Επικαιρότητα


Στα άδυτα του Αγίου Ορους: Εκεί που βλέπει μόνο ο Θεός!

αναρτήθηκε στις 14 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. ]



Εδώ όλα μοιάζουν διαφορετικά, η φύση, οι άνθρωποι, τα έργα τους. Οι ασκητές της Αγιορείτικης ερήμου ζουν σε απόκρυμνα καλύβια και ορισμένοι σε σπήλαια.Η ζωή τους είναι ένας καθημερινός «γολγοθάς» θα μπορούσε να πει ένας κοσμικός. Όμως για εκείνους είναι ευλογία, όπως μου είπε ο πατέρας Δανιήλ που εγκαταβοιεί μόνος του στα «φρικτά» Καρούλια.΄Ετσι ονομάζεται η πιό δύσβατη περιοχή των ασκητών καθώς για να φτάσεις εδώ πρέπει να εισέλθεις με την βοήθεια των αλυσίδων που είναι καρφωμένες στα βράχια. Ο γκρεμός είναι τόσο επικίνδυνος που ανάγκασε τους μοναχούς να τροφοδοντούνται με τη βοήθεια ενός καρουλιού που επικοινωνεί με την άλλη πλευρά της περιοχής.


Με αυτό το πρωτόγνωρο μέσο οι ασκητές μεταφέρουν τα λιγοστά τρόφιμα τους. Με μεγάλο κίνδυνο για τη ζωή μας επισκεφθήκαμε τα «Καρούλια» και μιλήσαμε με τους ερημίτες. Επίσης, βρεθήκαμε σε κελιά στα ξακουστά Κατουνάκια, Καυσοκαλύβια και Μικρή Αγία Άννη.

Το ρεπορτάζ έκανε ο δημοσιογράφος και γενικός διαχεριστής του ΒΗΜΑΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (vimaorthodoxias.gr) Γιώργος Θεοχάρης, μέσα από τον τηλεπτικό σταθμό Μega με τον οποίο συνεργάζεται.

Δείτε τα βίντεο…

 

Βίντεο YouTube

Βάσταζε, παιδί μου…

αναρτήθηκε στις 23 Σεπ 2017, 8:58 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 23 Σεπ 2017, 8:59 π.μ. ]



Γέρων Εφραίμ, Ι.Μ. Αγ. Αντωνίου Αριζόνα

Βάσταζε, παιδί μου, τον σταυρόν σου και γνώριζε ότι εις όσα πάσχομεν είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατήρ γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μας μορφώση εντός μας, τον Ιησούν Χριστόν.

Ο Θεός παιδεύει και πάλιν ιάται, ανεβάζει και κατεβάζει. Εις το θέλημα του Κυρίου τις δύναται αντιστήναι; Εάν θέλει ο Θεός να πάσχωμεν, άρα έχει κάποιον σωτήριον σκοπόν, τον οποίον ημείς οι γήϊνοι δεν δυνάμεθα προορατικώς να τον προϊδωμεν, ενώ η υπομονή και η μακροθυμία και το ταπεινόν της παραδοχής του πειρασμού, πάντοτε, ναι, πάντοτε, θα φέρη κατόπιν βεβαίαν ωφέλειαν.
Βάσταζε, παιδί μου, τον σταυρόν σου και γνώριζε ότι εις όσα πάσχομεν είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατήρ γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μας μορφώση εντός μας, τον Ιησούν Χριστόν. Θέλει να πάσχωμεν, διότι οίδεν, τι έχει ετοιμάσει δια τα πάσχοντα παιδιά Του εις τους ουρανούς.

Εάν όμως δεν στείλη εις αυτά θλίψεις, θα αδικηθούν, διότι θα υστερηθούν τα ανεκλάλητα αγαθά του ουρανού. Όσον περισσότερον πάσχομεν, τόσον πιο ωραίος στέφανος της δόξης πλέκεται!
Mη πιστεύης ποτέ ότι έχεις δαιμόνιον, μη σε πλανέση ποτέ κανένας τέτοιος λογισμός. Εις πολλούς μοναχούς συμβαίνουν τοιαύτα, όταν αρρωστήσουν, ούτως ο Θεός τα έκανε. Όταν ασθενή το σώμα, να ακολουθή σύμφωνα και η ψυχή, και όταν η ψυχή πάσχη και το σώμα να μαραίνεται και να σκυθρωπάζη. Σε εφθόνησεν ο πειρασμός, παιδί μου, αλλά ας κάμνωμεν υπομονήν, δια να σκάση αυτός και να δοξασθή ο Θεός.

