Επικαιρότητα


Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Εσύ συγχωρείς τους άλλους;»

αναρτήθηκε στις 9 Νοε 2019, 9:21 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 9 Νοε 2019, 9:21 π.μ. ]

Αν σου πω, νήστεψε, πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος. Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς, μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Αν σου πω, να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου.

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.

Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι . Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς; Πως θα ζητήσεις συγνώμη; Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.

Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.

Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

Οι δοκιμασίες λευκαίνουν την ψυχή

αναρτήθηκε στις 26 Οκτ 2019, 8:56 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 26 Οκτ 2019, 8:56 π.μ. ]

: Μας διδάσκει ο Απ. Παύλος «ου μόνον δε, αλλά καν καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν, ειδότες ότι η θλίψις υπομονή κατεργάζεται, η δεν υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα» (Ρωμ. δ,3).

Δεν καυχώμεθα δε μόνον δια την δόξα, που ελπίζουμε, αλλά καυχώμεθα και δια τις θλίψεις, διότι γνωρίζομε ότι η θλίψη παράγει την υπομονή και η υπομονή αρετή δοκιμασμένη και η αρετή ελπίδα στον Θεό. Όλες οι δοκιμασίες είναι παραχώρηση Θεού. Όλες μας φέρνουν πάντα πνευματικό όφελος.

Μας λέγει ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (από το βιβλίο εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου):

«Τα βάσανά σας είναι πολλά. Τα χτυπήματα πέφτουν επάνω σας αδυσώπητα απ’ όλες τις μεριές. Αλλά μη απελπίζεστε.Δοκιμασίες είναι, που σας βρίσκουν με παραχώρηση του Φιλάνθρωπου Θεού, για να καθαρισθείτε από τα πάθη και τις αδυναμίες σας. Παραδώστε λοιπόν, τον εαυτό σας στα χέρια Του με εμπιστοσύνη, ευψυχία, χαρά και ευγνωμοσύνη. Μη θυμώνετε, μη δυσ­φορείτε, μη τα βάζετε με κανένα άνθρωπο.

Αφήστε τους ελεύθερους να επιτελούν επάνω σας και μέσα σας το έργο της Πρόνοιας του Κυρίου, που, αποβλέποντας στη σωτηρία σας, πασχίζει να βγάλει από την καρδιά σας κάθε ακαθαρσία. Όπως η πλύστρα τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει τα ρούχα μέσα στη σκάφη, για να τα λευκάνη, έτσι και ο Θεός τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει εσάς, για να λευκάνη την ψυχή σας και να την ετοιμάση για την Ουράνια Βασιλεία Του, όπου κανένας ακάθαρτος δεν θα μπη. Αυτή είναι η αλήθεια. Προσευχηθείτε να σας φωτίση το νου ο Κύριος, για να την αντιληφθήτε.

Τότε με χαρά θα δέχεστε καθετί το δυσάρεστο σαν φάρμακο που σας δίνει ο Επουράνιος Γιατρός. Τότε θα θεωρήτε όσους σας βλάπτουν σαν ευεργετικά όργανα Εκείνου. Και πίσω τους θα βλέπετε πάντα το χέρι του Μεγάλου Ευεργέτη σας. Για όλα να λέτε: «Δόξα Σοι, Κύριε! «. Να το λέτε, αλλά και να το αισθάνεσθε».

Όλες οι δοκιμασίες μας είναι ένας βαρύς για μας Σταυρός. Όμως ο Κύριος δεν δίνει σε κανένα μας δοκιμασίες μεγαλύτερες από τις δυνάμεις μας. Μόνο αυτό που μπορούμε να σηκώσουμε.

Ένας αδελφός είχε ένα παράπονο. Κάποια στιγμή δεν το άντεξε και το είπε με την προσευχή του στο Θεό.

– Θεέ μου, ο σταυρός που σηκώνω είναι πολύ βαρύς. Δε μπορώ να τον σηκώσω, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.

Επέτρεψε ο Θεός και είδε τούτο το όνειρο. Τον ωδήγησε ο φύλακας άγγελός του σ’ ένα δάσος γεμάτο από σταυρούς και του είπε:

– Άφησε εδώ τον σταυρό σου και διάλεξε όποιον εσύ θέλεις. Έτσι κι έκανε.

Δοκίμασε πολλούς σταυρούς να σηκώση. Άλλος του φαινόταν μεγαλύτερος, άλλος μικρότερος, άλλος βαρύς και άλλος ελαφρύς. Επιτέλους μετά από πολλή ώρα βρήκε τον σταυρό που του ταίριαζε. Τον πήρε στην αγκαλιά του και ικανοποιημένος είπε:

– Αυτός είναι ο σταυρός στα μέτρα μου. Αυτόν θα κρατήσω.

Και τότε διαπίστωσε ότι ο σταυρός αυτός ήταν ο δικός του σταυρός, που άφησε όταν μπήκε στο δάσος με τους σταυρούς. Και κατάλαβε…

Πόσες φορές δεν νοιώθουμε τον σταυρό μας βαρύ, τη δοκιμασία μεγαλύτερη από αυτή που μπορούμε να σηκώσουμε;

Χωρίς αμφιβολία ο καθένας σηκώνει τον δικό του σταυρό.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι χωρίς σταυρό, χωρίς θλίψη, πόνο, δάκρυ, βάσανα, στενοχώρια, αρρώστια και θανάτους.

Όμως οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι η θλίψη και η δοκιμασία καθαρίζει την ψυχή και αγιάζει τον άνθρωπο.

