθος της πίστεως της Χαναναίας στη δύναμη, την αγαθότητα και τη φιλανθρωπία του ίδιου ως Λυτρωτή και σωτήρα του κόσμου. Ακόμα οι απαντήσεις του Ιησού θα αποκάλυπταν και το μέγεθος της ταπεινοφροσύνης της. Είπε λοιπόν η Χαναναία: «Ναι Κύριε, αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, των κυρίων τους». Η βαθιά πίστη και το μέγεθος της ταπεινοφροσύνης έφερε, όχι μόνο τη θεραπεία της κόρης της, αλλά απέσπασαν και το μεγαλύτερο έπαινο που ακούστηκε από τον Ιησού: «Ω γύναι μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι των θέλεις»
Μεγάλος ο θαυμασμός και δίκαιος ο έπαινος του Ιησού για την πίστη της Χαναναίας και εκδηλώνεται μάλιστα κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο για δεύτερη φορά. Την πρώτη φορά εκφράστηκε για την πίστη, ενός ρωμαίου εκατόνταρχου λέγοντάς του ότι: «ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον» (Ματθ. η΄ 10) «Σας βεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δε βρήκα». Όμως, πέρα από το θαυμασμό και το δίκαιο έπαινο ο Ιησούς θεραπεύει «από της ώρας εκείνης», ίδια ώρα, τόσο το δούλο του εκατόνταρχου όσο και την κόρη της Χαναναίας.
Χαναναία και εκατόνταρχος γίνονται πρωτεργάτες της αποδοχής του Ιησού ως Λυτρωτή και Σωτήρα όλων των ανθρώπων και όλων των εθνών. Κριτήριο της ισότιμης αντιμετώπισης των ανθρώπων από το Θεό είναι η πίστη, που με τη δύναμη της τους ενώνει όχι μόνο μαζί του, αλλά και με τους ανθρώπους. Αυτή η πίστη, σαν άλλος καθρέφτης, αποτυπώνεται μέσα από τη δύναμη και συνεχή κραυγή, καθώς την ένταση της προσευχής και τη δύναμη των συναισθημάτων, αφήνοντας όμως τη δυνατότητα στο Θεό να δράσει όποτε και όπως θέλει.
Η περίπτωση της Χαναναίας μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε όταν ο Θεός «σιωπά» και δε μας δίνει άμεσα απάντηση, οι δε θλίψεις και δοκιμασίες μας κυκλώνουν απειλητικά. Ας θυμηθούμε την προτροπή του Ιησού «θαρσείτε» καθώς και τη διαβεβαίωση «Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, κτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαμβάνει και όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται» (Ματθ. ζ΄ 7).
Αδελφοί μου, η Χαναναία ζήτησε και πήρε, έψαξε και βρήκε. Χτύπησε την πόρτα του ελέους του Θεού και της ανοίκτηκε. Με τη δύναμη της πίστεως της εξασφάλισε τόσο τη θεραπεία της κόρης της, όσο και το δίκαιο έπαινο από τον Ιησού. Αν, λοιπόν, και η δική μας πίστη είναι τόσο βαθιά και σταθερή, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι θα ισχύει και για μας η διαβεβαίωση του Ιησού ότι: «Πάντα όσα ζητήσετε στην προσευχή με πίστη, θα τα λάβετε» (Ματθ. κα΄ 22). Ας τον παρακαλέσουμε, λοιπόν, όπως και οι Απόστολοι: Κύριε «πρόσθες ημίν πίστιν». Αμήν. 

Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά (Ζακχαίου) - Ὁ Χριστός στό σπίτι μας!

αναρτήθηκε στις 21 Ιαν 2017, 8:19 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 21 Ιαν 2017, 8:19 π.μ. ]


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Α΄ Τιμ. δ΄ 9-15) 
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Λουκ. ιθ΄ 1-10

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε πῶς σώθηκε ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλός, ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος. Γιὰ τὴν εἰλικρινή του μετάνοια ὁ Κύριος θέλησε νὰ μείνει στὸ σπίτι του. Πράγματι, ὁ Ζακχαῖος Τὸν ὑποδέχθηκε μὲ μεγάλη χαρά.