Θα παρέλθουν όλα και ο χειμών ομοίως και θα ανατείλη και πάλιν η γλυκεία άνοιξις της υγείας και θα χαίρεσαι και θα λέγης: «Μακάριον, ότι εταπείνωσάς με, όπως αν μάθω τα δικαιώματά σου».

Ποίος δεν πονεί, όταν εγχειρίζεται και ποίος δεν πονεί, όταν υποχωρήση η χάρις του Θεού και βρίθουν μύριοι λογισμοί διεστραμμένοι; Ούτως ωκονόμησεν η θεία Σοφία, να κατεργάζεται την διόρθωσιν της ψυχής.
Όπως οι καιροί της φύσεως, δηλαδή ο Χειμώνας, η Άνοιξις, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρον, ο ένας διαδέχεται τον άλλον, ούτω πως και οι καιροί οι πνευματικοί, φεύγει ο ένας, έρχεται ο άλλος και ούτω συνηθίζει η ψυχή εις όλας τας πνευματικάς αλλοιώσεις και γίνεται σοφή και έμπειρος.

Και αυτή η πείρα είναι χάρις, η οποία βαστάζει την ψυχήν εν καιρώ των φοβερών αλλοιώσεων, ώστε να σοφίζεται εκ των προηγουμένων πειρασμών ότι μόνον η υπομονή και η μακροθυμία παρέχουν κατάστασιν ειρηνικήν και σκέψεις ωφελίμους, οπότε εξερχόμεθα εκ των πειρασμών με ωφέλειαν και γινόμεθα περισσότερον σοφοί και έμπειροι.

Εξομολόγηση: Το σβηστήρι του Θεού

αναρτήθηκε στις 7 Σεπ 2017, 12:05 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 7 Σεπ 2017, 12:06 μ.μ. ]


Στην ζωή μας κάναμε πολλά λάθη. Κάναμε λάθη όταν ήμασταν παιδιά, όταν γίναμε έφηβοι και νέοι, αλλά πολύ περισσότερο κάναμε λάθη και αργότερα όταν γίναμε γονείς.

Η ζωή μας είναι γεμάτη λάθη. Πολλά απ᾿ αυτά ήταν ανώδυνα, αλλά και πολλά απ᾿ αυτά είχαν μεγάλες συνέπειες στη ζωή μας.Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα λάθη που κάναμε. Κάναμε λάθη απέναντι στο Θεό, οι περισσότεροι αποκοπήκαμε και γυρίσαμε τις πλάτες σ᾿ Αυτόν, νομίσαμε πως μακριά Του θα ήμασταν ευτυχισμένοι.

Κυνηγήσαμε τη χαρά και τη ευτυχία στις ηδονές, στη σάρκα, στον κόσμο. Χαράξαμε μία ζωή υλιστική, με γλέντια, διασκεδάσεις, τζόγο και εύκολη ζωή, ρουφήσαμε την αμαρτία μέχρι τελευταίας σταγόνας.

Δοκιμάσαμε τα πάντα, και όμως η πίκρα είναι απλωμένη στη ζωή μας, το κενό που υπάρχει μέσα μας αυξάνει καθημερινά. Νομίζουμε πως αυτή είναι η μοίρα μας και το τέλος μας. Αλλά μέσα σ᾿ αυτό το πυκνό σκοτάδι ένα φως λάμπει, δεν το προσέξαμε, δεν το είδαμε.

Είναι ο αστέρας που οδήγησε τους μάγους στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Αυτό το αστέρι εξακολουθεί να οδηγή τους οδοιπόρους της ζωής σε εκείνον, στον έναν στο μοναδικό, στον Ιησού Χριστό.

Αδελφέ μου, σκέψου για λίγο, μην απογοητεύεσαι, μην απελπίζεσαι, υπάρχει σωτηρία, υπάρχει Σωτήρας. Ο Κύριος της αγάπης ο Ιησούς Χριστός απέθανε για σένα, έχυσε το αίμα Του στο Σταυρό για να σού χαρίση σωτηρία, λύτρωσι, ελευθερία από τα δεσμά της αμαρτίας. Ίσως δεν γνώρισες, δεν ενδιαφέρθηκες γι᾿ Αυτόν· Αυτός σε αγαπά, σε αναζητά, θέλει να σε σώση.

Γνωρίζεις ότι ο Κύριος έβαλε ένα σβηστήρι μέσα στην Εκκλησία Του, που μπορεί να σβήση όλο το παρελθόν σου, ώστε να μπορέσης ν᾿ ανοίξης μία καινούρια σελίδα στη ζωή σου.