Ο,τι επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας το κάνει από αγάπη και στοχεύει στο συμφέρον μας. Δεν επιτρέπει μεγαλύτερη δοκιμασία από αυτή που θα μπορούσαμε να σηκώσουμε. Ούτε τον μικρότερο σταυρό, ούτε τον μεγαλύτερο. Κάθε σταυρός είναι κουστούμι στα μέτρα του καθενός μας. Ας προσπαθήσουμε, για να μη χάσουμε τους καρπούς των δοκιμασιών που επιτρέπει ο Θεός.

Οι Άγιοι χαίρονται για τις δοκιμασίες και δοξολογούν το Θεό που τους θυμάται.

Εμείς που δυσκολευόμαστε ν’ αποδεχτούμε τον πόνο και τη δοκιμασία, πολύ δε περισσότερο να χαρούμε όπως οι Άγιοι, ας παρακαλούμε το Θεό με ταπεινή καρδιά ν’ απαλύνη τον πόνο και τις δοκιμασίες όλου του κόσμου λέγοντας: Κύριε ελέησε, ανακούφισε και όπλισε με υπομονή τα παιδιά σου.

«Μη φοβάσαι, εγώ θα οδηγώ στην εγχείρηση το χέρι του γιατρού»

αναρτήθηκε στις 5 Οκτ 2019, 3:19 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 5 Οκτ 2019, 3:19 π.μ. ]


  • εγχείρηση

Συγκλονίζει η «επέμβαση» του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Διαβάστε τη συγκλονιστική ιστορία της εμφάνισής του στο μικρό Βασίλη.

Ένα από τα πολλά θαύματα του Ταξιάρχη στο Μανταμάδο της Λέσβου, με προσωπική παρουσία του, είναι και η θεραπεία ενός παιδιού, του μικρού Βασίλη από την Αθήνα.

Ενώ έπαιζε ο μικρός, έπεσε και χτύπησε άσχημα στο κεφάλι. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου διαπίστωσαν πως είχε μείνει τυφλός και παράλυτος. Ο διευθυντής κάλεσε τους γονείς του παιδιού στο γραφείο του και τους είπε:

– Η κατάσταση είναι σοβαρή. Χρειάζεται άμεση επέμβαση, αλλά οι ελπίδες επιτυχίας είναι σχεδόν μηδαμινές, μία ως δύο στις εκατό. Πρέπει ν’ αποφασίσετε έγκαιρα, Πριν είναι αργά.
Η μητέρα ένιωσε να χάνει τον κόσμο. Ο πατέρας ρώτησε:
– Δεν υπάρχει άλλη λύση, άλλη ελπίδα, γιατρέ μου;
– Δυστυχώς, όχι.

Έσκυψε τότε και υπέγραψε. Το παιδί οδηγήθηκε στο χειρουργείο. Ενώ το ετοίμαζαν για την εγχείρηση, καθώς διηγήθηκε αργότερα το ίδιο, το σκοτάδι των ματιών του διαλύθηκε, κι ένα φωτεινό όραμα πήρε τη θέση του:

Βρέθηκε μπροστά σ’ ένα ναό με καμάρες, που η πρόσοψη του ήταν χτισμένη με κόκκινες πέτρες. Από την ανοιχτή του πόρτα έβγαινε ένα εκτυφλωτικό φως. Ο Βασιλάκης πλησίασε στην πόρτα, και τι να δει!

Ένα ωραίο παλικάρι, λουσμένο στο φως, είχε απλώσει τα χέρια και τον καλούσε: «Έλα Βασίλη, μη φοβάσαι, θα γίνεις καλά. Εγώ θα οδηγώ στην εγχείριση το χέρι του γιατρού.» Το παιδί πλησίασε, γονάτισε μπροστά του, αγκάλιασε τα πόδια του νέου κι ακούμπησε το κεφάλι του στον αριστερό του μηρό.

Τότε εκείνος άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το κεφάλι του μικρού. Πριν χαθεί η οπτασία, τα παιδικά μάτια πρόλαβαν και είδαν στο βάθος του ναού μια εικόνα μαυριδερή με ασημένιες φτερούγες.

Η εγχείριση πέτυχε. Οι γιατροί απέδωσαν την επιτυχία σε θαύμα. Ήταν 8 Νοεμβρίου, εορτή των παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Πέρασαν χρόνια. Έγιναν πολλές αλλ’ άκαρπες αναζητήσεις. Ώσπου μια μέρα, σε τηλεοπτική παρουσίαση, αναγνώρισε ανέλπιστα και με συγκίνηση ο Βασίλης το ναό της οπτασίας του.

Και πήγε προσκυνητής στον Ταξιάρχη στο Μανταμάδο, για να προσφέρει τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης του στο σωτήρα της ζωής του.

Γιατί ο άνθρωπος φεύγει από το Θεό;

αναρτήθηκε στις 5 Οκτ 2019, 3:13 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 5 Οκτ 2019, 3:13 π.μ. ]


  • Κανένας, ποτέ, δεν απομακρύνθηκε από τον επειδή θέλησε να γίνει καλύτερος! Κανένας, ποτέ, δεν έφυγε από την εκκλησία, επειδή δυσκολευόταν να κατανοήσει το πιστεύω της!

Με άλλα λόγια, ο ποτέ δεν ξεκόβει από την εκκλησία και από τον Θεό για κάποια λογική αιτία· για κάτι το καλύτερο, το πνευματικότερο, το αγιώτερο.

Ο Χριστός στην παραβολή του μεγάλου Δείπνου αναφέρει τρεις αιτίες, τρεις λόγους που κάνουν τον άνθρωπο να γυρίζει την πλάτη του στον Θεό: τον εγωισμό, τα εγκόσμια, το sex.

Στην παραβολή του μεγάλου Δείπνου:

• ο πρώτος προσκεκλημένος αρνήθηκε την πρόσκληση του Άρχοντα για το Βασιλικό Δείπνο, γιατί, λέει, είχε αγοράσει χωράφι·

• ο δεύτερος, γιατί ήθελε να δοκιμάσει τα πέντε ζευγάρια βόδια· και

• ο τρίτος, επειδή παντρεύτηκε.