 Ἡ φράση αὐτὴ μᾶς δίνει ἀφορμὴ νὰ σκεφθοῦμε ὅτι μποροῦμε νὰ Τὸν φιλοξενήσουμε καὶ ἐμεῖς στὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μας, νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τί πρέπει νὰ κάνουμε, ὥστε ἡ συμμετοχή μας στὸ ἱερὸ Μυστήριο νὰ συντελεῖ στὴ σωτηρία μας.
Πρὶν ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία, ἀπαιτεῖται εἰδικὴ προετοιμασία. Εἰδάλλως ὄχι μόνο δὲν ὠφελούμαστε ὅταν κοινωνοῦμε, ἀλλὰ διαπράττουμε σοβαρὴ ἁμαρτία, ποὺ ἐπιτιμᾶται ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στοὺς Κορινθίους ὅτι γι᾿ αὐτὸ ὑπάρχουν πολλοὶ ἄρρωστοι ἀνάμεσά σας καὶ ἀρκετοὶ πεθαίνουν, διότι κοινωνοῦν ἀναξίως (βλ. Α´ Κορ. ια´ [11] 29-30).
Χρειάζεται λοιπὸν φόβος Θεοῦ, βαθιὰ εὐλάβεια πρὸς τὸ μέγα Μυστήριο. «Θεουργὸν αἷ­μα φρῖξον, ἄνθρωπε, βλέπων· ἄνθραξ γάρ ἐστι τοὺς ἀναξίους φλέγων». Γέμισε μὲ ἅγιο δέος, ἄνθρωπε, βλέποντας τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, τὸ ὁποῖο κάνει τὸν ἄνθρωπο Θεό. Γέμισε μὲ φρίκη, διότι εἶναι ἀναμμένο κάρβουνο ποὺ κατακαίει τοὺς ἀναξίους.
Πρὶν ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία λοιπὸν νὰ ἐξετάζουμε προσεκτικὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ μετανοοῦμε. Νὰ ἐξομολογούμαστε· ἢ ἂν δὲν ἐξομολογηθοῦμε, νὰ ἔχουμε τὴν εὐχὴ τοῦ Πνευματικοῦ μας γιὰ νὰ κοινωνήσουμε. Νὰ συμφιλιωνόμαστε μὲ αὐτοὺς μὲ τοὺς ὁποίους μαλώσαμε. Νὰ νηστεύουμε, νὰ προσευχόμαστε, νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Μαζὶ μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ νὰ καλλιεργοῦμε καὶ τὸν πόθο Του. Τί πᾶμε νὰ κάνουμε; Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Σωτήρα μας, μὲ τὸν Εὐεργέτη μας, ποὺ σταυρώθηκε γιὰ μᾶς, ποὺ μᾶς ἀγάπησε μέχρι θανάτου. Πᾶμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Κύριό μας, μὲ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι τὸ φῶς, ἡ ζωή, ἡ ἀνάστασις (βλ. Ἰω. η´ 12, ια´ [11] 25), «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν» (Εὐχὴ θείας Λειτουργίας). Ἂς συν­ηθίζουμε νὰ μελετοῦμε τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ κάθε θεία Κοινωνία καὶ ἂς προσερχόμαστε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴν εὐγνωμοσύνη, μὲ τὸν ἅγιο πόθο νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ νὰ πάρουμε δύναμη, ὥστε νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά Του.