Το σβηστήριαυτό είναι η μετάνοια, είναι η εξομολόγησι, είναι το λουτρό της ψυχής. Εάν θέλης ν᾿ αλλάξη η ζωή σου, εάν θέλης να νοιώσης χαρά και ειρήνη, πάρε την απόφασι ν᾿ αλλάξης ζωή και πορεία.

Η ζωή που κάνεις θα σε οδηγήση σε ένα θάνατο αιώνιο· η αγάπη του Θεού σε καλεί, θέλει να σε σώση. Αυτό που διαβάζεις αυτή την ώρα είναι η φωνή του Θεού· μη κλείσης την καρδιά σου στήφωνή Του, έλα κοντά Του, πήγαινε να βρης ένα πνευματικό, άνοιξε την καρδιά σου στο Θεό, πες τα λάθη της ζωής σου με ειλικρίνεια, με ταπείνωσι, με αληθινή μετάνοια, και ο Θεός θα σε σώση, θα σε αλλάξη, θα σε καταστήση παιδί δικό του, θα σού χαρίση το Πνεύμα Του το Άγιον, θα γίνης νέος άνθρωπος, καινή κτίσι, πολίτης του ουρανού.

Προέλευση κειμένου: Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλόν

αναρτήθηκε στις 4 Σεπ 2017, 12:56 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Σεπ 2017, 12:56 π.μ. ]



Aρχιμ. Aιμιλιανού Kαθηγουμένου I. M. Σίμωνος Πέτρας
Tην προσευχήν του Aγίου Όρους ποιός δεν την γνωρίζει; Aποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.                                                                                                                                        Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν

Mε την βοεράν κραυγήν «Kύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά Tου, τον βασιλέα του Iσραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, όν φρίττουσι τα Σεραφείμ και τα Xερουβείμ.
Mε την γλυκυτάτην επίκλησιν και πρόσκλησιν «Iησού», μαρτυρούμεν, ότι είναι παρών ο Xριστός, ο σωτήρ ημών, και ευγνωμόνως τον ευχαριστούμεν, διότι μας ητοίμασε ζωήν αιώνιον.

Mε την τρίτην λέξιν «Xριστέ», θεολογούμεν, ομολογούντες ότι ο Xριστός είναι αυτός ο Yιός του Θεού και Θεός. Δεν μας έσωσε κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, αλλά ο Iησούς Xριστός, ο αληθινός Θεός.

Eν συνεχεία, με την ενδόμυχον αίτησιν «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας.

Kαι εκείνο το «με», τί εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου – είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Xριστού, εις την αγίαν Eκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού μου σώματος.

Kαι, τέλος, διά να είναι πληρεστάτη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τόν αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι – πάντες γάρ αμαρτωλοί εσμεν – καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι Άγιοι και εγίνοντο διά ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.

Eξ αυτών αντιλαμβανόμεθα, ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.

Προσφορά αγάπης του φιλανθρωπικού οργανισμού της Αρχιεπισκοπής Αθηνών ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ προς το κοινωνικό Παντοπωλείο<<ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ>> Πλωμαρίου

αναρτήθηκε στις 25 Αυγ 2017, 2:22 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 25 Αυγ 2017, 2:34 π.μ. ]



Ο Ιερός ναός Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου επιθυμεί να εκφράσει ολόθερμες ευχαριστίες προς  τον Φιλανθρωπικό Οργανισμό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών  ΑΠΟΣΤΟΛΗ για την  ευγενική  και φιλάνθρωπο εκ μέρους της προσφοράς  δύο τόνων τροφίμων μακράς διαρκείας  προς το κοινωνικό παντοπωλείο του ιερού ναού αγίου Νικολάου Πλωμαρίου, προς κάλυψη πιεστικών αναγκών πολλών φτωχών συνανθρώπων μας και των σεισμοπλήκτων της επαρχίας Πλωμαρίου.

Πρωτοβουλίες και προσφορές όπως αυτὴ διατηρούν πάντοτε άσβεστη την κανδήλα της Πίστης και της ελπίδος προς τον Θεό, προσφέροντας ζωντανό και αδιάψευστο παράδειγμα της αληθινής κατά Χριστὸν αγάπης, ιδίως στις παρούσες πολὺ δύσκολες περιστάσεις  για την πολυβασανισμένη μας Πατρίδα.

Ευχόμοθα ο Παντοδύναμος Θεὸς να χαρίζει πλούσια την ευλογία του στον Μακαριότατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο Β` και στον αξιότιμο Διευθυντή της Αποστολής Κωνσταντίνο Δήμτσα  και να ευδοκήσει ώστε το παράδειγμά τους να βρει πολλοὺς μιμητάς, προς δόξαν Θεού και ενίσχυσιν του αγωνιζομένου και δοκιμαζομένου λαού μας.