Σε πρώτη ματιά, αν τα ιδεί κανείς αυτά (τις δικαιολογίες) δεν βρίσκει σ᾽ αυτές κάτι το μεμπτό. Τότε γιατί ο Κύριος είπε: «κανένας από αυτούς δεν θα γευθή το Δείπνο μου» (Λουκά 14, 24); Πού ήταν το λάθος τους; Σε τι έσφαλαν;

Απλούστατα έκαμαν λάθος αξιολόγηση· λάθος ιεράρχηση· λάθος εκτίμηση. Έδωσαν προτεραιότητα σε υλικά και δευτερεύοντα· και όχι στην βασιλεία του Θεού και στην σωτηρία της ψυχής τους.

* * *

Η πρώτη αιτία, που οδηγεί την ψυχή μακριά από τον Θεό είναι η υπερηφάνεια. Όταν το εγώ του ανθρώπου γεμίζει από αυτάρκεια και αυταρέσκεια και πιστεύει ότι τα ξέρει όλα· και ότι δεν έχει ανάγκη διδασκαλίας από κανένα· ούτε από τον Θεό! Η υπερηφάνεια συνήθως είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται ανάμεσα σε ανθρώπους, που η λίγη γνώση που απέκτησαν, μπαίνει σε άδειο κεφάλι, και ενεργεί όπως το κρασί σε άδειο στομάχι!

Δεύτερη αιτία είναι τα εγκόσμια-τα υλικά. Η ψυχή απορροφάται τόσο πολύ με τις δραστηριότητες, τις ηδονές, την προσωρινή ασφάλεια… που ο Θεός θεωρείται πιά σαν μια περιττή, παραπανίσια, ευλάβεια.

Η ζωή τέτοιων ανθρώπων καταντάει τόσο εξωστρεφής που η πνευματική ζωή (η ζωή του έσω ανθρώπου) πιά αφανίζεται και ουσιαστικά εκμηδενίζεται! Σ᾽ αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι πολιτικοί· οι κοινωνικά αναρριχώμενοι (εκείνοι που κυνηγάνε τα αξιώματα)· και φεύγουν από την εκκλησία γιατί τάχα με τον σταυρό δεν μπορείς να πας μπροστά.

Καί τρίτη αιτία είναι η σάρκα· το sex· όταν η αισθησιακή εμπειρία έχει προβάδισμα έναντι του πνεύματος. Τότε η θυσία γίνεται όλο και πιο ενοχλητική· και το σώμα καταντάει αντικείμενο λατρείας. Καί η άσχημη ζωή οδηγεί σε άρνηση του Θεού.

Όμως το κακό δεν σταματάει εδώ! Συνεχίζεται!

Καί έρχεται το επόμενο βήμα…

Γιά να δικαιολογήσει την απομάκρυνσή του από τον Θεό, ο άνθρωπος, στρέφεται εναντίον της διδασκαλίας της εκκλησίας! Θα τον ακούσεις να λέει:

Εγώ δεν πιστεύω στην εξομολόγηση! Καί θέλει να πεί: Ναί, το παραδέχομαι ζω στην αμαρτία, μα επειδή δεν θέλω να την διακόψω, θα καλύψω την ενοχή μου με ένα λογικοφανές κάλυμμα πολεμώντας το φάρμακο!

Καί όταν ειρωνεύεται εκείνους που πιστεύουν στην ύπαρξη της κόλασης και τους χαρακτηρίζει ηλίθιους, στην πραγματικότητα είναι σαν να λέει: γνωρίζω πολύ καλά πως ο,τι σπείρω θα θερίσω· και επειδή θερίζω για τον εαυτό μου κακό, κλήρος μου θα είναι η κόλαση. Μα, η σκέψη αυτή, επειδή με τρομάζει, ο μόνος τρόπος για να έχω «ήσυχη» την συνείδησή μου είναι να αρνηθώ την ύπαρξή της (της κόλασης)!

Γι᾽ αυτό, αδελφοί: Ας προσέχωμε:

• Εκείνος που δεν έχει το θάρρος να ιδεί την πραγματικότητα – τις αληθινές αιτίες που τον απομακρύνουν από τον Θεό – θα καταφεύγει συνεχώς στο καμουφλάρισμά τους και στην δικαίωσή του!

Ας μη ξεχνάμε:

• Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε ένα ορθολογιστή καθηγητή πανεπιστημίου και ένα πνευματικά καθυστερημένο, είναι ότι, από τον πρώτο θα ακούσεις πιο «παράλογες» δικαιολογίες!

Πάνδημος υποδοχή της Παναγίας << Φοβεράς Προστασίας >> στο Πλωμάρι

αναρτήθηκε στις 6 Σεπ 2019, 4:07 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 6 Σεπ 2019, 4:24 π.μ. ]