Δὲν ἀρκεῖ ὅμως ἡ ἐπιμελὴς προετοιμασία πρὶν ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία· ἀπαιτεῖται καὶ ἀγώνας μετά, ὥστε νὰ καρποφορήσει ἡ ὕψιστη δωρεά. Νὰ εὐχαριστοῦμε θερμὰ τὸν Κύριο γιὰ τὴν ἐπίσκεψή Του. Γενικὰ ἡ ἡμέρα τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ οἱ ἑπόμενες, ἂς εἶναι ἡμέρες εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεό.
Ἂς δείχνουμε ἀκόμη ἔμπρακτα τὴν εὐ­γνωμοσύνη μας. Πῶς; Παίρνοντας ἀποφάσεις, βάζοντας καινούργια ἀρχὴ στὸν ἀγώνα μας. Ἂς ἀγωνιζόμαστε πιὸ ἔντονα ἐναντίον τῶν παθῶν, ἂς ἀφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στὴν προσευχή, στὴν πνευματικὴ μελέτη, σὲ ἀγαθοεργίες. Ὁ κοινωνημένος πιστὸς ὑψώνει πολὺ πιὸ εὔκολα τὸ νοῦ του σὲ προσευχή, κατανοεῖ πιὸ βαθιὰ τὰ ἱερὰ νοήματα, ἀσκεῖ πιὸ εὔκολα τὴν ἀρετή· διότι ὅλα αὐτὰ πλέον δὲν τὰ κάνει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ ὁ Χρι­στὸς ποὺ εἶναι μέσα του.
Ἡ κάθε συμμετοχή μας στὸ ἅγιο Ποτή­ριο εἶναι ὁ πιὸ σημαντικὸς σταθμὸς στὴν πνευματική μας ζωή, ἡ πιὸ δυνατὴ εὐκαιρία γιὰ πνευματικὴ πρόοδο. Δὲν λαμβάνουμε ἁπλῶς θεία Χάρι ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Χαριτοδότη, τὴν πηγὴ τοῦ ἁγιασμοῦ μας. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας καὶ προσπαθεῖ, κάθε φορὰ ποὺ κοι­νωνοῦμε, νὰ μᾶς ταράξει μὲ ποι­­κίλες ἀ­φορμὲς καὶ νὰ μᾶς ρίξει στὴν ἁμαρτία. Ἂς μὴν τοῦ τὸ ἐπιτρέπουμε. Τὸ μποροῦ­με. Ἐφόσον κοινωνήσαμε, εἴμαστε ὅλοι φῶς, ζωή, δύναμη, «ὡς λέοντες πῦρ πνέ­οντες», κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυ­­­σόστομο, σὰν λιοντάρια ποὺ ξεφυσοῦν φωτιά, φοβεροὶ γιὰ τὸν διάβολο (PG 59, 260).
Κοινωνήσαμε τὸν Χριστό. Ἂς φιλοτιμούμαστε νὰ Τὸν ζοῦμε. Μᾶς ἐπισκέφθη­κε ὁ Χριστός. Ἂς Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μένει μόνιμα μέσα μας.
***
Ὅταν ὁ Κύριος εἶπε στὸ Ζακχαῖο· «σήμερα πρέπει νὰ μείνω στὸ σπίτι σου», ἐκεῖνος στάθηκε καὶ εἶπε ὅτι θὰ ἐπανορθώσει τὴν παλιά, ἁμαρτωλὴ ζωή του: Θὰ δώσει τὴ μισὴ περιουσία του στοὺς φτωχούς, καὶ ἀπὸ ὅποιον ἅρπαξε χρήματα μὲ συκοφαντία, θὰ τοῦ τὰ ἀποδώσει τετραπλάσια. Ἔδειξε δηλαδὴ ἔμπρακτη μετάνοια. Κι ἐμεῖς, ἀδελφοί, ὅταν ἔρχεται ὁ καιρὸς νὰ κοινωνήσουμε, ἂς παίρνουμε ἀπόφαση νὰ διορθώσουμε τὴ ζωή μας. Καὶ τότε μὲ μεγάλη χαρὰ θὰ ὑποδεχόμαστε τὸν Κύριο μέσα μας καὶ θὰ ἀκοῦμε κι ἐμεῖς τὴ γλυκύτατη φωνή Του: «Σήμερα ἔγινε σωτηρία σ᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι».

1-10 of 990