Ο Αρχιερατικός επίτροπος Πλωμαρίου

Πρωτοπρεσβύτερος Ευστάθιος Μεταξής



Πόση αγάπη έχει η Παναγία μας και σκεπάζει... Ομιλεί ο Γέρων Παρθένιος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου Αγίου Όρους.

αναρτήθηκε στις 22 Αυγ 2017, 1:47 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 22 Αυγ 2017, 1:58 π.μ. ]



Σχετική εικόνα


Βίντεο YouTube


Παναγία: Μια πονεμένη Μάνα!

αναρτήθηκε στις 14 Αυγ 2017, 12:06 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Αυγ 2017, 12:10 μ.μ. ]


Του Χρήστου Φωτόπουλου
Ποιος ύμνος και ποια γλώσσα θα είναι ποτέ αρκετά για να υμνήσουν την Κεχαριτωμένη Κόρη; Ποιο ποίημα και ποιο τραγούδι είναι αντάξιο της Δόξας και της Μεγαλοσύνης της; Κι όμως μια απλή λέξη από μια πονεμένη καρδιά θα μπορούσε να είναι εκείνο το οποίο θα λυγήσει και τον ομορφότερο λόγο για Εκείνην!

Δεκαπενταύγουστος λοιπόν Αδελφοί, η Πάναγνος Μητέρα του Εμμανουήλ αφήνει τα επί γης και πορεύεται εν δόξη προς την όντως και ατελεύτητο Ζωή, προς τον Υιό και Θεό Της. Η Παναγία μας η αέναη Μεσίτρια μας προς τον Θεόν εκοιμήθη και μεστέστη από της γης εις τα άνω, μη εγκαταλείποντας όμως όλους εμάς αβοηθήτους και απροστάτευτους μέσα στην ζάλη του παρόντος βίου.
Αλήθεια ποια θα κατανοήσει τον πόνο μας καλύτερα από εκείνη που επόνεσε; Και πράγματι η Κυρία Θεοτόκος επόνεσε πολύ επί της γης βλέπουσα επί Σταυρού Κρεμάμενον τον Υιόν Της, υπέστη τον μεγαλύτερο πόνο το οποίον βιώνει μια μάνα, πόνεσε βαθύτατα και διαπέρασε την καρδιά της Ρομφαία ως της είχε είπει ο Δίκαιος Συμεών. Υπέμεινε λοιπόν παραδειγματικά τον πόνο Της και ηξιώθει αυτός ο πόνος να γίνει Χαρά βλέποντας τον Κύριον Αναστάντα εκ νεκρών!

Έτσι η Παναγίας μας, αυτή η πονεμένη Μάνα, εξακολουθεί να πονά διά όλους εμάς είτε δια την αμετανοησία μας, είτε δια τα θλίψεις και τας δοκιμασίας τας οποίας δοκιμάζουμε εις την παρούσα ζωή. Γίνεται όμως Γλυκιά δρόσος, παρηγορία, καταφυγή, προστασία, γίνεται το αποκούμπι των πονεμένων και αδικουμένων, γίνεται η Μάνα των ορφανών και η βοήθεια πάντων των ελπιζόντων εις Αυτήν!

«…Ξυπνά κι ο γέρο γούμενος, τον όρθρο του σημαίνει
και μουρμουρίζοντας σιγά, στην εκκλησιά πηγαίνει,
την άγια εικόνα της Κυράς σκυφτά να προσκυνήσει.

Κι εκεί που ετέντων ο παπάς τα χείλη να φιλήσει
του κάστηκε πως έλειπε – παράδοξη ιστορία –
απ΄ το θρονί της το χρυσό η Δέσποινα Μαρία…

Ετρόμαξ΄ ο καλόγερος… Στην πλάκα γονατίζει,
χτυπά το μέτωπο στη γη, παρακαλεί, δακρύζει ….
Με μιας αστράφτ΄ η εκκλησιά κι αισθάνεται ένα χέρι
όπου τον ανασήκωνε… Μοσχοβολάει τ΄ αγέρι…

Τα μάτια του άνοιξ΄ ο παπας… Στο κατασπρο του γενι
το δακρυ του εσταζε βροχη.. Κυττάζει… καθισμένη
στο θρόνο βλέπει την Κυρά, που του χαμογελούσε
και το Παιδί, που εχαίρετο και που τον ευλογούσε.

– Σε ποιο καλύβι αγνώριστο, σε ποια καρδιά θλιμμένη
να πέρασες τη νύχτα Σου, Κυρά Φανερωμένη;..»