Με πάνδημη συμμετοχή από όλη την Λέσβο και με πούλμαν από την Δράμα από την Καβάλα από τα Γιαννιτσά , και κατά την προβλεπόμενη εκκλησιαστική τάξη πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη , 4 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 7.00 μ.μ. η υποδοχή και ενθρόνιση του πιστού αντιγράφου της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας «Φοβεράς Προστασίας» από το ΄Αγιον Όρος, στον Ιερό καθεδρικό Ναό Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου.
Η Εικόνα μεταφέρθηκε με στρατιωτικό όχημα από το λιμάνι της Μυτιλήνης στην πλατεία του Πλωμαρίου , για την επίσημη υποδοχή.
Στην τελετή της υποδοχής και ενθρόνισης και στον Αρχιερατικό εσπερινό που ακολούθησε χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως κ.κ. Χρυσόστομος , ο οποίος αναφέρθηκε με θερμά λόγια στο «δώρο» της παρουσίας της Παναγίας ανάμεσά μας αυτές τις ημέρες, ευχαρίστησε το Άγιον Όρος και την Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου για την άδεια, αλλά και την καθηγουμένη Ιωάννα του ιερού ησυχαστηρίου Αγίου Γεωργίου και Παναγίας Παραμυθίας Ανύδρου, για την μεγάλη αυτή προσφορά και δωρεά και ευλογία στον σεισμόπληκτο ναό του Αγίου Νικολάου, διότι αγιογράφησαν οι ίδιες αλλά και ασήμωσαν την ιερά εικόνα και την προσέφεραν ως ευλογία στον πληγωμένο από τον σεισμό ναό του αγίου Νικολάου .
Μετέφερε ευχές και ευλογίες του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ.κ. Ιάκωβος. Τέλος ευχαρίστησε τον Ιερό Κλήρο και όλους τους ευλαβείς χριστιανούς για τη καρδιακή και ουσιαστική συμμετοχή τους και ευχήθηκε σε όλους πλούσια και αφειδώλευτη τη Θεομητορική προστασία και σκέπη. Στην τελετή της υποδοχής παρέστησαν εκπρόσωποi του περιφερειάρχη και του Δημάρχου , ο στρατιωτικός Διοικητής της 98 ΑΔΤΕ υποστράτηγος Χρήστος Πουλιανήτης , στρατιωτικό άγημα και η Φιλαρμονική της 98 ΑΔΤΕ, εκπρόσωποι των Τοπικών Αρχών και των Φορέων, των Σωμάτων Ασφαλείας, μέλη του συλλόγου Ακρίτες του Αιγαίου με παραδοσιακές στολές, ο σύλλογος γυναικών Μόριας ,πολλοί κληρικοί και εκατοντάδες πιστοί, οι οποίοι με συγκίνηση προσκύνησαν την Ιερά Εικόνα της Παναγίας «Φοβεράς Προστασίας».
Ο Αρχιερατικός επίτροπος Πλωμαρίου ευχαρίστησε την ιερά μονή Κουτλουμουσίου για την άδεια , την καθηγουμένη Ιωάννα του ιερού ησυχαστηρίου Αγίου Γεωργίου και Παναγίας Παραμυθίας Ανύδρου, για την μεγάλη αυτή προσφορά και δωρεά ,την πολιτική και στρατιωτική Ηγεσία ,τον ιερόν κλήρο ,τους συλλόγους και τους εκατοντάδες πιστούς που με ευλάβεια και συγκίνηση προσκύνησαν την Παναγία την <<Φοβερά Προστασία >>
Η Ιερά Εικόνα θα παραμείνει διαπαντός στον Ιερό καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου .















Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας «Φοβεράς Προστασίας» από το Άγιον Όρος στον Πλωμάρι

αναρτήθηκε στις 21 Αυγ 2019, 2:00 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 21 Αυγ 2019, 3:22 π.μ. ]

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ



Την υποδοχή και ενθρόνιση πιστού αντιγράφου της Θαυματουργού Εικόνος Παναγίας << Φοβεράς Προστασίας >> από το Άγιον Όρος , ανακοινώνει ο Ιερός καθεδρικός Ναός Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου.

Την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2019, στις 7.00 μ.μ. ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μυτιλήνης κ.κ. Ιάκωβος , ο ιερός κλήρος και οι ευλαβείς χριστιανοί θα υποδεχθούν στην πλατεία του Πλωμαρίου, πιστό αντίγραφο της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας Φοβεράς Προστασίας της Ι.Μ. Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους. Στη συνέχεια, θα τελεσθεί Αρχιερατικός εσπερινός και παράκληση. Την Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 7.30 π.μ ‘Ορθος και θεία λειτουργία . Η θαυματουργή εικόνα θα παραμείνει διαπαντός εις τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου.


Δεκαπενταύγουστος: 6 έως 15 Αυγούστου εμφανίζονται τα φιδάκια της Παναγιάς

αναρτήθηκε στις 3 Αυγ 2019, 11:21 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 3 Αυγ 2019, 11:22 π.μ. ]


  • : Χιλιάδες είναι οι πιστοί, αλλά και οι δύσπιστοι, που επιλέγουν κάθε χρόνο να επισκεφθούν το προσκύνημα της Παναγίας στην Κεφαλλονιά, για να αντικρίσουν ένα μοναδικό φαινόμενο, τα φιδάκια της Παναγίας.

Στο Ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Μαρκόπουλο της νότιας Κεφαλονιάς, 25 χλμ από το Αργοστόλι, συμβαίνει κάθε χρόνο, από τις 6 έως τις 15 του μήνα Αυγούστου, ένα θαυμαστό γεγονός που οι κάτοικοι έχουν συνδέσει με την εικόνα της Παναγίας. Στην κατάφυτη πλαγιά όπου είναι κτισμένο το χωριό συνέβη πριν πολλά χρόνια το θαύμα που σχετίζεται με την εικόνα της Παναγίας. Φαίνεται ότι ένα δέντρο που είχε τυλιχτεί στις φλόγες έκανε τους κατοίκους να πιστέψουν πως είχε ξεσπάσει πυρκαγιά στο δάσος. Όταν όμως έφτασαν στο σημείο αντίκρισαν το θαυμαστό γεγονός. Παρόλο που το δέντρο είχε κατακαεί ως τη ρίζα του, πάνω του ήταν ακουμπισμένη η εικόνα της Παναγίας, την οποία η φωτιά δεν είχε καν αγγίξει.