Αυτό το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τα όσα καταγράψαμε παραπάνω. Η Παναγία μας, η γλυκιά μας Μάνα βοήθησε και παλαιότερον αλλά βοηθά και τώρα και θα βοηθά πάντοτε το Γένος μας, διότι τούτο το Γένος των Ορθοδόξων Ρωμιών την αγαπά και προστρέχει εις Αυτήν, γνωρίζει τα λόγια του ποιητή τα οποία την εθέλουν <<Μάνα του Πλάστη μια φορά και δυο φορές δική μου, γιατί έχει δυο φορές παιδί εκείνον που κλαίει…>> και το Γένος μας έχει κλαύσει πολύ και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει πολλούς λόγους δια να κλαίει.
Ας είναι λοιπόν Αδελφοί μου η Παναγία μας εγγυήτρια καλύτερων ημερών δια το Γένος μας και δια όλον τον κόσμον, άλλωστε εκείνη δεν ξεχωρίζει κανέναν, και ας την παρακαλέσουμε και τώρα και πάντοτε πρώτα δια την εσωτερική αλλαγή μας, δια την μετάνοιά μας δηλαδή και έπειτα διά όλα τα άλλα. Να μην απελπιζόμαστε έχομεν βεβαίαν την ακαταίσχυντον Θεομητορικήν Ελπίδα ότι η Παντάνασσα Μητροπάρθενος Κόρη θα είναι πάντοτε μαζί μας!

Είναι μπροστά μας, αλλά εμείς ακόμα Τον ψάχνουμε

αναρτήθηκε στις 11 Αυγ 2017, 1:49 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 11 Αυγ 2017, 1:49 π.μ. ]

Είναι μπροστά μας, αλλά εμείς ακόμα Τον ψάχνουμε

Δημοσίευση: 11 Αυγούστου 2017, 11:11 πμ

Ο φυσικός ήλιος βέβαια δεν άγγιξε τη γη. Συνέβη όμως κάτι ασύγκριτα πιο θαυμαστό.
Ο πνευματικός Ήλιος όχι μόνο πλησίασε και άγγιξε τη γη, αλλά ήρθε και περπάτησε και έζησε και δίδαξε και θαυματούργησε πάνω στη γη!

Ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης άγγιξε τη γη και η γη δεν κάηκε.

Περπάτησε στη γη και η γη δεν τον κατάλαβε

Ο άπειρος Θεός έζησε στη γη ως ταπεινός άνθρωπος και ο άνθρωπος τον περιφρόνησε!

Θα μπορούσε ως παντοδύναμος Θεός, να γεννηθεί με όλη την άπειρη δόξα Του. Είχε όλη τη δύναμη να καταπλήξει και να θαμπώσει τον κόσμο.

Τότε όμως η πίστη σ’ Αυτόν δε θα ήταν καρπός ελεύθερης επιλογής, αλλά επιβολής. Τότε η προσέγγιση του Χριστού από μας δε θα γινόταν από αγάπη αλλά από φόβο και ανάγκη.

Ο Χριστός δεν ήθελε να καταπλήξει και να θαμπώσει. Ήθελε να ελκύσει ελεύθερα και να σώσει τον άνθρωπο. Ήθελε την ελεύθερη αγάπη του παιδιού Του και όχι την αναγκαστική υποταγή ενός δούλου.

Γι’ αυτό προτίμησε το δρόμο της θυσιαστικής αγάπης και όχι την εκθαμβωτική επίδειξη της δύναμης.

Σκέπασε τη μεγαλοσύνη Του με την ταπεινοφροσύνη, που έγινε στολή της θεότητας. Και μας έδειξε την αληθινή δύναμη που μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο ολόκληρο.

Οι πιο πολλοί όμως δεν Τον κατάλαβαν, δεν μπόρεσαν να αποδεκτούν την ταπείνωσή Του, την ανεξικακία Του, αυτό που πρόσφερε σε όλους αδιακρίτως.

Πολλοί είναι αυτοί που ακόμα Τον αμφισβητούν, Τον κατηγορούν, Τον βλασφημούν μη μπορώντας να εννοήσουν την μεγαλωσύνη Του.

Ο Χριστός στέκεται εκεί μπροστά τους, γεμάτος ανεξικακία, γεμάτος αγάπη γι’ αυτούς…αλλά αυτοί δυστυχώς δεν μπορούν να Τον δουν, δεν μπορούν να Τον βρουν, δεν μπορούν να γευτούν την ειρήνη που προσφέρει…μερικοί από αυτούς έχουν καλή προαίρεση αλλά φτάνει;

Μερικοί από εμάς ακόμη Τον ψάχνουμε… ας ελπίσουμε ότι θα Τον βρούμε πριν το τέλος…

Το φως της Μεταμορφώσεως στη ζωή μας

αναρτήθηκε στις 5 Αυγ 2017, 6:51 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 5 Αυγ 2017, 7:01 π.μ. ]

Σήμερα σταματάμε την πορεία μας προς τη Γεσθημανή, καθώς η Εκκλησία μας διακόπτει τη σειρά των Παρακλήσεων για να εορτάσουμε, την μεγάλη  Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Χριστού.

Όπως μας αναφέρουν οι Ευαγγελιστές στο Θαβώρ ο Χριστός «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών (Πέτρος, Ιάκωβος, Ιωάννης) και έλαμψεν το πρόσωπο αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως» (Ματθ. 17, 2). Και οι τρεις μαθητές Του «είδον την δόξαν αυτού» (Λουκ. 9, 28).

Όσο κι αν προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε με τη σκέψη μας το μεγαλείο της Μεταμορφώσεως, είναι αδύνατο να το αντιληφθούμε. Σύμφωνα με τους ερμηνευτές, μόνο ένα μικρό μέρος της απείρου θείας δόξης εξέλαμψε κατά την Μεταμόρφωση. Το φως το οποίο είδαν οι μαθητές στο όρος Θαβώρ, υπήρχε και προ αυτού του γεγονότος ως φυσική λαμπρότητα της θεότητος του Χριστού. Άλλωστε δεν ήταν μόνο άνθρωπος, ήταν και Θεός. Μεταμορφούμενος ο Χριστός δεν προσέλαβε κάποιο επιπλέον στοιχείο το οποίο δεν είχε. Τα μάτια των μαθητών αξιώθηκαν να δουν το ένδοξο και άκτιστο φως της θεότητος του Ιησού. Προηγουμένως η Χάρις του Αγίου Πνεύματος δεν τους άφηνε να το δουν.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Λόγος υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων Α’) ομιλεί περί της ενδυναμώσεως των οφθαλμών της ψυχής με τη θεία Χάρη, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να δει το θαβώρειον φως, που είναι το φως της Βασιλείας του Θεού και το οποίο αποκτά αγωνιζόμενος μέσα στην Εκκλησία με την προσωπική του πνευματική εμπειρία ο κάθε χριστιανός.

Οι άγιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης αναφέρουν πως τα πνευματικά είναι ανέγγιχτα από τους πολλούς επειδή το Άγιο Πνεύμα έρχεται σε ψυχές πιστές και αγίες. Ο θησαυρός του φωτός αποκαλύπτεται μόνο σ’ εκείνον που έχει την υπομονή και τη θέληση να αγωνίζεται. Όλοι οι άνθρωποι που θα αγωνισθούν πνευματικά θα ενδυθούν με το θαβώρειο φως και σωματικά και ψυχικά. Αυτοί θα είναι όσοι για τον Χριστό αρνήθηκαν τα χρήματα, τη δόξα, την ηδονή των παθών, τον εαυτό τους, επειδή αισθάνθηκαν την επιθυμία να ζήσουν μόνο για τον Χριστό.

Το φως του Θαβώρ υπήρχε και θα υπάρχει πάντοτε, αλλά δεν μπορούν να το δουν όλοι, όπως δεν μπόρεσαν να το δουν και όλοι οι μαθητές. Ας θυμηθούμε όταν αυτό το φως εμφανίστηκε στο πρόσωπο του Μωυσή που πλημμυριζόταν από τη θεία Χάρη, αλλά δεν μπορούσαν να το δουν αυτοί που στρέφονταν προς αυτό με τα αισθητά μάτια.

Το φως αυτό της Μεταμορφώσεως, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, φαίνεται μόνο διά της προσευχής και της λατρείας του Θεού. Κι όταν το δει (ο άνθρωπος) δεν θα ενδιαφερθεί για τίποτε άλλο στη ζωή του. Αυτός που το βλέπει, δε μιλά. Αυτός που δεν το βλέπει, τυφλός πνευματικά, συνήθως προσπαθεί να το διακωμωδήσει. Ας θυμηθούμε τι γίνεται με την αφή του Αγίου Φωτός το Μεγάλο Σάββατο.