Οι κάτοικοι γεμάτοι συγκίνηση, αφού προσκύνησαν την εικόνα, τη μετέφεραν στην εκκλησία του χωριού, όπου και οι υπόλοιποι είχαν την ευκαιρία να την προσκυνήσουν. Το επόμενο πρωί όμως και ενώ οι επισκέπτες πλήθαιναν, διαπιστώθηκε ότι η εικόνα έλειπε. Τελικά, μετά την κινητοποίηση των πιστών η εικόνα βρέθηκε στην αρχική της θέση. Ήταν και πάλι τοποθετημένη στη ρίζα του καμένου δέντρου. Η εικόνα της Παναγίας επανήλθε στην εκκλησία, όπου και κλειδώθηκε. Το ίδιο όμως συνέβη τρις φορές ακόμη. Η εικόνα εξαφανιζόταν και βρισκόταν και πάλι στο καμένο δέντρο. Αυτό το γεγονός έκανε τους κατοίκους να πιστέψουν πως ήταν θέλημα της Παναγίας να βρίσκεται εκεί και γι’ αυτό έκτισαν εκκλησία στο σημείο και τοποθέτησαν εκεί την εικόνα Της.

Τα φιδάκια

Αργότερα στη περιοχή κτίστηκε γυναικεία Μονή, οι μοναχές της οποίας φρόντιζαν την εικόνα. Κάποια μέρα καθώς πλησίαζαν πειρατικά πλοία και οι πειρατές κατευθύνονταν προς τη Μονή προκειμένου να την λεηλατήσουν, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία για να προστατέψει τις ίδιες και το μοναστήρι. Τότε συνέβη το θαύμα. Το μοναστήρι κυκλώθηκε από φίδια που έτρεψαν τους πειρατές σε φυγή. Αυτό θεωρήθηκε σημάδι από την Παναγία. Έτσι οι μοναχές και η Μονή σώθηκαν. Από τότε κάθε χρόνο εμφανίζονται φίδια, ακόμα και στο εσωτερικό της εκκλησίας ( κρέμονται ακόμα και από τις εικόνες, τις καντήλες ή τα στασίδια ), τα οποία αναχωρούν στις 15 Αυγούστου.

Αν κάποια χρονιά δεν εμφανιστούν τα φιδάκια προμηνύεται κάτι κακό για το νησί, όπως το 1940 και το 1953, οπότε το νησί επλήγη από σεισμούς. Κανείς από τους ειδικούς που έχουν εξετάσει τα φιδάκια δεν μπορεί να τα κατατάξει σε κάποιο από τα γνωστά είδη. Αυτά είναι γκρίζα, λεπτά και το μήκος τους δεν ξεπερνά το ένα μέτρο. Το δέρμα τους είναι βελούδινο και στο κεφάλι, όπως και την άκρη της γλώσσας τους, σχηματίζεται ένας μικρός σταυρός. Όπως είναι ευρύτερα γνωστό τα φιδάκια θεωρούνται θαυματουργά και ακίνδυνα, γι’ αυτό και οι πιστοί τα αγγίζουν χωρίς φόβο. Άλλωστε αποτελούν και έναν από τους κυριότερους λόγους που κάποιος επισκέπτεται το Δεκαπενταύγουστο το νησί.

Ο υπερήφανος δεν μετανοεί είναι… νούς αμεταμέλητος!

αναρτήθηκε στις 30 Ιουλ 2019, 1:34 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 30 Ιουλ 2019, 1:36 π.μ. ]


Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στην Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.

Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.

Σιγά, σιγά και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει πίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι’ αυτό τους απέφευγε.

Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν για την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος από όλους και φημισμένος σαν ενάρετος Μοναχός.

Εκεί κοντά, στην Καλύβα «Κοίμησης της Θεοτόκου» έμενε και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνίζονταν και ο πνευματικός και εξομολόγος Παπα – Ιγνάτιος, με τους επίσης ασκητικούς αδελφούς και υποτακτικούς του, Πατέρα Νεόφυτο και Παπα – Ιγνάτιο τον νεώτερο.

Ο Πνευματικός Παπα – Ιγνάτιος παρακολουθούσε, από μακριά βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του ερημίτη και ασκητή μοναχού Ιλαρίωνα, και μια μέρα που πήγε να τον επισκεφθεί άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέει ο Π. Ιλαρίων τα ρητά της αγίας Γραφής: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα», έλεγε και ξανάλεγε φωναχτά τα λόγια αυτά πολλές φορές.

Ο πνευματικός νόμισε πώς ο Π. Ιλαρίων μιλούσε με κανένα επισκέπτη αδελφό, ή κανένα γείτονα και γύρισε να φύγει. Τότε άκουσε πάλι τον Π. Ιλαρίωνα να λέει τα ίδια λόγια δυνατά και κτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνει απάντηση από άλλον αδελφό. Έτσι κατάλαβε ότι κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνει στον αδελφό και εξαναγκάστηκε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα του και αφού είπε το «Δι’ ευχών των αγίων πατέρων…» και περίμενε λίγο να ακούσει «Αμήν», αλλά αντί για απάντηση άκουσε να του λέει ο Μοναχός Ιλαρίων «όποιος κι αν είσαι έλα μέσα δεν φοβάμαι κανέναν».

Ο Πνευματικός Παπα – Ιγνάτιος τότε έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο Π. Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ανιστάμενός μοι αντιστήσω μοι άμα».

Ο πνευματικός κατάλαβε ότι πρόκειται για σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του είπε: «Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;»Ο Μοναχός Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά βρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψη, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον πνευματικό είπε: «Εγώ είμαι η υπερηφάνεια» και σε ερώτηση του Πνευματικού: «Τι είναι και Τι θα πει υπερηφάνεια;» ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωση του Πνευματικού, απάντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος» δηλαδή νους αμετανόητος και αδιόρθωτος.