Αυτός ο λόγος περί του θαβωρείου φωτός στην εποχή μας έχει εξαιρετική σημασία. Αν ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητά την αληθινή σχέση με το Θεό του, αν παλεύει να διώξει το σκοτάδι της ζωής του, αν ψάξει να ξεκουράσει την ψυχή του, αν επιθυμήσει να γλιτώσει από το άγχος του, τότε πρέπει να γνωρίζει πως αυτό θα το καταφέρει μόνο αν πλησιάσει και βιώσει τον Χριστό. Τότε μόνο ο άνθρωπος μπορεί να μεταμορφωθεί, όταν απλώσει το χέρι στο Χριστό για να τον ανεβάσει μαζί Του στο Θαβώρ. Αν γνωρίσουμε το Χριστό, τότε θα λάβουμε το δώρο της πνευματικής ζωής. Θα μεταμορφώσουμε τη ζωή και την κοινωνία μας και θα την πλημμυρίσουμε με το φως του Χριστού που λείπει σήμερα από τον κόσμο μας. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Γρηγορίου του Παλαμά: «Ο καινούριος εν Χριστώ άνθρωπος είναι φως και βλέπει δια του φωτός, κι όταν βλέπει τον εαυτό του βλέπει φως». Μοναδική ελπίδα στο σκοτάδι της υπάρξεώς μας είναι ο Χριστός και το φως που προσφέρει στη γη.

Το δικό Του βλέμμα…

αναρτήθηκε στις 3 Αυγ 2017, 3:08 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 3 Αυγ 2017, 3:08 π.μ. ]

Μελετώντας κανείς τη ζωή του μας μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής διαπιστώνει πώς ύπάρχουν κάποια μικρά σημεία, κάποιες λεπτομέρειες, πού εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνονται άσήμαντες αν όμως τις εξετάσει προσεκτικότερα, θα δει πως και αυτές οι λεπτομέρειες έχουν τη θέση τους, τη σημασία, την άξια τους.

Μιά τέτοια συγκλονιστική λεπτομέρεια μάς περιγράφει ό ιερός εύαγγελιστής Λουκάς.

Μεσάνυχτα Πέμπτης πρός Παρασκευή ό Κύριος βρίσκεται ένώπιον τών άρχιερέων Άννα καί Καϊάφα. Μόνος. Χωρίς τή συνοδεία, τή συμπαράσταση τών μαθητών, τήν ύποστήριξη τού Πέτρου, τήν όποια λίγο πριν Του είχε υποσχεθει.

Τήν’ίδια ώρα, στόν ϊδιο τόπο, μπροστά σέ μιά δούλη αύτός ό μαθητής, ό Πέτρος, θά άρνηθεϊ τόν Κύριο τρεις φορές. Καί μάλιστα μέ όρκους καί άναθεματίζοντας καί καταρώμενος τόν έαυτό του, είπε ότι δέν γνωρίζει τόν Κύριό του! Ό πειρασμός ήταν μεγάλος καί τό άμάρτημα βαρύ. Εκείνη τή στιγμή άκούστηκε τό λάλημα τού πετεινού. Ήταν τό σημάδι πού είχε βάλει ό Κύριος γιά νά τόν ξυπνήσει. «Ού φωνήσει σήμερον άλέκτωρ πριν ή τρις άπαρνήση μή είδέναι με» τού είχε πει (Λουκ. κβ’ 34).

Τήν ίδια στιγμή ό Κύριος, είτε άπό τήν άνοικτή πόρτα τής αίθουσας όπου δικαζόταν, είτε άπό κάποιο παράθυρο τού διαδρόμου άπ’ όπου Τόν οδήγησαν στήν έπίσημη αίθουσα τού συνεδρίου, έριξε ένα βλέμμα στον Πέτρο γεμάτο πόνο καί συμπάθεια. «Ένέβλεψε τώ Πέτρω», σημειώνει ό εύαγγελιστής Λουκάς. Βρισκόταν ένώπιον τών παρανόμων δικαστών, δέν λησμόνησε όμως τόν μαθητή του. Θά μπορούσε, σημειώνει ό άείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας, «νά τοϋ στρέψη οριστικούς τά νώτα καί νά μή ρίψη πλέον κανέν βλέμμα εις αύτόν. Καίτοι δέ ό Πέτρος είναι ήδη ένοχος βαρέος έγκλήματος, έν τούτοις ό Ιησούς άποφεύγει νά τόν έκθέση καί νά τόν καταισχύνη. Δέν τοϋ φωνάζει, άλλά ρίπτει βλέμμα έπ’ αύτού, τήν σημασίαν τού όποιου μόνος ό Πέτρος ήδύνατο νά έννοήση».