Ο Πνευματικός μετά από την απόκριση αυτή του δαιμονισμένου και φαντασμένου εκείνου μοναχού, άρχισε να κλαίει, να εξορκίζει τον δαίμονα και να παρακαλεί τον Μοναχό να εξομολογηθεί, να ταπεινωθεί και να μετανοήσει.Ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός Ιλαρίων, δεν δέχονταν καμία συμβουλή από τον πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη για την φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε τα λόγια αυτά της αγίας Γραφής: «Ανήρ ασύμβουλος καθ’ εαυτού πολέμιος» (Σοφ. Σολομώντος) Αλίμονο δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι Μοναχοί ότι η σωτηρία γίνεται εν πολλή βουλή, δηλαδή όπως λέγει και ο άγιος Ηλίας ο Μηνιάτης «ήγουν σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή».

Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός έφυγε βαθύτατα συγκινημένος και λυπημένος και άρχισε να κάνει θερμή προσευχή στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να λυπηθεί το πλάσμα των χειρών Του, να συγχωρέσει τον αδελφό Ιλαρίωνα και να του χαρίσει μετάνοια και ψυχική σωτηρία.

Ύστερα από αυτό με ενέργειες του Πνευματικού Παπα – Ιγνάτιου, πήγαν τον αδελφόν αυτόν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, που έχουν το χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, για να θεραπευθεί, επειδή η Αγία αυτή έχει το χάρισμα να βγάνει τα δαιμόνια.

Εκεί οι Πατέρες με πολλές παρακλήσεις και θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, βοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στο Μοναστήρι αυτό το 1955 σωτήριο έτος.

Η Πορεία της ψυχής

αναρτήθηκε στις 29 Ιουλ 2019, 2:33 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 29 Ιουλ 2019, 2:34 π.μ. ]


: Ἀλλά, ἐν ὅσῳ δὲν νοιώθουμε ἕναν μεσότοιχο ἀνάμεσά μας καὶ στὸν Θεό, δὲν νοιώθομε ὅτι εἴμαστε ἐξόριστοι, δὲν ὑπάρχει κἂν ἔναρξις σκέψεως γιὰ πνευματικὴ ζωή.

. Βλέπετε, ἀπὸ μίαν ἐποπτεία, ὄχι ἀπὸ μίαν ἀνάλυσι, παράστασι ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ ζωή. Αἰσθάνομαι τοῦτο ἐδῶ, τὸ νοιώθω ὅτι εἶναι τοῖχος καὶ δὲν ξέρω τί γίνεται ἀπὸ πίσω.

. Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχὴ θὰ ἀντιληφθῆ τὴν ἀπόστασι, ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα σ’ αὐτὴν καὶ στὸν Θεὸ – μία ἀπόστασι ποὺ ὅσο κι ἂν φωνάξη, δὲν πρόκειται νὰ ἀκουσθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ – τότε θὰ ἀναλογισθῆ ὅτι εἶναι πολὺ ἀφελὲς νὰ μὴν μπορῆ αὐτὴ νὰ μιλήση στὸν Θεό. Καὶ θὰ ζητήση νὰ τὸν πλησιάση, νὰ τὸν φέρη κοντά της ἢ νὰ πάη ἐκείνη κοντὰ στὸν Θεό.

. Ὅταν ἡ ψυχὴ θὰ νοιώση αὐτὸ ποὺ λέμε “ἀπερριμμένη”, ὅτι εἶναι κάτι τὸ πεταγμένο – ὅταν θὰ δῆς κάτι τὸ πεταγμένο, θέλεις νὰ τὸ βάλης στὴ θέση του–, ὅταν θὰ αἰσθανθῆ ἡ ψυχή, αὐτὴ ἡ ψυχὴ ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν κατακλύζουν οἱ ἔπαινοι, οἱ καλακεῖες, οἱ ἀρετὲς πιθανόν, ἡ ἁγνότης, ἡ καθαρότης, πνευματικὰ ἰδιώματα, ὁραματισμοὶ μεγάλοι, ἐφέσεις θεϊκές, αὐτὴ ἡ ψυχή, παρ᾽ ὅλα ταῦτα, ἂν καταλάβη τελικὰ ὅτι εἶναι κάτι τὸ πεταγμένο καὶ ποὺ θὰ πρέπει νὰ βρῆ τὴν θέσι του μέσα στὴν ἱστορία καὶ μέσα στὸ κοινὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ ὁποῖο ἀνήκει, τότε μπορεῖ νὰ πῆ: “Θὰ ἀναζητήσω τὸν τόπο μου”.

. Ἑπομένως ἡ πνευματικὴ ζωὴ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν αἴσθησι τῆς ἐξώσεως, τῆς ὑπερορίας, τοῦ ὑψώματος τὸ ὁποῖο ἔχει ἐνώπιόν της, καὶ ἀπὸ τὴν διάθεσι νὰ πάψη νὰ εἶναι κάτι τὸ πεταγμένο. Ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν αἴσθησι, δὲν ἀρχίζει ποτὲ τίποτε. Μπορεῖ νὰ ζῆ χριστιανικὴ ζωή, ἀλλὰ κατὰ τὸ λεγόμενον, κατὰ τὸ δοκοῦν, κατὰ τὸν λόγον, κατὰ τὴν ἀντίληψι τοῦ νοὸς μπορεῖ νὰ ζῆ χριστιανικὴ ζωή. Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δυνατὴ αἴσθησις, δὲν βάλαμε ἀκόμη καμία ἀρχή. “Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς” δὲν βάλαμε στὴ ζωή μας. Εἴμεθα ἀκόμη πολὺ μακριά, γιὰ νὰ φθάσωμε στὸ σημεῖο νὰ βάλωμε τὸ “Εὐλογητός” τοῦ Μεσονυκτικοῦ – ὄχι τοῦ ὄρθρου-, γιὰ νὰ πᾶμε ἐν συνεχείᾳ στὴν θεία Λειτουργία, ποὺ θὰ μᾶς ἑνώση μὲ τὸν Θεὸ κατ᾽ εἰκόνα.

. Τὸ πρῶτο λοιπόν, στοιχεῖο ποὺ χρειάζεται ὡς ἐναρκτήριο εἶναι αὐτὴ ἡ αἴσθησις.

Ἔχομε τώρα τὴν τιναγμένη ψυχή, τὴν πεταγμένη ψυχὴ ποὺ εἶναι κλουβιασμένη (ἐκ τοῦ κλωβός=κλουβί) μέσα σὲ τέσσερις τοίχους καὶ δὲν βλέπει τίποτε. Αὐτὴ ἡ ψυχὴ σκέπτεται νὰ σπάση τὸν φραγμὸ αὐτό, νὰ σπάση τοὺς τοίχους, στοὺς ὁποίους ζῆ καὶ νὰ ἑνωθῆ μὲ τὸν Θεό. Πῶς θὰ πρέπει νὰ προχωρήση;

. Δὲν ὑπάρχει “πρέπει”. Δὲν ὑπάρχουν “πρέπει” στὴν χριστιανικὴ ζωή. Τὸ “πρέπει” εἶναι ἀπόρροια τοῦ νοός. Τὸ “πρέπει” τὸ βγάζω ὡς λογικὸ συμπέρασμα ἐγώ, ὅτι ἐφ᾽ ὅσον τὸ Εὐαγγέλιο λέγει ἔτσι καὶ ἀφοῦ ὁ Χριστὸς εἶπε ἐκείνη τὴν παραβολὴ καὶ ἔκανε ἐκεῖνο τὸ θαῦμα καὶ εἶπε “μακάριοι” οἱ τάδε, ἄρα πρέπει ἐγὼ αὐτὸ νὰ κάνω ἀκριβῶς.

. Τὸ “πρέπει” δὲν συγκινεῖ. Τὸ “πρέπει” σοῦ δίνει τὴν αἴσθηση τῆς σκλαβιᾶς, σὲ κάνει νὰ μὴ θέλης νὰ προχωρήσεις. Τὸ “πρέπει” δὲν ὑποκινεῖ τὸν Θεὸν οὔτε τὴν καρδιὰ οὔτε τίποτε. Τὸ “πρέπει” ἀναφέρεται μόνο στὴν ἀνθρώπινη βούλησι, στὴν ἀνθρώπινη ἔντασι, ἡ ὁποία πάντοτε ξέρομε ὅτι εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο σπάει πάρα πολὺ εὔκολα.

. Τὸ πιὸ εὔθραυστο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἀνθρώπινη καρδιὰ μὲ ὅλες της τὶς βουλήσεις καὶ μὲ ὅλες της τὶς ἐντάσεις. Ἐκεῖ ποὺ σὲ ἀγαπῶ, μπορεῖ νὰ σὲ μισήσω. Ἐκεῖ ποὺ σὲ μισῶ, μπορεῖ νὰ σὲ ἐρωτευτῶ. Ἐκεῖ ποὺ σὲ κατηγορῶ, μπορεῖ νὰ καταλάβω ὅτι εἶσαι ὁ ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἄλφα ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ ποὺ σὲ ἀνυψώνω, σὲ στέλνω μέσα στὴν κόλαση . Ἐκεῖ ποὺ λέγω «θὰ γίνω ἅγιος», ἐκεῖ μπορεῖ ἀμέσως νὰ γίνω ἕνας σατανᾶς.

. “Πρέπει” δὲν ὑπάρχει. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ: «Τί πρέπει νὰ κάνω τώρα;». Θὰ πρέπη ἡ ψυχὴ μόνη της νὰ προχωρήση στὴν ἐποπτεία της, στὴν αἴσθησί της.

. Προχωροῦμε ἀπὸ τὴν εἰκόνα, τὴν ὁποίαν ἔχομε μπροστά μας. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλέον διωγμένος ἀπὸ τὸν παράδεισο, ἡ ψυχὴ εἶναι ἐξωσμένη. Αὐτὸ ποὺ καταλαβαίνει, ὅταν εἶναι ἔξω, εἶναι ὁ πόνος τὸν ὁποῖον ἔχει. Μὲ πόνο θὰ γεννήσης, μὲ πόνο θὰ τρυγήσης τοὺς καρποὺς τῆς γῆς, μὲ πόνο θὰ σπείρης, ὁ,τιδήποτε θὰ κάνης, θὰ εἶναι μὲ πόνο.

. Ὁ πόνος ὅμως αὐτὸς ἀρχίζει ἀπὸ πότε; Ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς ἡδονῆς. Ἡ ὀδύνη ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἡδονή. Ἡ ἡδονὴ ἀρχίζει ἀπὸ πότε; Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βρέθηκε ὁ ἄνθρωπος γυμνός. Θυμηθῆτε τὸν Ἀδὰμ μέσα στὸν παράδεισο. Ἔφαγε τὸν καρπό. Τὴν ὥρα ποὺ ἤδη σκέφθηκε νὰ δοκιμάση τὸν καρπό, εἶχε γυμνωθῆ. Ἡ Εὔα ἦταν ἤδη γυμνή, ἀλλὰ δὲν εἶδε τὴν γύμνωσί της καὶ τὴν γύμνωσι τοῦ Ἀδάμ, παρὰ μόνο ὅταν εἶχε φάει τὸν καρπό. Ἀλλὰ ἤδη ἡ γύμνωσις εἶχε γίνει. Ἀλλοιῶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φάη τὸν καρπό. Ἡ τροφὴ αὐτὴ καὶ ἡ αἴσθηση τῆς ἡδονῆς τῆς ἀπεκάλυψαν τὴν γύμνωση τὴν δική της καὶ τὴν γύμνωσι τοῦ Ἀδάμ.