Τό βλέμμα τού Κυρίου…

Βλέμμα πόνου. Αύτό τό βλέμμα ήταν ένας πολύ δυνατός λόγος πρός τόν μαθητή. Μιλούσε γιά τόν πόνο πού τού προξένησε ή άμαρτία τού Πέτρου. Έλεγε ότι πονάει καί λυπάται βαθύτατα ό Κύριος γιά τό κατάντημα τοϋ μαθητή.

Άλλά είναι καί βλέμμα έκπλήξεως καί έλέγχου. Σάν νά τού έλεγε: Εσύ, Πέτρε, δέν μέ γνωρίζεις; Έσύ πού ήσουν τρία ολόκληρα χρόνια μαζί μου; Εσύ τοϋ όποιου πριν άπό λίγο έπλυνα τά πόδια καί έδωσα τό Σώμα καί τό Αίμα μου; Έσύ πού μέ διαβεβαίωσες γιά τή μέχρι θανάτου άφοσίωσή σου; Πέτρε! Πόσο άσυνεπής φάνηκες! Δέν μπόρεσες νά κρατήσεις τό λόγο σου! Πόσο χαμηλά έπεσες έσύ ό γενναίος!

Ήταν όμως καί βλέμμα γεμάτο στοργή καί συμπάθεια. Καί στήν πτώση σου είμαι κοντά σου, Πέτρε, τοϋ έλεγε. Καί προηγουμένως προσευχήθηκα νά μή χαθείς. Καί τώρα όμως στήν ώρα τής άδυναμίας σου δέν σέ άπορρίπτω. Είμαι κοντά σου.

Ήταν τέλος καί βλέμμα καθοδηγήσεως. Τοϋ έλεγε: Θυμήσου, Πέτρε, τήν κλίση σου. Θυμήσου τότε πού περπάτησες πάνω στά κύματα καί, όταν άρχισες νά βυθίζεσαι, φώναξες «Κύριε, σώσόν με».

Τότε άπλωσα τό χέρι μου καί σ’ έσωσα. Τώρα τά χέρια μου είναι άλυσοδεμένα. Καί ό κίνδυνος στόν όποιο βρίσκεσαι, είναι άσυγκρίτως μεγαλύτερος. Απλώνω λοιπόν τό βλέμμα μου, γιά νά σέ βοηθήσω νά σηκωθείς άπό τή φοβερή πτώση σου. Στό βάθος τής ψυχής σου γνωρίζω ότι συνεχίζεις νά μέ άγαπάς. ΓΓ αύτό καί σέ καλώ νά έπιστρέψεις.

Αύτό τό βλέμμα ήταν μιά δυνατή πρόσκληση μετάνοιας στόν Πέτρο. Αύτό τό βλέμμα έμεινε χαραγμένο γιά πάντα στήν καρδιά τοϋ μαθητή. Κι έκεΐνος τό δέχθηκε. Αμέσως συναισθάνθηκε τό άμάρτημά του, συναισθάνθηκε τό βάθος στό όποιο τόν έριξε ή αύτοπεποίθησή του «καί έξελθών έξω έκλαυσε πικρώς» (Ματθ. κς’ 75). Μετανόησε, έχυσε πικρά, καυτά δάκρυα συντριβής, ολοκληρωτικής μετάνοιας.

Ίσως κάποιες φορές βρισκόμαστε καί μεις στή θέση αύτή τού Πέτρου. Βρισκόμαστε:

Όταν παραβαίνουμε τις έντολές τοϋ Θεού καί τις ύποσχέσεις πού δώσαμε.

Όταν γεμίζουμε μέ άπροσεξίες τή ζωή μας μ’ αύτά πού λέμε, πού άκοϋμε, πού βλέπουμε, πού κάνουμε.

Όταν άμφιβολίες, όλιγοπιστίες καί διλήμματα γεμίζουν τό έσωτερικό μας μπροστά στις δοκιμασίες, στις θλίψεις καί στά προβλήματα τής ζωής.

Τότε τό βλέμμα τού Κυρίου στρέφεται καί σέ μάς. Είτε μέσα άπό τήν εικόνα του, είτε άπό τόν αιώνιο λόγο του, είτε άπό τή συμβουλή τού Πνευματικού μας, είτε άπό τή φωνή τής συνειδήσεώς μας. Αισθανόμαστε τό βλέμμα του μέ τήν ίδια άγάπη καί στοργή νά μάς καλεΐ ξανά κοντά του, νά μάς δυναμώνει καί νά μάς στηρίζει γιά νά βρούμε πάλι τό σωστό δρόμο, τήν όρθή πορεία μας κοντά του, παιδιά δικά του άγαπημένα, ξανά μαθητές του.

Αρκεί νά τό βλέπουμε, νά Τόν πιστεύουμε καί νά μετανοούμε.

1-10 of 1157