. Προσέξτε, διότι ἔχει πάρα πολὺ μεγάλη σημασία ἡ πορεία τῆς ψυχῆς.

. Ἑπομένως ἀρχίζομε ἀπὸ τὸν πόνο, ὁ πόνος ἔχει ἄμεση σχέσι, ὅπως εἴπαμε, μὲ τὴν γύμνωσι. Θὰ πρέπει νὰ καταλάβη ἡ ψυχὴ ὅτι εἶναι μία γυμνὴ ψυχή, ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς κάτι τὸ πεταγμένο ἀλλὰ εἶναι κάτι τὸ γυμνό. Νὰ καταλάβη πλέον ὅτι δὲν εἶναι τίποτε. Τί ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα; Ἦταν, ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι, οἱ συμπεριπατοῦντες μὲ τὸν Θεόν, ἦταν ὁμόσκηνοι τοῦ Θεοῦ, ἦσαν σύντροφοι τοῦ Θεοῦ, συνοδοιπόροι, συνέκδημοι τοῦ Θεοῦ.

. Καὶ μέσα σὲ μία στιγμὴ ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα γίνονται ἕνα τίποτε, ἕνα ἐξουθένωμα, τέτοιοι ποὺ ἕνα φίδι νὰ μπορῆ νὰ τοὺς περιγελᾶ καὶ ἡ φύσις ἡ φθαρτή, στὴν ὁποία εἶχε δώσει ὀνόματα καὶ τὴν ἐξουσίαζε ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, νὰ μπορῆ νὰ ἐπανίσταται ἐναντίον τους. Καὶ τὸ πιὸ τρεμουλιάρικο πλάσμα μέσα στὴν ἱστορία γίνεται ὁ ἄνθρωπος!

. Εἶναι, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος ὁ γυμνὸς κάτι τὸ ἀνύπαρκτο. Εἶναι ἕνας οὐδεὶς καὶ ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς γυμνότητος· θὰ λέγαμε τὴν αἴσθησι τῆς ἁμαρτίας του, τοῦ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός. Ὄχι νὰ πῆ ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, ὄχι ὅτι πρέπει νὰ ἐξομολογηθῶ, πρέπει νὰ ὁμολογήσω τὴν ἁμαρτία μου, ἀλλὰ ἡ ψυχὴ νὰ ζήση τὴν ἁμαρτία της.

. Εἴδατε, ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἦσαν γυμνοὶ προηγουμένως. Δὲν εἶχαν αἰσθανθῆ ὅμως ποτὲ τὴν γύμνωσί τους. Ὅταν ἁμάρτησαν, εἶδαν ὅτι εἶναι γυμνοὶ καὶ ντύθηκαν. Τὸ ἔνοιωσαν, ὅτι ἦσαν γυμνοί. Ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ νὰ νοιώση ὅτι εἶναι γυμνὴ ἀπὸ ἀρετή, ἀπὸ ἁγιότητα, ἀπὸ θεότητα· ὅτι εἶναι μέσα στὴν ἁμαρτία ριγμένη, εἶναι ντυμένη μὲ τὰ φύλλα τὰ δικά της, μὲ τὰ φύλλα τῆς ἁμαρτίας.

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ (Σιμωνοπετρίτου),
«Ζωὴ ἐν πνεύματι» [Κατηχήσεις καὶ λόγοι -2]
ἐκδ. «Ὀρμύλια» 2003, σελ. 17 ἑπ.

Άθως «Το Άγιον Όρος» – Ντοκιμαντέρ

αναρτήθηκε στις 16 Ιουλ 2019, 1:38 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 16 Ιουλ 2019, 1:38 π.μ. ]



  • «Το ». Πρόκειται για ένα του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Βασίλη Μάρου, ο οποίος υπήρξε ο πρωτεργάτης του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα.

Σκηνοθέτης, παραγωγός, διευθυντής φωτογραφίας, και ο τελευταίος των ντοκιμενταριστών. Η επαγγελματική πορεία του Βασίλη Μάρου περιέχει πάνω απο 40 ντοκιμαντέρ, πολλά από τα οποία δεν προβλήθηκαν ποτέ στη χώρα μας, όπως το «Πάσχα στο Άγιο Όρος», «O κόσμος των εικόνων», «Τραγωδία του Αιγαίου», «H μάχη για την Ακρόπολη» ενώ ο Μάρος είχε κερδίσει 53 βραβεία.

O Βασίλης Μάρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929. Αρχικά σπούδασε φωτογραφία στο Μόναχο και στη συνέχεια διεύθυνση φωτογραφίας στη Ρώμη. Αργότερα, παρακολούθησε σεμινάρια τηλεόρασης στο Μιλάνο και κατόπιν στο Λονδίνο (BBC). Στα 50 χρόνια της περιπετειώδους κινηματογραφικής του διαδρομής, κατέγραψε ιστορικά γεγονότα, συνεργάστηκε με τις κινηματογραφικές εταιρίες ΝΒC και 20th Century Fox και εργάστηκε ως οπερατέρ σε μεγάλες αμερικάνικες κινηματογραφικές παραγωγές που γυρίστηκαν στην Ελλάδα («Το παιδί και το δελφίνι», «Τα κανόνια του Ναβαρόνε», «Συνέβη στην Αθήνα», «Ο Λέων της Σπάρτης») και της πρώτης έγχρωμης ελληνικής ταινίας «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» (1955).

Παραγωγή, Φωτογραφία, Σκηνοθεσία: Βασίλης Μάρος

Αφήγηση: Δημήτρης Μυράτ
Κείμενα: Θεόφιλος Φραγκόπουλος, Κούρτ Χόφμαν
1965


Βίντεο YouTube


1-10 of 1253